donderdag 24 december 2015

Kerstavond gedachten (lange lap tekst)



Aan de grenzen van Europa
wachten vele mensen -jong en oud- op telling, registratie en op toelating.
In de kou, in de regen met moede voeten& geest, slaapgebrek, onbegrip,
kinderen, vrouwen in verwachting,
ouderen, mensen met een beperking, zieken, vaders en moeders.
Vrouwen in verwachting? Ook zij wachten om toegelaten te worden,
het doet mij aan een ander verhaal denken, een ander verhaal dat deze dagen
 leeft …
Leeft het?

zondag 20 december 2015

*Klimaatcrisis: over het verstenen van een tuin





Het huis op de hoek aan de overkant van de straat staat al maanden leeg en te koop. De tuin groeit welig nu ze verwaarloosd is. Alleen wat snoeien en klaar is kees. Maar ja, het is niet aan mij om dit te bepalen. De nieuwe eigenaar zal er vast een prachtige tuin van weten te maken.


Een paar dagen terug, zag ik net -toen ik even voor het raam stond- dat er een kiepauto met een grote grijparm de achterste boom met wortel en al uit de aarde trok. Zomaar. Au. Ik kreeg er buikpijn van, kon het niet aanzien  en ging verder met mijn huishouden. Echter, toen ik na een uur wéer keek was er op een afschuwelijke manier in de tuin huisgehouden. 

woensdag 16 december 2015

Over mijn geboortedag, ouder worden, jarig zijn, mijn moeders trouwring en meer





Vandaag, zestien december, ben ik jarig en vier ik mijn geboortedag en het leven. Ik werd twee dagen te vroeg geboren. Achtenzestig jaar geleden. Wat klinkt dit oud, 68 jaar. Van binnen voel  ik  mij jonger dan toen ik een bakvis (lees: tiener) was, hoewel er dagen zijn dat ik mij stokoud voel. De uren, weken, maanden en jaren floepten voorbij sinds ik met pensioen ben. Absurd. Over twaalf jaar ben ik tachtig. Bejaard, Hoewel men zeventigers al bejaard noemt. Het voelt bizar. 

Tijd? Het eeuwige hier en nu. Tijdloos, alle gisterens zijn als gisteren. Rennen door een wei met mijn broertje, op een verlaten strand zijn met mijn lief en onze hond in de jaren zeventig  of de komst van onze kinderen het is als gisteren. Mooie en minder mooie herinneringen liggen voor het grijpen.

dinsdag 15 december 2015

Onderweg naar mijn eerste, mij nog onbekend taalmaatje -2-




Om te mogen meehelpen aan de integratie in Nederland van een cursist moet je als taalcoach een Verklaring Omtrent Gedrag, een VOG aan Vluchtelingenwerk overhandigen. Een logisch iets vind ik het. Veiligheid voorop. Het is druk bij Veiligheid en Justitie. Waarschijnlijk ook te weinig werknemers, net als overal? Dus nemen: registratie van asielzoekers, de verdere procedures en vog aanvragen behandelen van vrijwilligers aandacht en tijd in beslag. 

 Deze dagen denk ik veel aan mijn aanstaand taalmaatje. Steeds weer krijg ik eenzelfde soort gevoel als bij de adoptie van mijn kinderen. Dát was veel langer wachten. Járen voordat we een beginsel toestemming kregen van het Ministerie van Justitie. Járen voordat de Raad van Kinderbescherming kon beginnen met de vele gesprekken of we wel goede ouders zouden zijn. Ja, het mocht niet weer misgaan met de kinderen. En ja, ik heb in pleeggezinnen gezeten. De vraag destijds was of ik daardoor wel in staat was om liefde te geven aan mijn kinderen. Nog steeds heb ik een gevoel van verbijstering over die conclusie.  
Een vooroordeel.

woensdag 9 december 2015

Buitengesloten



Het is stil in het zwembad. Waarschijnlijk doordat het de ochtend voor Sinterklaasavond is. In het binnenbad zwemt een enkeling. Het is een zonnige dag. Het rolluik naar het buitenbad is open. Als een dolfijn die uit haar nachtverblijf komt, zwem ik naar buiten waar slechts éen vrouw baantjes trekt. 

Als je gelijk onder water gaat dan ben je snel gewend aan het buiten zwemmen. Het water is iets verwarmd. Echt buitenwater zou mij te koud zijn. Mmm … een zonnetje, zacht ruisende populieren, op mijn rug naar de de wolken liggen kijken afgewisseld met baantjes zwemmen. Het doet mij goed. De andere vrouw is zonder dat ik het opmerkte naar binnen gezwommen. Ik heb het rijk alleen en oefen mij met onder water zwemmen. Af en toe uitrustend in de luwte achter een muurtje. Voel mij ietwat decadent dat ik het bad voor mij alleen heb. Doch ...vrijheid. Dankbaar.

Op een gegeven moment ben ik het zat en zwem terug naar de opening die buiten en binnenbad met elkaar verbindt.

woensdag 2 december 2015

Empathie

Empathie,
zowel
een kwaliteit
als een valkuil

Steeds weer
je grenzen in de gaten houden
soms  verleggend
en dan toch je grenzen stellen.

anders vervalt empathie
in
een enorme
tekortkoming

maandag 30 november 2015

Klimaatcrisis. Over je douchen en aan de wastafel wassen



Opwarming van de Aarde? Misschien helpt minder douchen en weer aan de wastafel wassen? In ieder geval is het duurzaam.

Nu kom ik aan een heilig huisje. Ons douchen en badderen. Sommige mensen douchen soms twee keer daags en ik geef toe dat ook ik als ik erg moe ben of hard in de tuin heb gewerkt ik een keer extra douche. Ook toen ik nog werkte in de Zorg voelde ik mijzelf vaak onfris, vooral toen we geen uniformen meer droegen.
Dagelijks douchen. Soms twee keer. Altijd dankbaar voor het water en het feit dat het warm is. Zomers koel ik af met lauw of koud douchewater. Echter, douchen is nog steeds niet vanzelfsprekend voor mij. 

Klimaatcrisis: Kook je nog op gas, gebruik er een hooikist bij.



Koken op gas? Dan een hooikist erbij gebruiken.

Als je, zoals ik nog op gas kookt, is het een idee om er een hooikist bij te gebruiken (zie afbeeldingen op google). Een hooikist kun je zelf maken en het spaart veel gas. Je brengt op het fornuis het eten aan de kook en stopt de pan (of pannen) daarna –naar gelang je smaak- het een half uur of een uur in je hooikist. Daar gaart het verder. Het klinkt wellicht erg geitenwollensokken achtig? So what? Niets mis met geitenwollen sokken. Ze zijn lekker warm(kokendheet). Dit scheelt ook weer gas en Electra.

Komend uit een hooikist smaakt het eten smaakt altijd goed. Het is goed gegaard, doch niet slap gekookt. Ook blijft het lang warm.

Klimaatcrisis: Wat je zelf kunt doen -mits je een tuin hebt- om het tegen te gaan.



In de winter valt het mee, maar zodra de lente aanvangt heb ik er erge moeite mee dat terras en stoeptegels  worden schoongespoten waardoor alle dierlijke kleine bewoners plus planten eronder of tussen de naden worden verdronken door de hogedruk spuit. Dat ‘schoonspuiten’ is, nadat er eerst hevig deels al alle opkomende wilde groene groei weg gekrabt is. Ik vind het naar en erg. Mag alles dat niet door de mens zelf  gezaaid is en uit zichzelf opkomt niet bestaan? 

vrijdag 27 november 2015

Pourquoi la guerre? Un message d'amour, d'éspoir, de paix et de liberté adressé au monde.(lied)


Paroles et musique : Mike Ofer
Interprété par les Petits Chanteurs à la Croix de Bois
Message d'amour, de paix, de liberté adressé au monde.


Ce chant est dédie aux victimes des guerres et des attentats dans le monde, ainsi quá leurs familiie, quelques soient leurs pays, leurs origines et leurs religions.

https://www.youtube.com/watch?v=qsAqjxx2oDE

Een boodschap van liefde, hoop, vrede en vrijheid geadresseerd aan de wereld.
Opgedragen aan alle slachtoffers van oorlogen en aanslagen wereldwijd, evenals aan hun familie van welk land, origine of religie dan ook.

Geeft u deze boodschap alstublieft door? Ook voor uw kinderen, kindskinderen en de generaties erna?


Over perspectief, belangstelling, meeleven, enthousasme en bemoeienis.*





Koning, keizer, admiraal, president, minister ja, allemaal. Ook vader, moeder, broer, zus en nicht. Neef, oom, tante, opa en oma. Vrienden, vriendinnen ja wij allemaal zien ieder ander mens en situatie vanuit ons eigen perspectief. 

Soms met inlevingsvermogen. Soms (nog)niet.

dinsdag 24 november 2015

Stil worden



Stil, stil, stil,
stil worden, naar binnen keren
doorademen, het volgende moment in
rustig en kalm blijven 
ademen in en uit, steeds weer

je  voorstellingsvermogen
constructief gebruiken.

Stop met van alles bij voorbaat in te vullen
Stop daarmee.

Stil
hier en nu.

Hier en nu
liefde, licht en veel kracht wensen
aan hen die rouwen of anderszins lijden
vandaag en alle gisterens.

Morgen is nog niet. dus ...
niets invullen
vertrouwen op vredevolle 
onderhandelingen.

Stil worden

Samen 
vertrouwen






zondag 22 november 2015

Het visitekaartje van Europa



Griekenland vind ik het visitekaartje van Europa betreffende ontvangst en de eerste opvang van vluchtelingen! Diep respect heb ik voor de Griekse groep vrijwilligers en professionals, evenals andere hulpverleners vanuit de hele wereld, die hulp bieden aan bootvluchtelingen. 

De landen van de Eurozone wilden Griekenland de- ik weet niet meer hoeveel-twee?- miljard extra geld niet geven omdat de hervormingen te langzaam werden ingevoerd.
De Grieken zouden eerst niet alle afspraken zijn nagekomen? Een deel van mijn belastinggeld mag erheen. Griekenland en de landen eromheen hadden en hebben het namelijk enorm druk met mensen helpen.

Dit land ontvangt zoveel, zoveel mensen, zij geeft zoveel. Dat geldt ook voor wat Hongarije, Servië en de andere Balkanlanden geven en gaven. Daarbij vergeet ik heus Duitsland niet. Ieder land doet zijn best. Ook ons eigen Nederland.
 
Ik vind dat Griekenland –de ontvangende van bootvluchtelingen- menswaardige afspraken nakomt.

Respect voor het Leven.




Moge het leven gerespecteerd worden,
ieders manier van leven ook.

Respect hebben voor andermans leven
andermans lichaam en geest
Respect hebben voor je eigen leven,
je eigen lichaam en geest.
Leven en laten leven op onze mooie planeet
met respect voor elkaars eigenheid.
Je mening niet willen opdringen, doch er is niets mis met delen.

Een kaars aansteken is licht in het duister brengen.
Rustig, kalm en sereen.
Licht in ons bewustzijn,
licht in onze smarten.

Voor iedereen dagelijks om 12 uur 5 minuten Stilte.



Ah Paris, ik ben nog stilletjes aan het proberen te begrijpen wat er vrijdag, 13 /11 gebeurde. Echter, het vált niet te begrijpen.
Nooit. Het is te afgrijselijk. Nog steeds. Diegenen die er nog zijn, zijn te getraumatiseerd. Wederom een aanslag op het gewone dagelijkse doen van het westerse leven. Gewoon? Parijs gewoon? Parijs kent vele facetten.
Er is een Parijs voor en een Parijs na de terreuraanslagen vanaf het begin van dit jaar. Er is het plaatsje Saint Denis voor en na de aanslagen. Saint Denis waar ik vroeger in de train avec la loco á vapeur langs boemelde. Opeens is het zó dichtbij, het stadje waar ik als kind een deel van mijn jeugd doorbracht. Zou iedereen er oké zijn?

Hoe komt het toch?



 Gedachten.

Hoe komt het toch dat het nog steeds zo is, dat geweld met geweld beantwoord wordt? 

Misschien ben ik simpel, doch hoe werkt dit op zielenievau?

Lieden die mensen vermoorden worden door mensen vermoord om hen te leren dat je geen mensen mag vermoorden? Maar ja, deze mensen doen het om zichzelf én ons te verdedigen en te beschermen tegen levensbedreigende terroristen die dood en verderf zaaien. Lieden die onze westerse manier van leven niet deugdelijk vinden vanuit hun perspectief gezien. 

Kan het niet anders dan dat geweld met geweld met beantwoord wordt?
Waarschijnlijk niet?

zaterdag 14 november 2015

Bon courage et mes condolations

Avec mes pensées je suis á Paris. My condoleances to all victims and their familys
  and also my condoleances to all victims and their family of the recently Russian plane tragedy, to the people of Beiroet, Turkey and to all victims and their familys from all kind of terror worldwide.





Dit kaarsje brandt voor alle omgekomenen, slachtoffers en nabestaanden van welke vorm van terreur dan ook.

zondag 8 november 2015

Een uitvaartplechtigheid



Gisteren ben ik naar de uitvaart van de moeder van éen van mijn vriendinnen geweest. Het was een ontroerend, mooie plechtigheid. Kleinkinderen die de kist droegen, achterkleinkinderen die de kaarsen rondom de baar aanstoken, elkaar helpend. Kinderen  en kleinkinderen die de mooiste toespraken over en voor hun overleden moeder hielden, ook haar negatieve kanten aanstippend. Een pastor die indrukwekkende woorden sprak. Koorzang. Het was compleet. Een waardig, respectvol, liefdevol afscheid vol aandacht voor de overledene. Ik voelde mij even zo sterk een deel van deze immens grote, hechte familie waarin de hartenklop van deze moeder aan het voortleven is. 

Ik reed mee van de kerk naar de begraafplaats en naderhand weer naar een kerkje waar het condoleren was, met koffie, thee en koekjes. Later een lunch. Dat laatste kleine kerkje stond vredig in een ring van oeroude huisjes. Knusse Hollandse huisjes, op poppenhuisjes lijkend, die je nergens anders ter wereld ziet.
De dag stond in het teken van dankbaarheid en verbondenheid.
Tijdens dat rustige rijden van plek naar plek bedacht ik mij dat een uitvaart in ons land ook deel uitmaakt van het in een vrij land mogen wonen. 


In vrijheid en alle rust je dierbaren kunnen en mogen begraven of cremeren is niet vanzelfsprekend als je bedenkt dat vele vluchtelingen waarschijnlijk onder  veel minder rustige omstandigheden hun dierbaren konden begraven. Als ze er al de mogelijkheid toe hadden en hebben.
Of … je dierbaren in de golven van de zee te zien verdrinken en niets kunnen doen. Het lijkt mij zo vreselijk afschuwelijk. Te intense smart en wanhoop. 

Ieder mens verdient een waardig afscheid van zijn of haar leven. Dát vind ik een recht. Rusten in vrede en liefde.

dinsdag 3 november 2015

Onderweg naar mijn eerste, mij nog onbekende taalmaatje -1-





In 2010 meldde ik mij bij Vluchtelingenwerk.nl aan om taalcoach te worden. Echter, door een combinatie terminale nachtzorg en ziekte waardoor verandering in mijn werkend leven, kon ik het niet combineren. Het landen in mijn gepensioneerd zijn nam -oeps- drie jaar in beslag.

Nu is de tijd er wél rijp voor. In september 2015 meldde ik mij wederom aan. Als taalcoach. Het is druk bij de Stichting. De stroom vluchtelingen gaat nog steeds door. Voor registratie wordt de tijd genomen. Echter, daar zijn -neem ik aan-professionals te kort? Evenals vrijwilligers. Ook om vrijwilligers in te lijven wordt de tijd genomen, het kan niet anders. De vrijwilligers en professionelen werken zich driedubbel in de rondte.

zaterdag 31 oktober 2015

Weinig woorden

Soms heb ik geem
woorden.
Zoveel verdriet en leed
Wereldwijd
komt via een nieuws app
mij raken..

Weer een
vliegtuig
neergestort, de
224 inziitenden zijn  allen
omgekomen.

Afschuwelijk.

