zondag 21 december 2014

De Overgave (verhaal)




Ik kijk naar het witte spul rondom. Wanneer ik door de voorruit omhoog kijk, zie ik niets dan wit.
Stil is het in de auto. Rondom hoor ik de storm nog steeds razen. Mijn hart gaat kalmer kloppen, mijn gedachten zijn al rustig. Dat mijn mobieltje het niet meer doet zal mij een worst zijn. Ik ben zonder opgegroeid. Lang geleden tijdens een late dienst stond ik zonder mobieltje in de polder met een lekke band. Toen kon ik wel naar buiten. Doch ik durfde het niet. Toen kon ik wél een raampje opendraaien en een late passant aanspreken of deze de ANWB wou bellen. Eng vond ik het om dat te vragen, maar een half uur later stond de wegenwacht naast het raampje en kreeg mijn auto de reserve band.

Al is het licht, dan toch is dit zorgelijker dan de situatie destijds in de donkere beginnende nacht. 

Echter, nu is het stil in mij.

‘Rustig blijven ademen’ maan ik mezelf. Dat kan mijn redding zijn want op een gegeven moment zal er minder zuurstof zijn. Of …helemaal op. Al deed mijn mobieltje het, er is vast geen bereik met de bewoonde wereld. De wegenwacht kan ik niet bellen, evenmin 112. Niemand. Toch weet ik dat er mensen vlakbij zijn. Voor en achter mij, eveneens gevangen in hun auto’s. Verbondenheid.

 ‘Wat heb ik in de auto?’ Allereerst de gloednieuwe donzen winterjas die ik draag. Met capuchon die ik dicht rond mijn hoofd, zodanig dat mijn hals en nek bedekt zijn. Van de achterbank gris ik de oude plaid, die mijn vader zijn leven lang in zijn auto had, naar voren. Deze drapeer ik rond mijn benen en voeten, met daaronder de twee kussentjes, bedoeld om moede hoofden tijdens lange ritten op neer te leggen. 
Een Michelin mannetje is er niets bij. In de achterbak weet ik een fles water( dat zal nu wel bevroren zijn) wc papier, tena lady’s, een handdoek, een uitgebreide EHBO tas en veel meer. 

Ik kan er niet bij. 
      
Heel hard denk ik aan mijn kinderen,verdere familie en vrienden. ‘ik houd van jullie.’       
Dan sluit ik mijn ogen en zak weg in een mij waarschijnlijk noodlottige diepe slaap. 


Sinds 19-12-2014 doe ik mee met de Sol weekopdrachten. 
Ik laat ze door een schrijfvriendin lezen. Op Sol is het mij te druk. 

De opdracht deze keer was: Je zit met je auto vast in een sneeuwstorm en je mobieltje doet het niet.

Geen opmerkingen: