vrijdag 23 januari 2015

Fijn, dat je er bent



Gisteren was ik met een column voor de tweede keer geselecteerd om op de website van een van de nationale televisiezenders te worden geplaatst. Ik schreef een Utopinie - een opinie over de privacy in de reallive tv-serie Utopia - en ik voel mij dankbaar dat ik mijn gedachten mag delen op een dergelijke grote site en hier op mijn Blog. Ik schrijf geen literatuur, al zou ik dat nog zo graag wensen, doch ik doe mijn best en op dit moment is het zoals het is. Er zijn echt ergere zaken, dat weet iedereen.
Het is toch kicken dat ik met mijn schrijven éen van de twee geselecteerden was? De vrijheid van meningsuiting tiert er welig. Mijn oren klapperen er regelmatig door.

Dagelijks denk ik na over de bovengenoemde vrijheid. Ik wou er een hele verhandeling over schrijven na de discussie (bericht:ontlasten) met mijn dochter en last but not least over de landelijke discussies. Echter, ik kies het (nog?) niet te doen. Dan zou ik schrijven om die vrijheid en niet omdat ik iets nieuws te vertellen heb. 
Heb ik nu iets nieuws te vertellen? Mwoah, niet echt. Vandaag denk ik simpel. Dát is ook nieuws.
Mijn dochter en ik zijn weer vriendelijk naar elkaar toe. Ik laat het stukje over ontlasten nog even staan. Het kan geen kwaad. Ze heeft haar mooie zwarte haar paars geverft met blonde strengen die een violette kleur hebben gekregen. Ook dat is vrijheid. 
Nieuw moment. 

Tussen de middag kwamen mijn twee buurkinderen  brood bij mij eten. Tjonge, wat is daar weinig tijd voor. Voordat de kinderen uit school zijn, ben je een kwartier verder. Vervolgens valt er - struikelend over hun woorden - veel te vertellen. Ondertussen moeten ze –helaas - constant gemaand worden om door te eten en drinken. Drie kwartier zijn in een mum van tijd voorbij. En dan … hup, nog meer haasten om op tijd op school te zijn. Het is verre van rustig relaxed tafelen vind ik, maar toch was het blij en gezellig. 
Mijn gewoonte is om mee-eters vlak voor het eten, zittend rond de tafel, de hand te geven, een kringetje te maken (al ben je met twee) en elkaar om de beurt aan te kijken en te zeggen: ‘fijn en gezellig dat je er bent, dank je wel en eet smakelijk.’ Zo eindigen we ook de maaltijd. Met daarbij: ‘tot de volgende keer.’ 

Dit versterkt de verbinding.

Vandaag vertelden mijn buurkinderen mij, dat ze dit ritueel nu ook doen bij hun oma. Dit vind ik zó leuk. Het wordt warm in mijn borst iedere keer als ik er aan denk. 


Wat ik ook tof vind is, dat ik van de week bezoek kreeg van een dochter van een vriendin. Ze noemt mij omathil. We hadden het over oma’s en toen vertelde zij, dat ze als ze naar mij gaat ze tegen haar vriendinnen zegt: ‘ík ga vandaag naar mijn oma.’ Dat vind ik een groot compliment en een cadeautje waar ik tranen van in de ogen krijg.

Ik raak snel ontroerd tegenwoordig. Mijn zoon - ja, ik ben eigenlijk gek dat ik niet vaker over mijn kinderen schrijf- gaat met zijn zaak verhuizen naar een pand midden in de stad. Ik voel mij een trotse, dankbare moeder.

Dit typte ik eerder op de dag aan de mooie gedekte tafel met het feestservies van mijn moeder. Een vriendin kwam vanavond mee eten. Ook wij maakten een kringetje.

Ik voel mij een rijk mens. Dankbaar dat ik een stukje kan schrijven over simpele zaken. Als ik naar alle ellende in de wereld kijk, dan denk ik: ’het kostbaarste in het leven is toch ál het eenvoudige. Dat, wat voor ons gewoon lijk  daar kunnen de meeste mensen in conflictgebieden erg naar verlangen. Vrede, genegenheid, vrijheid maar toch duidelijke regels en wetten, naar school gaan, leren, lezen, schrijven, samen eten, rustig al is het gehaast tafelen, kinderen die mama, tante, buurvriendin of oma tegen je zeggen. Last but not least de vrijheid van meningsuiting met respect voor elkaars vrijheid. Compassie tonen en elkaars grenzen respecteren.

Ik wens, ik wens, ik wens dat onschuldige mensen mogen blijven leven en een leven mogen opbouwen zoals zij het wensen.Met goede wil. . 
Verder kan ik er met mijn pet niet bij. Sommige dingen zijn te erg. 

Daarom houd ik het simpel en zeg:‘Fijn dat je er bent, lezer. Dank je wel en tot de volgende keer. Heb het goed en droom mooie dromen.’

Geen opmerkingen: