vrijdag 27 maart 2015

Vliegvertrouwen versus vliegangst




Het is alsof de duvel ermee speelt. Heb ik mij vorig jaar aangemeld bij Stichting Valk in Leiden- gespecialiseerd in vliegangst en onderliggende angsten- gebeurde er vlak na mijn aanmelding de ramp met MH17.
Mijn therapie bestond tot afgelopen woensdag uit telefonische gesprekken met een psychologe van Valk, het boek vliegangstvrij meerdere keren lezen, de vliegangst vrije dvd’s uit den treure bekijken en last but not least mij door de Valk vliegapp te laten ontspannen en her programmeren. Uit den treure. Uit het treuren. Door het treuren heen.

Alles leren over de techniek van een vliegtuig maakte het voor mij ‘gemakkelijker’ om mijn vorm van vliegangst/ transportangst/ ergens heen gaanangst aan te durven kijken. 

Woensdag jl. had ik een sessie bij Lucas van Gerwen in Leiden afgesproken. Daar komen was al een hele overbrugging vooral omdat er dinsdag weer een vliegtuig verongelukte. Mijn medeleven gaat uit naar alle omgekomen inzittenden en nabestaanden. Het is afschuwelijk en nóg afschuwelijker is het vernemen dat het erop lijkt dat de co piloot zelf het vliegtuig heeft laten neerstorten met daarbij alle inzittenden. Dát is mij echt een gedachte en daad te ver en ik ben de enige niet die zo denkt en voelt. Ik had een rotsvast geloof in de kunde van piloten, daar lag mijn angst niet. Doch nu heeft dat vertrouwen zo’n ontiegelijke deuk gekregen. 


Over een paar weken stap ik bij Lucas van G. in de auto, nadat ik eerst per bus, metro en trein naar Leiden ben gekomen (is net zo min kattenpis) en rijden vervolgens samen naar Schiphol waar wij na alle procedures te hebben doorlopen een korte vliegreis heen en terug ergens in het buitenland gaan maken. Overgave. Tot voor gisteren avond was het een voor mij onbekende bestemming. Inmiddels weet ik waar wij heen gaan en ik moet, wil en kies ervoor om door te zetten, want binnen een paar maanden gaan mijn zoon en ik samen ver weg op reis naar zijn geboorteland. We gaan zijn rootsreis maken en ik deed de belofte om mee te gaan en dus zál ik meegaan. 

De ellende op dit moment is dat je werkelijk overal leest en hoort over …vliegtuigen en rampen. Verder heb ik een gevoel van dat ik van gekkigheid niet weet wat te doen, dus zit ik hier in mijn Blog mij weer eens ontzettend kwetsbaar op te stellen en ik haat het dat ik schrijven nu nodig heb, al zou ik niet zonder kunnen en willen. Doch, alles in mij wil vermijden. Ik ben nog niet eens uit bed opgestaan. De gordijnen zijn nog half dicht. Soit. Het waren heftige dagen en die gaan niet in de koude kleren zitten. Na mijn Valksessie nog de stad ingelopen en naderhand met zus en nichtje- die mij naar Leiden hadden gereden- naar museum Naturalis. Dát was net te veel exposure met al die open trappen, loopbruggen. Hoogtes en dieptes. Ik heb wel een deel volbracht maar niet het hele gebouw. Voelde mij blah, terwijl ik mijzelf toch best wel complimentjes mocht geven.

Nu is het vrijdag en zit ik dan wanhopig in mijn Blog te schrijven, maar weet tevens dat de enige manier voor mij nu is: mij ontspannen schrijven, mijn denken rustig krijgen en dus op mijn adem letten. Mijzelf rustig maken. Heel rustig en kalm. Door nu te schrijven wordt mijn ademhaling vanzelf weer rustig.
het is erg dat ik daar mijn Blog voor nodig heb? Ik weet het niet en verdiep mij er niet meer in. Een ander zou wellicht flink aan de pillen of drank gaan, dat is niet mijn manier, ik sublimeer liever. Na ja, liever? Ik ben nu zo moeeee.

Mijn opgebouwde vertrouwen niet laten kapotmaken door éen co piloot die het op zijn heupen kreeg. Al schrijven de kranten over meerdere eenzelfde acties, dan juist dicht bij mijzelf blijven. Gelukkig, de tranen van ontspanning komen weer. Mijzelf niet gek laten maken door wat ik hoor, lees en zie. Mijzelf niet gek denken. Mijn verbeelding heel rustig houden. Die heeft de neiging om met mijn gezonde verstand weg te galopperen in een kettingreactie van associaties/herinneringen en nieuwe drama’s. Rustig ademen. Rustig, rustig, rustig, rustig heel rustig worden. Mijzelf rustig schrijven. Ik mág bang zijn. Het is logisch dat ik bang ben. Het is zo afschuwelijk moeilijk en lastig nu om tóch door te zetten en dus ...te ontspannen, rustig te ademen en tegen mijzelf te zeggen dat het leven gaat zoals het gaat.
Daar kan ik geen bal aan veranderen. Maar ik kies ervoor om de belofte aan mijn zoon waar te maken en ja, nu ik zover ben is het ook een belofte aan mijzelf, voor mijzelf. Een investering in mezelf. Mijzelf de moeite waard vinden en dat het mogelijk is- uit eerdere succesverhalen - alle reis gerelateerde angsten die het kind dat ik was ooit wegstopte en die zich sinds mijn pensionring meer laten zien & voelen mogen en kunnen worden overgeschreven in vertrouwen. 

Ja? Ja!

Ik wil weer gewoon kunnen leven, niet bij iedere vraag over ergens heen gaan in de stress schieten.
Dit hier in mijn Blog te schrijven is heftig want nu kan ik sowieso niet meer terug. Een belofte is een belofte. Zeker als deze openbaar is. Oww shit. Maar niet gaan is geen optie. 

Kiezen. Ik kies. Het woordje ik maar eens flink gebruiken kan soms geen kwaad.
Ik wil, mag en kies om te vertrouwen. 

Ik mag vertrouwen op iemand die al heel lang een vliegangstvrije methode heeft ontwikkeld en een professional is. Dus gaat het lukken. 

Ik mag vertrouwen dat er geen gekke dingen gebeuren. En ik mag een gezonde dosis angst voelen en wantrouwen. Dát is normaal.

Ik mag mjjn nieuwe angst-voor piloten- wegademen. Mijn zusje zegt: vertrouw op professionals. Hm, die co piloot was ook een professional Het was er 1! Maar waarschijnlijk is de veiligheid nu nog beter

Ik stop nu met piekeren dat vliegen abnormaal is en dat het vragen om moeilijkheden is. Nee, ik kies ervoor om te denken: ik ga mee met de tijd, vliegen hoort bij deze tijd. Ik leef hier en nu. Ik kijk naar de datum 27-03-2015 en zover ik weet is alles prima vandaag gezien vanuit mijn bed. Ik heb het even nodig om de wereld buiten te sluiten. Dat mag!

Ik mag in de neutraalstand gaan. Rustig en kalm, zonder gevoelloos te zijn. 

Ik mag nu rustig en kalm blijven ademen. Heb mijzelf rustig geschreven en voel mij opeens dankbaar dat dit zo is.

Rustig muziekje aandoen en mijn vlieg en reis vertrouwen voeding geven. Geen nieuws vandaag kijken heeft even niets met vermijdingsdrang te maken maar met mijn grenzen voelen. En ook dat mag en moet zelfs.
Sterkte voor alle andere vlieg/reisangstigen.

Owwww, shit, komt er en melding binnen dat er in Noord Holland een grote stroomstoornis is, ook op Schiphol. Rustig blijven denken, Til, heel rustig denken. Verbeelding rustig houden. Rustig en ontspannen ademen. Stroomstoornissen kunnen gebeuren. Het is een wonder dat het nooit eerder gebeurde.Techniek is een wonder.

Nu stap ik weer een volgend moment in, de toekomst in en ga eindelijk mijn bed uit al voel ik mij nog steeds hevig vermoeid. Kalm aan doen vandaag en mijn verbeelding in de neutraalstand trachten te houden en niet voeden met allerlei speculaties. Mijn gsm op stil.

Oké dan.

In beweging
vertrouwen met een gezonde dosis wantrouwen.

Dit is weer eens een lap tekst en lappen tekst zou ik afleren. Nou ja, jammer dan. Er zijn ergere dingen in het leven dan dit.

1 opmerking:

Tilly Kuiper zei

http://www.radio2.nl/nieuws/id-6524-durf-jij-nog-te-vliegen.html