donderdag 30 april 2015

Koninginnedag




Vind jij het geen gek gevoel dat 30 april geen Koninginnedag meer is? Ik voel mij er een tikkeltje onwennig door. In 1948 vierde Koningin Juliana haar verjaardag voor de eerste keer publiekelijk op 30 april. Koningin Beatrix nam het stokje over ter ere van haar moeder in 1980 en continueerde de 30 april viering. En vorig jaar vierde onze Koning Willem Alexander éénmalig zijn verjaardag in de stijl van zijn grootmoeder en moeder.
Zes en zestig jaar Koninginnedag, dat is op een jaar na mijn hele leven. 

Opruimen




Samen met oudste zus spullen van onze overleden vader opruimen.

Kijken, kijken, kijken in zijn leven. Voor de zoveelste keer. Hij overleed 7 juli 2011 of was het 2012? Het voelt als gisteren. We begonnen elkaar net goed te leren kennen.

Geboren aan het eind van de Eerste Wereldoorlog en vervolgens de Tweede Wereldoorlog te hebben meegemaakt, als eindtwintiger, is het mijn vaders gewoonte geweest om bijna alles wat je je maar kunt bedenken te bewaren. ‘Je weet nooit of je het nodig kunt hebben. Het is altijd ergens goed voor.’ Als klein jongetje weggestuurd te worden naar Nederland door zijn ouders - die in Nederlands-Indië woonden - resulteerde er waarschijnlijk eveneens in dat hij intens hechtte aan zijn spullen. Ik heb dat ook wel maar ik heb niet de structuur die onze vader had, hoewel … het begint te komen.

Oudste zus en ik struinen door de vele dozen en doosjes vol foto’s, dia's en negatieven. Stel je het eens voor. Mijn vader werd bijna 97 jaar. Zoveel foto’s. Zwart wit foto’s soms erg onduidelijk van bloemen, stenen, watertjes, meren, zeeën en mensen, vele mensen, onbekende mensen soms met mijn vader op de foto. Foto’s ook, heel veel foto’s van zijn levenspartner, die het onze moeder zeer zuur maakte. Wat veel foto’s, dia’s en negatieven. Zó netjes geordend. (ik doet het hem even na en dan is het na een poos weer chaos op mijn tafel.) 

‘Foto’s mag je nooit wegdoen’ hoor ik in hem in mijn herinnering zeggen.

Ik denk aan mensen die bijna niets van hun ouders hebben. Aan mensen die door oorlogen en rampen alles kwijt zijn. Ik denk, last but not least, aan mijn kinderen die mijn ex en ik mochten adopteren. Zij hebben niets van hun biologische ouders, behalve zichzelf.
Dít is een ander uiterste. 

Vooroordelen projecteren.



Als er iets is waar ik allergisch voor ben dan zijn het negatieve vooroordelen generaliserend op iemand anders of een groep mensen projecteren. Dat wil zeggen je eigen denkbeeld op iemand anders (of groep) te projecteren, zonder dat je diegene kent. In mijn nabije omgeving maak ik het éen en ander mee en ik merk steeds meer op dat de meeste mensen uitgaan van wat ze denken te denken over deze of gene persoon, terwijl men niet eens de moeite wil nemen om te toetsen of dit rationele denkbeeld, dat eigenlijk pure fantasie is als het hart er niet bij betrokken is, klopt. 

Ik merk op dat er steeds vaker mensen zijn die niet kijken met een open blik en hart, dus niet met vriendelijke ogen, naar sommige mensen of groepen. Dat doet mij pijn, maar goed de wereld kan niet zijn zoals ik hem zou wensen, anders zou ik een dictator zijn? Oké, ieder is gekwetst door het leven en het is logisch dat men zo reageert? Hoe zit het dan met mij? Dat ik het nodig heb om dit nu te verwoorden? Maakt het dat ik ook projecteer? Een vooroordeel heb? Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Ik probéer geen negatieve vooroordelen te hebben en met een open blik vanuit mijn hart naar anderen te kijken, de laatste tijd nóg meer dan anders. 
Is dit schrijven ook een vorm van projecteren? Hm, een ander kan het wel of niet aannemen. Het is rechtstreeks.Ik zeg niets over jou, lezer. Dat is denk ik het verschil tussen van alles over iemand denken en zeggen zonder ooit écht de moeite te hebben genomen om iemand te kennen of te luisteren naar diegene zonder van alles in te vullen. Als je iets leest dan kies je er zelf voor. Dan geef ik je slechts een blik in mijn denken. Een korte blik, want al denkt iemand mij nog zo goed te kennen- bijvoorbeeld mijn zussen- dan weet je nog niet dat ik in het dagelijkse leven heel actief kan zijn en niet de hele dag zit te schrijven. Een mens bestaat uit vele delen. Die geheeld samenbrengen. Daar gaat het om.

donderdag 23 april 2015

Verbinding



Na een paar dagen geen verbinding met het internet te hebben gehad, kan ik weer op dit wereld wijde web. Ook kan ik wederom bij mijn schrijfmaatjes langs. Een overzichtelijk digitaal groepje van zeven schrijvers, zoveel kleiner en meer behapbaar voor mij dan het Grote Schrijven Online forum. Er wordt wel eens gezegd dat de sociale media niet sociaal zijn, maar onze kleine msn schrijfmaatjes groep is éen en al oprechte belangstelling hebben voor elkaar. Nog meer dan op Facebook, waar ik sommige berichten, hoewel intens, vluchtiger vind. Het gaat er niet alleen over schrijven, maar ook over de dingen van de dag. Er wordt lief en leed gedeeld. Mooi toch? Ook het begrijpen van elkaar als schrijver. Dat is onze manier van uiten. Niets mis mee. Heel dankbaar voel ik mij dat het bestaat.

Dit besefte ik opeens tot in mijn botten want, ondanks dat er geen verbinding was met het internet, voelde ik mij sterk met ze verbonden en al ben ik geen beller, dan toch ging ik opeens met éen van de maatjes telefoneren. Tja, en het  afwezig zijn van de internetverbinding deed mij wel in de autobus stappen naar het nabije stadje voor een inkoop die ik anders online had gedaan. ‘Gemak dient de mens’ dacht ik sinds mijn pensionering steeds vaker. Echter, hoewel begrijpelijk, het is toch raar dat als je benen zonder te grote beperkingen hebt waarmee je kúnt bewegen en lopen, om dán vanuit je luie stoel bestellingen te plaatsen die thuis worden afgeleverd omdat je bang bent -in verband met een slechter gezichtsvermogen- om te vallen. Wel gemakkelijk, dát wel. Maar ook een valkuil waarin je mensen en drukte gaat ontlopen. Al ben ik geen stads en shopmens, dan toch heb ik door dat het belangrijk is om onder de (al zijn ze onbekend) mensen te blijven. Maar is het sociaal om daadwerkelijk te gaan shoppen? Mwoah.

zondag 19 april 2015

Verdriet

Verdriet
waar kom je vandaan?
Ik dacht uitgehuild en uitgesnikt te zijn
en nu begin je pas goed.

Verdriet, waarom?
Waarom zóveel verdriet
nadat wij
zoveel overwonnen hebben?

Verdriet, ik neem je bij de hand
kom op, alsjeblieft, wees blij.
Nu niet, zegt het.

Verdriet is verdriet.

't Verdriet reikt tevens verder dan mijzelf,
aangeraakt door het leed van de wereld.
Weer een boot omgekiept,
weer zóveel mensen verdronken.

Verdriet, je mag zijn.

Het zou gek zijn als ik niet verdrietig was.

Vliegen ( foto's)

                           Woensdag 15 april en donderdag 16 april 2015
            Bang zijn accepteren, huilen, lachen, ademen, doorademen, ontspannen en doorleven in vertrouwen.

                                                              Een dag heeft genoeg aan zichzelf.

                                                              Bevrijdend 
                                                                              hier en nu
                                                                                                  leven.


Met dank aan de Stichting Valk




Accepteer je leven zoals het was en is. Maak er wat van. Maak er nu écht wat van. Kies ervoor om het beste uit jezelf te blijven halen en bevrijd jezelf van alles wat je nog tegenhoudt. Meestal zijn dat 'alleen maar' oude gedachtenpatronen. Geef ze geen voeding meer in het hier en nu. Kom op. Chi up.Voel je sterk en vrij als een valk. Breek open en vlieg. Vlieg naar je ware bestemming in jezelf. 

Leef. Leef hier en nu.

dinsdag 14 april 2015

De deur (schilderwerk)

IMG_5164.JPG wordt weergegeven
Deur naar een vredig innerlijk landschap met een zee van rust. (Gemengde techniek van pastels (krijtjes) uitgewreven met mijn vingers over acryl spraypaint op spaanplaat)

Hier en Nu

Hier en nu,
14 april 2015
de zon schijnt
een duif koert
een ander geeft respons
mussen babbelen
luidruchtig tjilpend.

De geur van frislentegroen
waait door het open raam naar binnen.
Mijn kat laat een tevreden knorgeluidje horen.
Hoog boven mij vliegt een  vliegtuig over,
ik kijk ernaar,  adem in en uit,
wat een wonder toch,
ontroerd biggl'n tranen over mijn wangen.

De dag ligt voor mij

als een onbeschreven vel papier

vandaag.






zaterdag 11 april 2015

Onderweg

Al maanden ben ik met een manuscript bezig. De intentie? Dit wordt ooit een boek. Echter, echt vlotten wou het niet. Te veel gedenk. Het idee, boek, was te beladen? En zo gebeurde het dat ik naast dat ene 'boek 1' waar ik zelfs voor uit het koor stapte omdat nieuwe muziek instuderen mij niet meer lukte terwijl er veel uit mijn hoofd wou stromen, een ander manuscript opstartte. Dát schreef als een tierelier. Voorzichtig durfde ik het met een glimlach 'onderweg naar 'boek2' ' te noemen. De druk ging van de ketel. Het ging om het onderweg zijn. Maar toch? Ik hád het gevoel: dit wordt een boek.
( meer nog dan bij 'boek1.') Wellicht was dat de goden verzoeken?

Op dit moment is er echter - behalve de eerste 15000 woorden niets meer van over. Verdwenen ins blaue hinein door éen ondoordachte foutieve toetsaanslag op mijn pc. Pgggg. Pc waar ik een haat liefde relatie mee heb.

Herschrijven had ik op een later, een veel later moment in de toekomst gepland.  Eerst mocht ik van mijzelf gaan met die banaan.

vrijdag 10 april 2015

Zonder jas

Die eerste lente keren
zonder
jas naar buiten
mmmm een genot
warmte op je toet,
onbedekte stukken huid
ademen met volle teugen
nieuw leven in.

Gekoesterd.

Zonnig gevoel 
vol
verwachting
dankbaar,
vervuld in het moment.

zaterdag 4 april 2015

Mijn broer



  Mijn zussen ik hebben een broer. Over hem praten doen we niet. Waarom niet? Te verdrietig? Ik weet het niet. Naarmate we ouder worden en er meer mensen overlijden, praten we steeds minder over alle dierbaren die zijn overleden. Zo doet iedereen het. Het is niet anders. Op die manier leeft iedereen stilzwijgend met elkaar mee.

Mijn broer benam zichzelf van het leven in 1980. Het was mei, mijn ex echtgenoot en ik waren aan het genieten van de jaarlijkse pinksterfestiviteiten in het dorp waar we woonden. Tussendoor kwamen wij lacherig even thuis. De telefoon ging en mijn ex nam op, ik begreep dat hij mijn moeder aan de lijn had en dat er iets  vréselijk ergs was gebeurd.

Lieve Free, met je zonnen, bergen, paden en regenbogen, je gaat de laatste tijd niet uit mijn gedachten nadat er op het nieuws werd vermeld dat een jonge man, een co piloot, zichzelf mét alle passagiers van het vliegtuig dat hij bestuurde, op een afgrijselijke manier van het leven had berooft. De man had donker haar net als jij en ik leef mee met zijn ouders, familie en alle nabestaanden. Woorden zijn er niet genoeg. Niet dat jij piloot was. Jij was ridder, zoals Talou zei.

La tendresse ( chanson)

https://youtu.be/y1tflDrGDys



woensdag 1 april 2015

Lenterondeeltje



De tuin ontpopt zich vol kleurrijke levenslust
forsythia, camélia, narcissen, hyacinten en primulalala’s
Hortensia’s nog groen, verder rozerood, paars en vele tinten geel die hun allerbest doen.
De tuin ontpopt zich vol levenslust
licht door de zon, veel door storm en regen wakker gekust.
De sering toont ook haar knoppen weer,  nee nog niet in  bloei als de
forsythia, camélia, narcissen, hyacinten en primulalala’s
De tuin ontpopt zich vol kleurrijke levenslust.

Ontspannen



Ont-spannen is het grootste geschenk dat een mens zichzelf kan geven. Ontspannen worden, zijn én blijven met een gezonde dosis spanning.
In een tel komt opeens het begrip samen met het gevoel binnen terwijl ik weer eens naar een Valk dvd kijk. Eindelijk ben ik de twijfel voorbij. Eindelijk doen visualisatie /geleide meditatie & ademhalingsoefeningen, boeken, dvd’s en gesprekken echt hun werk. 

Eindelijk! 

Het geeft niet en het is logisch dat ik bang was, ben of zou zijn in de toekomst. Het geeft niet. Het mág. Dit te mogen van mijzelf geeft mij een gevoel van ontspanning. De tranen stromen door dit plotseling intens te mogen beseffen en te voelen. Een gezonde spanning komt er voor in de plaats. Dit te voelen is opeens een mij verheugen op wat de toekomst brengt. Een relaxed dicht bij mijzelf zijn én blijven om bijvoorbeeld met mijn zoon een verre reis te maken die voor hem, maar ook voor mij belangrijk is. We gaan het écht doen. Reizen.