Weer een boot met vluchtelingen
omgekiept.

En zoveel meer
mensen en ook dieren
leed.
Te veel
angst en verdriet.

Verdriet,ook dichtbij
mensen die het moeilijk
hebben.

Sterkte wensen voelt niet voldoende,
daarom stil zijn. Naar binnen keren
mij verbindend met alle mensen van goede wil.
Biddend voor veiligheid en bescherming voor allen
die het nodig hebben.

Voor allen die in rouw zijn
een wereldvredekaars aansteken
Werkt
Verbindend.


www.worldpeaceflame.org




maandag 26 oktober 2015

Vriendelijkheid versus generaliseren

Ter herinnering:

Vriendelijkheid kost écht geen geld,
geen cent!

Met vriendelijke- in plaats van boze- ogen
naar je medemens kijken
vanuit een onbevooroordeeld hart, is fijn om te doen.

Stel je eens voor dat wij Nederlanders met zijn allen
negatief over éen kam zouden worden geschoren!

maandag 19 oktober 2015

Hoe de reis door Europa begon ná de oversteek

In Europa is de discussie gaande over de opvang van vluchtelingen. Hevig wordt er naar ruimte voor noodopvang en Aziel Zoekers Centra gezocht. Nu er al twee grenzen dichtzijn, kan ik mij er iets van voorstellen  dat de gevluchte mens zich moedelozer dan hij al was voelt.
Onze machteloosheid over waar de stroom mensen onder te brengen is daar vast niets bij.

De vluchtelingen hébben al zoveel meegemaakt.

Stel je eens voor dat ons dit  alles zou zijn overgekomen! De overtocht in een rubberboot overleven  is nog ' maar' het begin van de reis na alle oorlogservaringen..

zaterdag 17 oktober 2015

Laten wij het gezellig houden *


De laatste weken voel ik mij dermate geïntimideerd en geblokkeerd in het mij uiten door alles  wat ik lees, hoor en zie (op de televisie) dat hoe meer anderen vrijuit en ongenuanceerd zeggen en schrijven, hoe minder ik in mijn Blog durf te schrijven. Niet dat er veel reacties komen.  Bij voorbaat  ben ik een schijtlijster in het kwadraat.

woensdag 14 oktober 2015

Thank you flow ( 3 schilderaachtigheden)

To go forward means in dutch voorwaarts gaan- to go further with your life is breathing. okt 2015


 Relax, smile and take it easy
Breathe, please do breathe
let the thoughts go
Just breathe and be kind to yourself
and others.
Compassion wins.
Choose your thoughts
you can, we can
Change your thoughts
be kind just by breathing.
Step in the next moment.
Breathe yourself in the next moment.

It's oké to be afraid for whatever what
though, breathe, breathe, breathe
Feel kindness
Be kind to yourself.

#zacht maar krachtig!




Kindness always wins (spraypaint on kastplank:-D) 13 oktober 2015

Thank you flow  (14-10-2015, Tilly)  
Thank you flow
and
Thank you magazine FlOW.


woensdag 7 oktober 2015

donderdag 17 september 2015

Voorstellingsvermogen

En dan nu ter bevordering van een opbouwend gebruik van je voorstellingsvermogen een liedje:

https://m.youtube.com/watch?v=Wzkz9IABhPk Indien je geen frans spreekt of verstaat stem je dan hier en nu af op de blijheid van de muziek.

Onze oude Aarde is een ster, laten we er wat van maken met zijn allen.


zaterdag 5 september 2015

Ons voorstellingsvermogen en vluchtelingen




 Dromen wij wel positieve dromen? Gebruiken jij en ik ons voorstellingsvermogen constructief terwijl wij aan de nog niet te overziene stroom vluchtelingen denken? Gebruiken wij dit voorstellingsvermogen om met vriendelijke ogen, een compassievol hart en een dosis gezond verstand naar ál deze medemensen te kijken? Of misbruik jij je vermogen om  vooroordelen over mensen, die wij niet persoonlijk kennen, de wereld in te gooien via de social media en iedereen over éen kam te scheren? Deze mensen kunnen echt iets toevoegen aan Europa, denk ik. Ja, mét smartphones, die  wij vast en zeker óok mee zouden nemen als we niet anders konden dan vluchten. Syrië is geen ontwikkelingsland, hoewel het er nu wél anders uitziet dan eerst.

zondag 23 augustus 2015

Over uitstroom, instroom en sámen.

Ik vind het iets bizars hebben: de zomerse uitstroom uit westerse landen die steeds gebruikelijker werd sinds de jaren zeventig. Weg van huis, thuis, drukte, werk en het leven van alledag. Op weg naar een tamelijk zekere zelf uitgekozen plek ergens in een land of in Nederland om in een tent, caravan, hotelkamer of huisje een paar weken door te brengen. Sommigen reizen over de wereld. Het is allemaal oké. Leven en laten leven.


Pas is er weer een hele stroom vakantiegangers voor een tijdje naar het zuiden vertrokken per land, zee of via de lucht. Ik oordeel niet over vakantiegangers of wereldreizigers. Het is zoals het is. En ...ik doe er ook weer aan mee tegenwoordig, hoewel het nooit mijn hobby is geweest. 
De uitstroom en de  instroom ...
Uit het zuiden & zuidoosten naderen duizenden en duizenden vluchtelingen te voet. Alles wat vertrouwd was, is weg. Uitstroom uit hun verwoeste land.  Weg van de gruwelen.Velen hebben met de moed der wanhoop een wankele bootovertocht gekocht naar Europa. Te volle boten. Velen verdronken. Diepe rouw.

Mensen, sommige met een tas en als het meezit een plastic cape waaronder hun baby of peuter. Te voet. Ze zijn geen zwervers, maar ze zwerven wel en beginnen eruit te zien als zwervers. Ze zouden blij zijn met een tent, caravan, hotelkamer of huisje en zeker met een huis als dat wat door vakantiegangers achter wordt gelaten.

Het contrast vind ik zó schrijnend. 

zaterdag 22 augustus 2015

Over vluchtelingen en Thalys helden



Een jongen
schreeuwt met schorre stem vanuit
een propvolle trein om zijn moeder, zij
staat nog op het perron. Hij wordt uit de trein getild.
Gezinnen met jonge kinderen, huilende peuters en babys
vermoeide gezichten met ogen vol ongeloof, vol niet begrijpen
waarom ze weggespoten worden met traangas. Handgranaten worden naar ze geworpen. Gewonden. Ze voelen zich vernederd. Tegengehouden worden
als boeven. Altijd gastvrij
dát is de eigen cultuur. Nu zitten, liggen, slapen ze uit alle rangen en standen
als zwervers op stoepen
in parken, stations, staan in afgeladen treinen ver weg van de eerdere
vluchtelingenkampen waar de motivatie ver te zoeken was na jaren. Nog niet
van hun waardigheid ontdaan, hebben ze hun trots
maar ze zijn zó moe en ze zijn met velen. Net als jij en ik zouden ze
nu naar bed willen. Thuis zijn. Hun thuis is niet meer.
Ik wens ze een thuis en een bed voor ieder toe
en schaam mij
dat ik zo ga slapen. Machteloosheid in het kwadraat.
Bootjes op de Middellandse Zee vol met honderden migranten,
Keer op keer op keer
dapper de overtocht wagend.

Dan weer een bootje om in de zee
de meesten mensen kunnen niet zwemmen.
Afgrijselijke afgrijselijkheid bovenop 
de al Leed. Weer trauma's, weer rouw.

Europa is in verandering. Dat is een niet te negeren gegeven.

In Amsterdam liggen de immens grote windjammers aangemeerd,
mensen vieren feest, ze genieten. Genieten is goed. Dankbaar zijn.
In Lowlands veel muziek.
In een Thalys een schietdrama, een mislukte terreuraanslag, door drie dappere Amerikanen en een Britse zakenman is een verder bloedbad voorkomen. 
Eigenlijk zouden er ook detectiepoortjes bij treinen moeten zijn. En allemaal alert zijn.
Een historisch klooster is verwoest.



Zoveel, zoveel, 
zoveel
nieuws
mensen die elkaar wat aandoen
maar ook dappere mensen
en mensen die helpen,
mijn tranen stromen.