donderdag 29 januari 2015

Schakelen




Het leven was schakelen, is schakelen en zal schakelen blijven want soms lopen de dingen anders dan gepland. Dat kan voor de ander net zo vervelend zijn.
Als het niet door iets ernstigs is, dan is er toch niets aan de hand?
Komt er een oud patroon boven van: oh jee, wat nu? Paniek in de tent. Stress. Hoe moet het nu? Nieuwe afspraak, reisstress. Opnieuw de reis naar die afspraak uitvogelen?

De boel omgooien, rustig blijven,
doorademen, rustig ademen, adem naar je buik,
denk aan je jeugd, toen schakelde je regelmatig als een schakelkunstenares,
denk aan toen je nog werkte, dat was pas schakelen.Toch?
 
Schakelen in je denken is onthouden om doooooor te ademen
en … jezelf niet gek maken,doch jezelf rustig en kalm denken.
Je schakelde even automatisch naar een snellere versnelling als een wegsprintend paard
Nergens voor nodig. Is er iets aan de hand? Nee. Dus nu weer terug naar de eerste versnelling. Stapvoets gaan. Heel rustig.Rustig ademen.

ER IS NIETS AAN DE HAND

HIER EN NU  is er niets aan de hand.

woensdag 28 januari 2015

Opruimen



Mappen van jaren worden leger en geordend. Vuilniszakken voller. De oud-papierdoos eveneens. Sommige spullen gaan op een stapel om door te geven aan wie het wil hebben.
Nog vele mappen moeten doorgespit worden. Ik ontdek steeds meer. Onthouden Til: jaaropgaves zes jaar bewaren voor de belasting. De rest vijf jaar. Ik zoek in huis naar lege schoenendozen waar de oude administratie ingaat in plaats van de uit elkaar ploffende grote enveloppen.  Ik vind er slechts twee. Van verzekeringen hoeven slechts het contract plus de laatste polis bewaard worden. Dát scheelt veel map ruimte. Behalve misschien voor de ziektekostenverzekering.

Het klinkt heel simpel, maar wat héb ik er een moeite mee. Vandaag heb ik een kast leeggeruimd, de vloer van de kamer ligt vol met allerlei. Met een oude versleten lichtblauwe handdoek - uit de woonkamerkast - die ooit van mijn moeder was, zit ik een poos op de grond. Zoete memories. Mijn moeder is dichtbij. Handdoek wegdoen of niet? Kan ik het voor iets gebruiken? Poezebeest houdt mij gezelschap, geeft koppies en propt zich in een lege krakkemikkige doos. De oude afschriften uit 2002 en 2003 die erin zaten, behoren tot het verleden.

Een goed stukje vitrage dat in ons vorig huis -het gezinshuis - in de keuken hing, roept eveneens herinneringen op: mijn dochter die op de aanrecht zit en kijkt hoe ik kook. Zoonlief die er lol in had om maar te blijven afwassen. Onze gesprekken. Zo dierbaar. Maar ook hoorde ik er mijn ex-lief: nee jij kunt geen lekkere koffie zetten. Ik doe het wel.’ Of ‘ Nee, ik schilder de keuken wel, jij kunt dat niet.’ Ik relativeer en grijns. Over een poos zal ik toch de woonkamer eens gaan verven.

Associaties komen en gaan. 

Het stukje vitrage gaat in de zak met kleding voor de stichting Humanitas. Mooie herinneringen gaan in mijn hart.
Terwijl ik opruim maak ik voor de zoveelste keer een reis door het verleden. De borstkankerperiode komt voorbij, hoewel ik er dagelijks aan wordt herinnerd kan ik er nu afstand van nemen. Ga ik er ooit een boek over schrijven? Misschien verwerken in dat wat ik de laatste tijd aan het schrijven ben? Ik schiet weer in de huil en laat mijn tranen stromen, nu uit dankbaarheid dat ik door die periode kwam. In maart tien jaar schoon. Ik verscheur de hele map 2005 en weet dan opeens dat ik nog meer heb. Ik kom nog om in dagboeken elders in huis en dit Blog zou ook eens op de schop moeten. Trouwens, dit schrijfsel voelt aan alsof het richting lange lap tekst gaat. Echter, 850 woorden geef ik mijzelf als maximum vandaag. 

Een kordate vrouw zei vorige week: ‘waarom bewaren dat wat verdriet doet?’ Ik ben haar dankbaar voor deze zin want het maakt het opruimen letterlijk en figuurlijk gemakkelijker. Alsof er een click in mijn hoofd is. Ruimte om te ademen. Ik reis door mijn leven al wegdoend en reis de onbekende morgens die mij nog resten tegemoet. 

vrijdag 23 januari 2015

Fijn, dat je er bent



Gisteren was ik met een column voor de tweede keer geselecteerd om op de website van een van de nationale televisiezenders te worden geplaatst. Ik schreef een Utopinie - een opinie over de privacy in de reallive tv-serie Utopia - en ik voel mij dankbaar dat ik mijn gedachten mag delen op een dergelijke grote site en hier op mijn Blog. Ik schrijf geen literatuur, al zou ik dat nog zo graag wensen, doch ik doe mijn best en op dit moment is het zoals het is. Er zijn echt ergere zaken, dat weet iedereen.
Het is toch kicken dat ik met mijn schrijven éen van de twee geselecteerden was? De vrijheid van meningsuiting tiert er welig. Mijn oren klapperen er regelmatig door.

Dagelijks denk ik na over de bovengenoemde vrijheid. Ik wou er een hele verhandeling over schrijven na de discussie (bericht:ontlasten) met mijn dochter en last but not least over de landelijke discussies. Echter, ik kies het (nog?) niet te doen. Dan zou ik schrijven om die vrijheid en niet omdat ik iets nieuws te vertellen heb. 
Heb ik nu iets nieuws te vertellen? Mwoah, niet echt. Vandaag denk ik simpel. Dát is ook nieuws.
Mijn dochter en ik zijn weer vriendelijk naar elkaar toe. Ik laat het stukje over ontlasten nog even staan. Het kan geen kwaad. Ze heeft haar mooie zwarte haar paars geverft met blonde strengen die een violette kleur hebben gekregen. Ook dat is vrijheid. 
Nieuw moment. 

Tussen de middag kwamen mijn twee buurkinderen  brood bij mij eten. Tjonge, wat is daar weinig tijd voor. Voordat de kinderen uit school zijn, ben je een kwartier verder. Vervolgens valt er - struikelend over hun woorden - veel te vertellen. Ondertussen moeten ze –helaas - constant gemaand worden om door te eten en drinken. Drie kwartier zijn in een mum van tijd voorbij. En dan … hup, nog meer haasten om op tijd op school te zijn. Het is verre van rustig relaxed tafelen vind ik, maar toch was het blij en gezellig. 
Mijn gewoonte is om mee-eters vlak voor het eten, zittend rond de tafel, de hand te geven, een kringetje te maken (al ben je met twee) en elkaar om de beurt aan te kijken en te zeggen: ‘fijn en gezellig dat je er bent, dank je wel en eet smakelijk.’ Zo eindigen we ook de maaltijd. Met daarbij: ‘tot de volgende keer.’ 

Dit versterkt de verbinding.

Vandaag vertelden mijn buurkinderen mij, dat ze dit ritueel nu ook doen bij hun oma. Dit vind ik zó leuk. Het wordt warm in mijn borst iedere keer als ik er aan denk. 

donderdag 22 januari 2015

woensdag 21 januari 2015

Ontlasten



‘Ik moest daarnet schijten, Mam, maar ik stel het steeds uit.’  hoor ik door de telefoon.
‘Het is hoopje doen of drukken,lieverd en ... het is niet goed om het uit te stellen.’

Maar dan. De zich steeds herhalende dialoog begint, want ik vind het woord schijten als een scheldwoord klinken. Vroeger zou ik er voor op mijn donder hebben gekregen en ik haalde het niet in mijn hoofd om het te gebruiken. Dochterlief vindt hoopje vies klinken en zij wil dat ik poepen zeg als ik het woord schijten niet wil gebruiken. 
Nou, nu gebruik ik het. Hier.

Op mijn nuchtere maag begint het te koken in mij. Ik neem heus  dingen van mijn kinderen aan.Ik vind mijzelf een redelijk flexibele moeder die meegaat in het Twitter tijdperk en de hele santenkraam. Bij Line stagneerde ik en bij sommige andere dingen lukt het mij evenmin om mee te gaan. Ook ben ik al meeeeer dan opgevoed.
 Ik heb mijn kinderen toch meegegeven behoorlijk te spreken? Om rekening te houden met andermans gevoelens? Tja, en ook om verbaal voor jezelf op te komen ...

Af en toe hebben dochter en ik eenzelfde soort discussie. Een duivelse dialoog. De laatste tijd stink ik er iedere keer weer in. Vandaag gaan wij door alsof we rebelse tieners zijn.
Dan zegt ze:’ ik vind hoopje viezer klinken dan kanker.’ 'Oh jaaaa?' Weer begint het in mij  te borrelen en dan te koken van woede door haar achteloos uitgesproken woorden, die ik op een andere manier vaker op mijn bordje kreeg. Ik heb kanker gehad, dus dan is het niet leuk om zoiets te horen. Het komt binnen. Het doet pijn, ik kan het niet hebben, voel mij machteloos, gekwetst en ik spuw nog net geen vuur. 
Liefjes 'vraagt' dochter: 'dat mag ik toch wel zeggen, mam? Dat is mijn mening. Ik mag mijn mening toch wel zeggen?’

zondag 18 januari 2015

Gisteren loslaten



Een mens kan zichzelf gek maken van bezorgdheid en angst. Over zijn kinderen, familie, vrienden, buurtgenoten en de toestand in de wereld. Projecteren van de eigen angst op wat hopelijk simpele gebeurtenissen dichtbij waren? Omdat verderop in buurlanden angstaanjagende dingen gebeuren? Te veel onderbuik gevoelens hebben? Gevoed door het nieuws? Of toch door levenservaring?
Diep ademhalen, blij zijn dat je leeft in dit mooie land. Schrijf het van je af, niet voeden. Schoenen aan en naar buiten. Wandelen, zingen, het hoofd leegmaken, ademen, stevig de pas er in en als je nog steeds angstig bent, dan alleen in de bewoonde wereld wandelen. 

Hier en nu. Alle gisteren nu loslaten.
Hm, soms is zoiets als dit gemakkelijker geschreven dan gedaan.

woensdag 14 januari 2015

Geen olie op het vuur gooien

Geen  olie op het vuur gooien vind ik een wijze uitspraak. Geen idee van wie dit gezegde is. Maar dat hij steeds opnieuw in mijn gedachten komt, is een feit.




donderdag 8 januari 2015

Herdenken, denken en doen

logo van de dansen van universele vrede.




wereldvrede vlam

                                                                  
 
                                            Spirit feather (wit pastelkrijt op zwart papier)

  Geestelijke vrijheid door middel van schilderen, tekenen en schrijven met veer, potlood, pen en pc is een groot goed.

In memoriam alle slachtoffers van terreuraanslagen, vooral vandaag de slachtoffers van zeven januari die voor Charlie hebodomadaire tekenden of schreven en  de kinderen  die leerden lezen en schrijven, die op zestien december dáarom werden vermoord.

Waar zijn die jihadisten in hemelsnaam mee bezig? Ga naar school, doe kennis op en ontwikkel jezelf. Ga genieten. De aarde is de plek waar je hier en nu hoort te zijn, anders was je er niet. Dus maak er alsjeblieft iets moois van in plaats van je medemensen af te slachten.
# verdrietig en een machteloos gevoel. Maar ...ik schrijf en schilder. Dat mág!

 Zover ik het weet is in iedere religie - of het nu een grote of kleine stroming is - liefde vanuit het hart de hoofdboodschap en het belangrijkste verbod is: gij zult niet doden, van goede wil zijn.
Dus ...nogmaals.
Vermoorden is verboden!              Mag níet.
Schrijven, lezen, tekenen en schilderen? Mogen wél.

Pff, ik weet het ook allemaal niet meer # verdrietig.








.



                                                                                



zondag 4 januari 2015

Mijn innerlijk kind

Net buiten de keukendeur sta ik in de tuin,
de maan schijnt vol haar licht.
Achter elkaar steek ik vuurwerksterretjes aan
mijzelf gelukkig nieuwjaar toewensend,
voor mij begint het nu.
Zachtjes, maar ferm knisperen de sterrestokjes
in de avondstilte hun lichtjes.
Zo mooi.
Dankbaar en blij,
kán het kind in mij zich weer verwonderen,
keer op keer weer
kies ik er tóch voor.
Diep adem ik het nieuwe moment in.


Het wordt een mooi jaar.

Donker vult zich weer met licht*



De afgelopen dagen heeft zij zich als een kluizenaar teruggetrokken. Ze wou die grote zwarte leegte - het nieuwe jaar - niet in. Op Oudejaarsdag had haar “weerbericht” op hoopvol en zonnig gestaan. Nergens heengaan. Thuisblijven. Muziek aan. Geen bezoek. Niets moeten en zichzelf veel schrijf en muziekluistertijd geven. Een prima keuze. Echter, in de loop van de avond overviel haar een triestigheid in het kwadraat met een niet te stuiten tranenwaterval. Ja, om middernacht kreeg zij telefoontjes, was dankbaar en genoot zij staand voor het raam van schitterend siervuurwerk onder het genot van een paar slokken koffielikeur.Toch had zij zich wel eens fijner gevoeld. Steeds verder weg kwam zij van overleden en levende dierbaren. 

 In een niemandsland tussen twee jaren brengt zij die eerste drie nieuwjaarsdagen in huis door. In joggingpak, zich steeds ouder voelend, het bed onopgemaakt net als haar ogen waaronder dikke wallen van het huilen, kan ze zichzelf nauwelijks tot iets zetten. 
Op de derde dag begint zij met het opruimen van de kerstversiering. Ook krijgt zij een e-mail dat een door haar geschreven stukje is geselecteerd. Nu staat zij op een shortlist van drie schrijvers. Het kikkert haar iets op. Een utopisch schrijfsel.Een utopinie. En vandaag? Zij trekt haar wandelschoenen aan. Ze doet haar eerste stappen. Buiten, het jaar in. 

Vandaag is zij voor het eerst in 2015 een stuk gaan wandelen. Langzaam komt zij weer in beweging, want rust roest.

Het donkere vult zich weer met licht bij iedere stap die zij zet. De toekomst in.

Thuisgekomen, steekt zij - ouderwets - drie vuurwerksterretjes aan en wenst zichzelf eindelijk een gelukkig nieuwjaar toe.