woensdag 21 januari 2015

Ontlasten



‘Ik moest daarnet schijten, Mam, maar ik stel het steeds uit.’  hoor ik door de telefoon.
‘Het is hoopje doen of drukken,lieverd en ... het is niet goed om het uit te stellen.’

Maar dan. De zich steeds herhalende dialoog begint, want ik vind het woord schijten als een scheldwoord klinken. Vroeger zou ik er voor op mijn donder hebben gekregen en ik haalde het niet in mijn hoofd om het te gebruiken. Dochterlief vindt hoopje vies klinken en zij wil dat ik poepen zeg als ik het woord schijten niet wil gebruiken. 
Nou, nu gebruik ik het. Hier.

Op mijn nuchtere maag begint het te koken in mij. Ik neem heus  dingen van mijn kinderen aan.Ik vind mijzelf een redelijk flexibele moeder die meegaat in het Twitter tijdperk en de hele santenkraam. Bij Line stagneerde ik en bij sommige andere dingen lukt het mij evenmin om mee te gaan. Ook ben ik al meeeeer dan opgevoed.
 Ik heb mijn kinderen toch meegegeven behoorlijk te spreken? Om rekening te houden met andermans gevoelens? Tja, en ook om verbaal voor jezelf op te komen ...

Af en toe hebben dochter en ik eenzelfde soort discussie. Een duivelse dialoog. De laatste tijd stink ik er iedere keer weer in. Vandaag gaan wij door alsof we rebelse tieners zijn.
Dan zegt ze:’ ik vind hoopje viezer klinken dan kanker.’ 'Oh jaaaa?' Weer begint het in mij  te borrelen en dan te koken van woede door haar achteloos uitgesproken woorden, die ik op een andere manier vaker op mijn bordje kreeg. Ik heb kanker gehad, dus dan is het niet leuk om zoiets te horen. Het komt binnen. Het doet pijn, ik kan het niet hebben, voel mij machteloos, gekwetst en ik spuw nog net geen vuur. 
Liefjes 'vraagt' dochter: 'dat mag ik toch wel zeggen, mam? Dat is mijn mening. Ik mag mijn mening toch wel zeggen?’

Brrr ...

Ik kalmeer mezelf en zeg:’ je kunt ook rekening met mij houden. Zo’n zin komt flink binnen.’
Weer vertel ik haar dat ik niet alleen het beeld van mezelf destijds zie - mijn pas geopereerde  rauwe geamputeerde plek waar mijn rechterborst zat - maar ook de terminale patiënten waarbij ik  nachtenlang bij waakte en waarbij het eindstadium door de diverse tumorsoorten zichtbaar was in hun lijden. Heftige shit was dat om in haar taal te spreken. Totaal niet cool. Al die beelden dienen zich aan.
‘Ja, maar Maham, ik mag dat toch wel vinden’ zegt zij doof voor wat ik vertel. Gelijk begint zij te vertellen waarin zij en zoonlief wel rekening met mij houden. Bijvoorbeeld ophalen met de auto, terwijl dat heel erg om is voor de twee. Daar ben ik heel dankbaar voor. Maar toch, daar gaat het nu niet om. Ik probeer het nogmaals. Het komt niet over.

Daarom heb ik voorgesteld om vanaf vandaag het woord ontlasten te gebruiken. Daar ben ik nu al schrijvend deels mee begonnen. Tja, ik mag mijn mening toch wel zeggen?
Wat kan ik soms een bloedhekel hebben aan onze vrijheid van meningsuiting. Nu is de mijne aan de beurt. De kinderen willen niet dat ik het over ze heb? Ik schrijf nauwelijks over ze en ik wou mooie, leuke, grappige dingen delen! 

Heb ik nauwelijks gedaan.

 Geen zin heb ik op dit moment om iets moois te vertellen.
Nou, ik heb ook mijn vrijheid van meningsuiting en  voel mij nu etterbakkerig. Ik word er schijt en schijt beroerd van om  steeds te horen: 'ík mag mijn mening toch wel zeggen? ‘
Ja, dat mag. Ik vind het fijn dat mijn kinderen mondiger zijn dan dat ik het was en ben. Ze hebben een eigen mening. Prima, maar er zijn grenzen. Rekening houden met andermans gevoel is belangrijk. Je kunnen inleven in iemands gevoel en diegene niet bewust kwetsen is belangrijk in de omgang met elkaar.
Ik blijf herhalen wat ik - eveneens mijn ex echtgenoot- aan ze meegaf. 

Vandaag kan ik even geen rekening houden met de grenzen van mijn dochter. Vandaag luister ik niet naar haar. Laat haar maar naar mij luisteren. Naar wat ik hier schrijf.

Dochterlief zegt: ’je hoeft alleen maar rekening te houden met ons.’ 
Dát, lieve schat, heb ik jaren gedaan en de koek is even op. Vandaar mijn mening. En het interesseert mij geen bal of dit schrijfsel wel of niet correct Nederlands is. Jammer dan. 

Ik mag mijn mening toch ook wel zeggen!? 

 -------------------------------------------------------------------------------------------------


PS Trouwens, Ik zeg - indien ik een grote of kleine boodschap wil doen- als ik het al aankondig: 'ik ga even naar een zeker plekje of ik ga naar de wc.' Hm,eigenlijk zeg ik het nooit. 

Dus... einde onderwerp.


Geen opmerkingen: