dinsdag 31 maart 2015

Storm (schilderwerkje met gedichtsel)

     Acrylic spraypaint op triplex (het trekt bol)    31-03-2015        Storm en zon
                                                          
                                                   
Heftige, herfstachtige lentestorm,  lucht en land zwoegen
vliegende tuinstoelen, vrachtwagens en zand, ploegen
verplaatsen zich laag door de lucht
met een razendsnelle knal als zucht.
Toch  zon en  stralend blauw, soms opeens grijs
wát een weer, tussendoor danst en geselt regen als een te uitbundige onwijze meis



zondag 29 maart 2015

Over vermijden, grenzen voelen en grenzen stellen



Met de bus, métro, trein, bij iemand in de auto stappen, naar het vliegveld, drukte, veel prikkels, inchecken, vliegen, uitchecken, inchecken, gelijk weer terugvliegen en hoppaaaa weer in de auto bij iemand en daarna trein, métro en bus. Dat alles op éen dag. Als therapie tegen vlieg / transportangst. Ik koos er zelf voor maar … ik voel al een zeer hevige vermoeidheid, niet eens reisstress. Mijn lijf zegt nu al: 'dat trek ik niet' en dit heeft niets maar dan ook niets met vermijden te maken, maar met mijn grenzen voelen en grenzen stellen. Ik kijk dit aan en denk: ‘ is willen bedenken hoe ik op een simpeler manier zo ontspannen mogelijk op het vliegveld kan komen, zonder ook nog tegen mensen aan te botsen tijdens de spits, door mijn oogproblemen, een vermijden?’

Raar is het dat ik het glazig zit aan te kijken en in de neutraalstand zit. Tegenwoordig zit ik vaker in de neutraalstand als ik de neiging heb om te stressen. Tevens denk ik aan het kind dat ik was en dat heel wat in haar uppie afreisde. 
Het kind dat zich steeds weer kwetsbaar opstelde. Net als ik nu als volwassen vrouw doe al schrijvend?  Ik zou het af moeten leren, dit al schrijvende in overgave zijn aan mijn gevoel & denken dat zich wil uiten? Dan zegt iemand dat ik controle probeer te houden en niet in overgave ben. Hm, is dat zo? Is schrijven controle willen houden? Hm, misschien wel, misschien niet. In ieder geval is het voor mij zowel een loslaten als alles helder krijgen in mezelf. In mijn hoofd. Het is voor mij ontspanning (een ander verhaal is het als ik aan mijn 'boek' schrijf. Dat gaat moeizamer dan dit.) Dus … is dit soort schrijven zowel controle als overgave tegelijkertijd? Zolang ik er niemand kwaad mee doe is het oké. Niemand hoeft hier te komen lezen.

Ook zie ik er geen vermijden in als ik nu voel en accepteer dat ikerg moe ben. Moe van alles, moe van werken aan mijzelf, moe van het wereldnieuws, moe van een drukke agenda(=vol hoofd), Moe van mezelf dat ik tegenwoordig niet alleen over mijn angsten/fobieën schrijf, maar ook spreek. Daardoor word ik moe van mensen die maar blijven praten over neerstortende vliegtuigen versus auto (of trein) ongelukken op de weg. Dát weet ik langzamerhand wel. Het helpt geen bal, al is het nog zo goed bedoeld. Het voelt een beetje als toen mensen mij trachten op te beuren toen er door kanker een borst geamputeerd was: ’je hebt nog éen borst.’ Ja oké. Maar daar ging het niet om. Ik was in de rouw.

vrijdag 27 maart 2015

Vliegvertrouwen versus vliegangst




Het is alsof de duvel ermee speelt. Heb ik mij vorig jaar aangemeld bij Stichting Valk in Leiden- gespecialiseerd in vliegangst en onderliggende angsten- gebeurde er vlak na mijn aanmelding de ramp met MH17.
Mijn therapie bestond tot afgelopen woensdag uit telefonische gesprekken met een psychologe van Valk, het boek vliegangstvrij meerdere keren lezen, de vliegangst vrije dvd’s uit den treure bekijken en last but not least mij door de Valk vliegapp te laten ontspannen en her programmeren. Uit den treure. Uit het treuren. Door het treuren heen.

Alles leren over de techniek van een vliegtuig maakte het voor mij ‘gemakkelijker’ om mijn vorm van vliegangst/ transportangst/ ergens heen gaanangst aan te durven kijken. 

Woensdag jl. had ik een sessie bij Lucas van Gerwen in Leiden afgesproken. Daar komen was al een hele overbrugging vooral omdat er dinsdag weer een vliegtuig verongelukte. Mijn medeleven gaat uit naar alle omgekomen inzittenden en nabestaanden. Het is afschuwelijk en nóg afschuwelijker is het vernemen dat het erop lijkt dat de co piloot zelf het vliegtuig heeft laten neerstorten met daarbij alle inzittenden. Dát is mij echt een gedachte en daad te ver en ik ben de enige niet die zo denkt en voelt. Ik had een rotsvast geloof in de kunde van piloten, daar lag mijn angst niet. Doch nu heeft dat vertrouwen zo’n ontiegelijke deuk gekregen. 

maandag 23 maart 2015

Reizen




De langste reis die wij maken is de levensreis in onszelf door het leven heen. Tegelijkertijd een plek in jezelf vinden om alles wat je meemaakt te ordenen en te sublimeren. Angsten onder ogen zien, er doorheen ademen, huilen en … verder gaan. 

Bijvoorbeeld door middel van een reis :-D

Reizen kan gerelateerd zijn aan iets moois of iets naars, iets waarmee je fantasie mee op hol gaat en nóg veel meer fantasie cq of herinneringen te voorschijn toveren. Reizen zou te maken mogen hebben met ontdekken. 

Met je thuis voelen waar je ook bent. 
Thuis in jezelf, met jezelf wat voor prikkels er ook op je af komen.

zondag 22 maart 2015

Mijn mening



Pas op de plaats doen is voor mij: mijn gedachten zowel de vrije loop geven en uitkristalliseren, als kalm van een afstandje de wereld met haar snelle reacties te observeren. Op te merken dat het is zoals het is. Dat mensen hun mening mógen geven, al zouden ze zich én hun naasten daarbij schade kunnen doen. Dat is hun keuze, hun karma. Dát moet ik respecteren. Constateren dat, hoe graag ik het ook zou wensen en erover kan dromen, de wereld echt niet vriendelijker kan maken. Dat ieder zijn en haar eigen keuzes maakt. Dat ik het niet kan voorkomen dat mensen gekwetst worden, al kwetst het mij als er generaliserende uitspraken worden gedaan zonder met vriendelijke ogen naar een medemens te kijken. 
Ik ben het met andermans mening eens dat ik niet zo gevoelig zou moeten zijn. Tja ...maar ik kan niets meer met een dergelijke uitspraak. Heus, mijn leven lang heb ik geprobeerd mijzelf te veranderen om maar aan de verwachtingen van anderen te voldoen, maar ik ga mijzelf geen geweld meer aandoen.

Gedachten over de zon (gedichtselachtigheidje)



De maan schoof voor de zon. Wij zagen de zonsverduistering niet. Het was bewolkt, wel merkten wij dat het minder licht werd.
Wat een wonder is daglicht toch. Dag in dag uit beschijnt de zon een helft van de aarde, altijd weer gaat de zon op. 

Altijd weer is er een nieuwe dag
bewolkt, mistig of niet
er is daglicht
het daglicht dat door mensen die nachtdienst doen gemist wordt. Broodnodig daglicht samen met zuurstof is leven gevend.
Ongelooflijk dat éen zon dagelijks                                                                                                                           een groot stuk aarde kan verlichten,                                                                                                                     verwarmen                                                                                                         en planten doet groeien in combinatie met regen.

maandag 16 maart 2015

De wetten van de jungle

Net wakker hoor ik kattengeblaas in oorlogs modus. Slaapdronken stommel ik de trap af. Beneden zie ik mijn poezenbeestje als een woeste kleine leeuwin blazen en gillen naar een grote, mij onbekende, rode kater.
Kat ziet mij, wil terug door het kattenluik maar dát is iets wat je met beleid moet doen. Bij een eerder bezoek van een onbekende, sneuvelde het luik deels. Erin gaat makkelijk, maar eruit is andere koek. Dat vergt geduld en geen paniek.
Mij ziend stormt de vreemdeling weer naar het luik en boinkt er als een bezetene  tegenaan. De mijne kijkt toe en laat mij de klus klaren. Meestal ga ook ik blazen. Zo vormen wij een hecht team.
Echter, deze keer spreek ik de paniekende kat kalmerend en vriendelijk toe terwijl ik de deur van het slot haal en deze open.
Deur open, kat stuift weg en ik loop de kamer in waar Jaydee ondertussen nog  helemaal opgeblazen en stijf van de adrenaline op de bank bank is gaan liggen. Zij loert.


'Het is goed, Jaydee, poes is weg.'
Niets is goed, want nu begint Jaydee tegen mij te blazen.
'Huh? Wat krijgen we nou? Doe niet zo raaaaar, Jaydee.'
Ik wil naar haar toe lopen, maar het blazen wordt heviger en ik houd - met respect voor haar wilde kant- gepaste afstand. 
 'Jij, pggg jij hebt vriendelijk gedaan tegen een indringer pgggg. Dat mag niet en ik ruiiiiik dat je hem geaaid hebt. Hoe kón je?'
'Alleen toen hij door de deur ging gaf ik éen aai over zijn rug.'
' Ben  je helemaal gekkkk geworden, pgggg.'
' Je weet toch dat mijn droom een vriendelijke samenleving is?'
'Make that the cat wise. Nu komt hij terug en heb je mij - de poezenkoningin van dit huis - belachelijk gemaakt. Hier in ons (ja,ik evolueer) huis & tuin territorium gelden nog  steeds de wetten van de jungle. Begrepen, mens? Pggg en nee, je hoeft mij niet te paaien door te aaien, ontrouwe domme. Aaien is dominant mensengedoe Pggggg. Ga weg pgggg.'


zondag 15 maart 2015

Vertrouwen



Vertrouwen
vertrouwen
vertrouwen
adem door
oude gedachtenpatronen en angsten heen,
angsten? Waardoor oude gedachtenpatronen opspelen?
Of omgekeerd.

Vicieuze cirkel
niet meer willen.

Ademen nu, rustig ademen naar je buik, 
ont-span en vertrouw

donderdag 12 maart 2015

Internationale Vrouwendag



Niet ieder jaar schrijf ik iets over deze dag waarin ik mij nog meer verbonden voel met vrouwen wereldwijd. Erover denken en dankbaar zijn voor de gelukkige omstandigheden waarin ik verkeer, doe en ben ik wel.
Iedere dag zou vrouwendag moeten zijn. Mensendag. Mensenrechtendag. Niet alleen op acht maart.   

Sommige vrouwen, mannen en kinderen leven onder de meest afschuwelijk omstandigheden en zijn genoodzaakt te vluchten uit eigen land. Huis, woonplaats, familie, vrienden, de buurt en ja ook je dieren, werk en collega’s achterlaten. Dit om je leven en dat van je kinderen veilig te stellen, lijkt mij zo afschuwelijk. Alles wat je vertrouwd is achterlaten. Vele mensen, plekken, hele dorpen en steden bestaan nu alleen nog in de herinnering van grote groepen gevluchte mensen. Een andere taal moeten leren valt dan misschien nog mee?. Zelf ben ik een paar keer verhuisd van land. Echter, mijn familie en ik zijn god zij dank geen vluchtelingen. 

zaterdag 7 maart 2015

9) Windturbines stiller.

 De windturbines langs het Hartelkanaal krijgen geluidsdempers.

Met dank aan de Stichting Buren van de Botlek.


Nieuwe lente



De volle maan in maart
is net geweest,
de zon met haar eerste warme
stralen komt eraan.
Eeuwig durende seizoenencyclus
in en om ons
alles een deel
deel van het geheel.

Stuwkracht, levenskracht duwen omhoog, omhoog
omhoog, steeds meer
groen, vele tinten groen
in ons en om ons
motivatie, stimulatie en inspiratie van de lente
lente, langzaam doch krachtig.

Maan en zon werken samen
in ons
om ons
De aarde ontwaakt weer
aan deze kant
van de bol
nieuw.

Nieuw

maandag 2 maart 2015

Over mijn Blog



Mijn Blog is voor mij als een thuis. Door de jaren heen wat stoffig geworden. Er is weinig beweging, hoewel het blog en ik wel groeien. Af en toe is er aanloop.
Echter, de laatste dagen zijn sommige schrijfsels een eigen leven gaan leiden, net als kinderen die het ouderlijk nest verlaten. Ik heb er geen grip op. Er is iets aan het gebeuren sinds ik hieronder op 21 februari j.l. een stukje plaatste over een vriendin en de regels van de Sociale Dienst. Het loopt opeens storm. Het wordt gedeeld. Op Facebook is het al in het noorden van het land. Een schrijfmaatje schreef: ‘als het in de pers komt, dan komen er vast en zeker Kamervragen.’ Oeps. Eng. Maar toch. …
’wat zou het fijn zijn als een dergelijk schrijfsel een verschil kon en mocht maken’ droom ik.

zondag 1 maart 2015

Lente op komst



Dorre bruine hortensiabollen met
hier en daar nieuw leven, knoppen
groen, bollenblaadjes worden naar boven geduwd,
sneeuwklokjes, hier en daar een krokusje
lila, wit, geel, heel klein nog
onder een strakblauwe lucht
met een stralende zon
die ietwat koeltjes
toch warmere lentegevoelens tot leven wekt.

Uitwaaien op de dijk
stuurloos wapperen mijn haren alle kanten op
dat wat mij bezighield teruggevend aan de winden.
Wat een zaligheid.
Wind, die het water doet klotsen met kleine golfjes,
toet in de lucht met dichte ogen,
om mij te laten kussen door de zon
verwarmt hij iets mijn gezicht.
Waaiende haren in de wind,
ik waan mij op het strand en hoor de zee ruisen.

Een vlucht ganzen trekt
gakkend in V formatie over
Ze doen mij ontroeren,
deze beschermers van de ziel.
Het ga jullie goed, ganzen,
moge júllie eveneens beschermd zijn.
Het immer wederkerend loflied op de komende lente
schenkt
jaar na jaar steeds weer, dankbare
verwachting
die wordt waargemaakt
hier en nu. 

 ----------------------------------------------------------


Men is van plan is om vreselijke dingen met ganzen te gaan doen (boeren hebben overlast van ze) waardoor ganzenfamilies daardoor verwoest zullen worden. De - monogame - paartjes wreed uit elkaar gerukt waardoor ze voor het leven alleen blijven. Daarom plaats ik bijgaande link. Dit gaat over dat wat wij van ganzen kunnen leren. 

 http://www.arendlandman.nl/2011/09/zeven-lessen-van-wilde-ganzen-video-over-wat-we-kunnen-leren-over-sam