donderdag 12 maart 2015

Internationale Vrouwendag



Niet ieder jaar schrijf ik iets over deze dag waarin ik mij nog meer verbonden voel met vrouwen wereldwijd. Erover denken en dankbaar zijn voor de gelukkige omstandigheden waarin ik verkeer, doe en ben ik wel.
Iedere dag zou vrouwendag moeten zijn. Mensendag. Mensenrechtendag. Niet alleen op acht maart.   

Sommige vrouwen, mannen en kinderen leven onder de meest afschuwelijk omstandigheden en zijn genoodzaakt te vluchten uit eigen land. Huis, woonplaats, familie, vrienden, de buurt en ja ook je dieren, werk en collega’s achterlaten. Dit om je leven en dat van je kinderen veilig te stellen, lijkt mij zo afschuwelijk. Alles wat je vertrouwd is achterlaten. Vele mensen, plekken, hele dorpen en steden bestaan nu alleen nog in de herinnering van grote groepen gevluchte mensen. Een andere taal moeten leren valt dan misschien nog mee?. Zelf ben ik een paar keer verhuisd van land. Echter, mijn familie en ik zijn god zij dank geen vluchtelingen. 

Ik denk aan vrouwen, mannen en kinderen die seksueel of op een andere manier- zoals kindsoldaten - misbruikt worden of misbruikt zijn en er voor de rest van hun leven een trauma aan overhouden. Ik denk aan alle vrouwen, meisjes en jongens die niet naar school mogen om zich te ontwikkelen tot mensen die een verschil kunnen maken en die gedwongen worden zich over te geven aan de overmacht van wie dan ook. 

Deze mensen gaan door mijn gedachten. Waar zouden zij het meest naar verlangen? Naast in eerste instantie hun familie, voedsel, warmte, een bed en een dak boven het hoofd, wens ik ze veiligheid toe. Veiligheid. Moge het leven veilig en vriendelijk voor ze worden en blijven in vrijheid.
Er is al meer dan genoeg hardheid in de wereld. Ooit droomde ik voor een samenleving die vriendelijker is dan hoe ik het regelmatig meemaak, vooral op het world wide web. Ik droom nog steeds. Niets mis met dromen, al vinden sommige lieden mijn ‘softe’ droom niet passen in een wereld vol met ellende. Echter, is het niet zo dat we juist ómdat er zoveel ellende is, wij ons best zouden moeten doen om te kiezen voor vriendelijkheid? Wat voegt bewust onvriendelijk gedrag aan onze samenleving toe? Waarom niet met vriendelijke ogen naar elkaar kijken? Niet te willen kwetsen is een keuze. Laten wij in onze directe omgeving steeds weer ons best doen dat wij de anderen behandelen zoals wij zelf ook behandeld willen worden in vertrouwen, veiligheid en vriendelijkheid.

Mijn schrijven probeer ik zó te brengen dat zij niet beledigt. Vandaag las ik een artikel over de regels van de sociale dienst dat ik deels oké vond en deels niet. Ik deelde het op Facebook en in mijn Blog. Achteraf was ik er niet blij mee. Een deels nodeloos kwetsend artikel naar de medewerkers van de Sociale Dienst toe. Naderhand deelde een ander het weer en ik voel mij er rot door. Waarom al dat gegeneraliseer? Waarom gelijk zo afschuwelijk hard, lelijk en nodeloos kwetsend schrijven?
Over zijn geheel genomen is het niet mijn manier en ik verwijderde de link naar het artikel zowel van mijn Facebook pagina als van mijn Blog.
Helaas, het gaat al rond. Het internet is sneller dan het licht.

En ja, wij mogen in dit land schrijven wat wij willen. Echter, vriendelijkheid kost geen geld en ik vind dit van levensbelang nu sommige mensen in onze maatschappij zich steeds minder lijkt te kunnen inleven in anderen. Onze zeer geliefde vrijheid van meningsuiting waar wij zorgvuldig mee om zouden moeten gaan is er vaak de oorzaak van. Alles ‘mag’ gezegd worden. Alles schijnt gezegd te ‘moeten’ worden. Brr. Wat een voorbeeld voor de generaties na ons. Wat een voorbeeld ook voor mensen die nu nog op leven en dood vechten voor democratie en daardoor ook voor de vrijheid om je mening te uiten.

Binnenkort mogen wij weer stemmen. Voor de Provinciale Staten en de Waterschappen. Wees je bewust dat dit een recht is. Wees je bewust hoe vrouwen en mannen voor het Stemrecht gevochten hebben én ja wees je bewust hoe er nog gevochten wordt. En ja, je mag zelf bepalen of je wel of niet je stem geeft aan deze of gene partij. Ook mag je je stem verloren laten gaan. Ook dat is een keuze en dat mag. Echter, het zit tóch wat te borrelen in mij als ik hoor dat mensen niet hun stemrecht gebruiken, maar wel op en aanmerkingen hebben over wat en wie er naderhand uit de stembus komt. Maar ja, ook dat mag al vind ik het weinig zinvol. Besef je macht.
Geen idee of dit schrijven zinvol is. Ik probeer er tóch iets zinnigs van te maken en lucht mijn hart.

Is mijn droom voor een vriendelijker samenleving dan echt zo soft als dat sommige mensen vinden? Ik vind vriendelijk gedrag met empathisch vermogen een essentiële levensbehoefte aangenamer, dan duivelse dialogen die nergens toe leiden.
Tegenwoordig zeg als ik mijzelf ook op een dergelijke dialoog betrap met mijn zoon of dochter. 'Time out.’

Ik voel mij dankbaar dat ik de vrijheid heb om te schrijven en wens dit ieder toe.

Geen opmerkingen: