zondag 29 maart 2015

Over vermijden, grenzen voelen en grenzen stellen



Met de bus, métro, trein, bij iemand in de auto stappen, naar het vliegveld, drukte, veel prikkels, inchecken, vliegen, uitchecken, inchecken, gelijk weer terugvliegen en hoppaaaa weer in de auto bij iemand en daarna trein, métro en bus. Dat alles op éen dag. Als therapie tegen vlieg / transportangst. Ik koos er zelf voor maar … ik voel al een zeer hevige vermoeidheid, niet eens reisstress. Mijn lijf zegt nu al: 'dat trek ik niet' en dit heeft niets maar dan ook niets met vermijden te maken, maar met mijn grenzen voelen en grenzen stellen. Ik kijk dit aan en denk: ‘ is willen bedenken hoe ik op een simpeler manier zo ontspannen mogelijk op het vliegveld kan komen, zonder ook nog tegen mensen aan te botsen tijdens de spits, door mijn oogproblemen, een vermijden?’

Raar is het dat ik het glazig zit aan te kijken en in de neutraalstand zit. Tegenwoordig zit ik vaker in de neutraalstand als ik de neiging heb om te stressen. Tevens denk ik aan het kind dat ik was en dat heel wat in haar uppie afreisde. 
Het kind dat zich steeds weer kwetsbaar opstelde. Net als ik nu als volwassen vrouw doe al schrijvend?  Ik zou het af moeten leren, dit al schrijvende in overgave zijn aan mijn gevoel & denken dat zich wil uiten? Dan zegt iemand dat ik controle probeer te houden en niet in overgave ben. Hm, is dat zo? Is schrijven controle willen houden? Hm, misschien wel, misschien niet. In ieder geval is het voor mij zowel een loslaten als alles helder krijgen in mezelf. In mijn hoofd. Het is voor mij ontspanning (een ander verhaal is het als ik aan mijn 'boek' schrijf. Dat gaat moeizamer dan dit.) Dus … is dit soort schrijven zowel controle als overgave tegelijkertijd? Zolang ik er niemand kwaad mee doe is het oké. Niemand hoeft hier te komen lezen.

Ook zie ik er geen vermijden in als ik nu voel en accepteer dat ikerg moe ben. Moe van alles, moe van werken aan mijzelf, moe van het wereldnieuws, moe van een drukke agenda(=vol hoofd), Moe van mezelf dat ik tegenwoordig niet alleen over mijn angsten/fobieën schrijf, maar ook spreek. Daardoor word ik moe van mensen die maar blijven praten over neerstortende vliegtuigen versus auto (of trein) ongelukken op de weg. Dát weet ik langzamerhand wel. Het helpt geen bal, al is het nog zo goed bedoeld. Het voelt een beetje als toen mensen mij trachten op te beuren toen er door kanker een borst geamputeerd was: ’je hebt nog éen borst.’ Ja oké. Maar daar ging het niet om. Ik was in de rouw.


En dat er op de weg  meer ongelukken gebeuren dan in de lucht? Daar gaat het evenmin om, al is de laatste afschuwelijke vliegtuigramp –die ik te erg vind- niet écht motiverend om te gaan vliegen. Echter er zijn meer piloten dan die éne. Daarmee heb ik mijn nieuwste angst -voor piloten- weten om te polen.
Ben er helemaal murf door Zó murf. Murf en moe ook van het willen uitpluizen hoe het zit met vermijden, grenzen voelen en mijn grenzen stellen. Dat mág. Ja, ik begin nu echt moe van mezelf te worden door al dat denken op te schrijven alsof het heel normaal is om dat op het www te gooien.

Conclusie: Ik vermijd voorlopig niets, maar ik kies er wél voor om lekker te cocoonen vandaag. Dat is een keuze hier en nu voor vandaag. Eerst een frisse uitwaai wandeling in de regen maken en daarna met een pot thee naar muziek luisteren. De kinderen bellen. Misschien mijn oudste zus bellen, dat is lang geleden (is dus aangaan en géen vermijden.) Daarna de telefoon op stil. Geen geschrijf. Misschien wat schilderen. Rust in de tent.

Er is helemaal niets mis met vermijden. Ik ben geen twintig meer. Echter, om reizen kan ik niet meer heen. Hoe ik het ook wend of keer. Het is dát of mij voor altijd terugtrekken als een kluizenaar omdat ik bang ben om te leven? Dat terwijl ik een tweede kans kreeg na borstkanker en nu al tien jaar schoon ben? Dat is best bijzonder. Zou ik mij moeten schamen doordat ik er alles uitflap via mijn schrijven? Geen idee, het doet wel goed en het hoort ook bij het leven. Bij mijn leven: -P.



Vertrouwen en doorademen.

Geen opmerkingen: