zondag 4 januari 2015

Donker vult zich weer met licht*



De afgelopen dagen heeft zij zich als een kluizenaar teruggetrokken. Ze wou die grote zwarte leegte - het nieuwe jaar - niet in. Op Oudejaarsdag had haar “weerbericht” op hoopvol en zonnig gestaan. Nergens heengaan. Thuisblijven. Muziek aan. Geen bezoek. Niets moeten en zichzelf veel schrijf en muziekluistertijd geven. Een prima keuze. Echter, in de loop van de avond overviel haar een triestigheid in het kwadraat met een niet te stuiten tranenwaterval. Ja, om middernacht kreeg zij telefoontjes, was dankbaar en genoot zij staand voor het raam van schitterend siervuurwerk onder het genot van een paar slokken koffielikeur.Toch had zij zich wel eens fijner gevoeld. Steeds verder weg kwam zij van overleden en levende dierbaren. 

 In een niemandsland tussen twee jaren brengt zij die eerste drie nieuwjaarsdagen in huis door. In joggingpak, zich steeds ouder voelend, het bed onopgemaakt net als haar ogen waaronder dikke wallen van het huilen, kan ze zichzelf nauwelijks tot iets zetten. 
Op de derde dag begint zij met het opruimen van de kerstversiering. Ook krijgt zij een e-mail dat een door haar geschreven stukje is geselecteerd. Nu staat zij op een shortlist van drie schrijvers. Het kikkert haar iets op. Een utopisch schrijfsel.Een utopinie. En vandaag? Zij trekt haar wandelschoenen aan. Ze doet haar eerste stappen. Buiten, het jaar in. 

Vandaag is zij voor het eerst in 2015 een stuk gaan wandelen. Langzaam komt zij weer in beweging, want rust roest.

Het donkere vult zich weer met licht bij iedere stap die zij zet. De toekomst in.

Thuisgekomen, steekt zij - ouderwets - drie vuurwerksterretjes aan en wenst zichzelf eindelijk een gelukkig nieuwjaar toe.