zaterdag 21 februari 2015

De regels van de sociale dienst*




De regels die de sociale dienst moet hanteren vind ik niet sociaal. Steeds vaker hoor ik het een en ander in mijn leefomgeving over hoe vreemd en asociaal deze regels zijn.
Mijn vingers jeuken regelmatig om er over te schrijven. Vandaag doe ik het.

Waar het over gaat? Op haar vijftigste ging een vriendin een opleiding - zij werkte in de verpleging, daar is geen werk- volgen om weer aan de bak te komen en zij heeft het diploma SMW (sociaal maatschappelijk werkster) behaald. Doch, geen baan te vinden. Zij is te duur. Vriendin besloot niet werkeloos bij de pakken neer te gaan zitten en zette geheel belangeloos een inloophuis op, waardoor zij haar kwaliteiten ten optimale kon/kan benutten. Nuttig en dankbaar werk. Zij had het gevoel dat zij daardoor ook werkte voor haar uitkering. 

Deze vriendin runt nu al een paar jaar een inloophuis voor (ex) kanker patiënten en hun naasten. Zij organiseert en coördineert zoveel. Zij regelt, doet en zit niet stil. Zij zoekt en vindt mensen die voor niets workshops willen geven.Vriendin biedt samen met haar vrijwilligers een luisterend oor aan, waardoor de gasten zich weer meer mens voelen. Hierdoor hoeven ze bijvoorbeeld niet naar een - bijvoorbeeld- psycholoog. Vriendin en haar andere vrijwilligers werken daardoor ziektekosten besparend. Er wordt gelachen. Er wordt gehuild. Deze kei van een vrouw loopt supermarkten af en durft om gratis etenswaren te vragen, zodat de gasten van het inloophuis af en toe gezamenlijk kunnen lunchen. Al met al hebben de bezoeken aan het huis een helend effect op de gasten.
Kortom, vriendin doet veel, te veel om op te noemen. Zij werkt als een paard. 

Vijftig uur per week!

Het is belangrijk vrijwilligerswerk. Zij doet iets voor de samenleving. Participeert als geen ander door veel onbetaalbaar moois aan de (ex) kankerpatiënten en hun naasten te geven. Broodnodige aandacht. Een blije patiënt heeft minder betaalde zorg nodig! Vandaag hoorde ik dat je tegenwoordig in de Zorg aandacht moet kopen, dat gaat van geïndiceerde zorguren af …

Mijn oren klapperen constant.

Kortgeleden is vriendin tot vrijwilliger van het jaar benoemd in de stad waar zij het inloophuis heeft. Die titel krijg je niet zomaar. Die moet je verdienen en dát heeft zij zeker.

Vriendin doet dus vijftig uur per week belangrijk vrijwilligerswerk. Echter, de regels van de Sociale Dienst zeggen dat zij méér haar best moet doen om werk te zoeken en te vinden, terwijl zij dít werk met hart en ziel doet.
Met werk wordt betaald werk bedoeld! Echter, werk is niet te vinden.

Als ‘werkloze’ uitkeringsgerechtigde wordt deze vriendin geacht - ik stamp het er nogmaals in- een tegenprestatie te leveren omdat de samenleving haar uitkering betaald. Bij deze wil ik zeggen dat ik haar uitkering helemaal terecht vindt. Mijn deel aan belastinggeld mag zij zonder morren hebben.
Echter, zij zal tegenprestaties volgens de regels van de Sociale Dienst- moeten doen. De tegenprestatie zou kunnen bestaan uit bijvoorbeeld twintig uur per week stekkers in elkaar zetten in een sociale werkplaats! Niets mis met stekkers in elkaar zetten, maar in dit geval is het te gek voor woorden, dan heeft vriendin dertig uur over om haar belangrijke werk in het inloophuis te doen, of …het inloophuis opdoeken opdat ze de hele week stekkers in elkaar kan zetten? In ieder geval moet zij als tegenprestatie voor haar uitkering op een vrijwilligersmarkt gaan staan.

Ik kan er met mijn pet niet bij. Het is om te janken. Ik snap helemaal niets van de participatiemaatschappij. Wat is participeren dan wél? 
Dingen moeten en mogen toch kloppend en passend zijn bij en voor iemand? Het is toch fijn als iemand op zijn of haar plek is? De Overheid wil initiatieven, maar als men deze initiatieven neemt, zeggen de regels ’dát mag niet, doe maar wat wíj voorstellen’ Dode starre regels, soms met een vorm van dreigement. Zo maak je écht mensen ziek of zieker (ook daar heb ik een voorbeeld van.) terwijl het toch om mensen gaat? Zitten er achter de regels dan geen mensenmensen, die soepeler kunnen en mogen denken? Mensen die vriendelijk zijn, weten te motiveren en dus humaner zijn zonder iedereen over éen kam te scheren.

Wat zou het héerlijk zijn als vriendin haar inloophuiswerk betaald kon krijgen en/of door middel van de uitkering kon behouden, opdat zij de stress om ‘aan het (ander) werk te komen’ van zich af kon zetten. Het is zo belangrijk wat zij doet. Zij doet het met heel veel inzet vol liefde en is niet voor niets vrijwilliger van het jaar geworden.



Het inloophuis opdoeken zou te zot zijn. Toch? 
 -----------------------------------------------------------------------------
07-03-2015
Haar naam zet ik  nu maar in de zoekwoorden, want Wilma is herkend naar aanleiding van bovenstaand schrijfsel. Krant en tv omroepen hebben haar benaderd. Wat de sociale dienst ook moge denken, Wilma van der Wende heeft géen contact met de pers of andere media gezocht. (Ik evenmin.) De media hebben haar opgezocht.

 http://www.ad.nl/ad/nl/1038/Rotterdam/article/detail/3885468/2015/03/05/Vrijwilliger-van-het-jaar-doet-niet-genoeg-voor-haar-uitkering.

 

5 opmerkingen:

marlies zei

Als je bijstand hebt ben je 'verplicht' om 'vrijwilligers'-werk te doen. (op zichzelf is dat al een tegenspraak!) Doe je dat, dan is het weer niet goed, want je 'moet' het vrijwilligerswerk doen dat de sociale dienst je opdraagt. m.a.w. je moet gewoon slavenarbeid doen. Niks vrijwilligerswerk! Mensonterend! Is de zogenaamde 'sociale' dienst eropuit om mensen te vernederen? Het lijkt er heel erg op.

Tilly Kuiper zei
Deze reactie is verwijderd door de auteur.
Tilly Kuiper zei
Deze reactie is verwijderd door de auteur.
Tilly Kuiper zei

Na tien heftige dagen en een gesprek met de wethouder kwam het volgende uit de bus.

http://www.ad.nl/ad/nl/1038/Rotterdam/article/detail/3898511/2015/03/12/Supervrijwilligster-toch-vrij-van-extra-werk-voor-uitkering.dhtml

Tilly Kuiper zei

mijn reactie van 15 maart is alweer achterhaald.