donderdag 30 april 2015

Vooroordelen projecteren.



Als er iets is waar ik allergisch voor ben dan zijn het negatieve vooroordelen generaliserend op iemand anders of een groep mensen projecteren. Dat wil zeggen je eigen denkbeeld op iemand anders (of groep) te projecteren, zonder dat je diegene kent. In mijn nabije omgeving maak ik het éen en ander mee en ik merk steeds meer op dat de meeste mensen uitgaan van wat ze denken te denken over deze of gene persoon, terwijl men niet eens de moeite wil nemen om te toetsen of dit rationele denkbeeld, dat eigenlijk pure fantasie is als het hart er niet bij betrokken is, klopt. 

Ik merk op dat er steeds vaker mensen zijn die niet kijken met een open blik en hart, dus niet met vriendelijke ogen, naar sommige mensen of groepen. Dat doet mij pijn, maar goed de wereld kan niet zijn zoals ik hem zou wensen, anders zou ik een dictator zijn? Oké, ieder is gekwetst door het leven en het is logisch dat men zo reageert? Hoe zit het dan met mij? Dat ik het nodig heb om dit nu te verwoorden? Maakt het dat ik ook projecteer? Een vooroordeel heb? Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Ik probéer geen negatieve vooroordelen te hebben en met een open blik vanuit mijn hart naar anderen te kijken, de laatste tijd nóg meer dan anders. 
Is dit schrijven ook een vorm van projecteren? Hm, een ander kan het wel of niet aannemen. Het is rechtstreeks.Ik zeg niets over jou, lezer. Dat is denk ik het verschil tussen van alles over iemand denken en zeggen zonder ooit écht de moeite te hebben genomen om iemand te kennen of te luisteren naar diegene zonder van alles in te vullen. Als je iets leest dan kies je er zelf voor. Dan geef ik je slechts een blik in mijn denken. Een korte blik, want al denkt iemand mij nog zo goed te kennen- bijvoorbeeld mijn zussen- dan weet je nog niet dat ik in het dagelijkse leven heel actief kan zijn en niet de hele dag zit te schrijven. Een mens bestaat uit vele delen. Die geheeld samenbrengen. Daar gaat het om.


Laatst noemde iemand mijn schrijven een vorm van exhibitionisme. Soit. Jammer dan als diegene dit denkt. Ik val dan stil en mijn denken gaat op volle toeren om uit te pluizen of het waar is wat die ander zegt. Het gevolg is dat de ander vindt dat ik meer moet lezen of wat dan ook moet doen omdat ik niets terugzeg. Waarom altijd praten?
Exhibitionistisch? Net als iedereen op de eigen wijze. Hm.

Ja, ik geef toe het is een vorm van aandacht vragerij. De éen doet dit door middel van kleding of exposeert met schilderijen of wat dan ook. Ik doe het op deze manier. Nu vraag ik mij af of mijn schrijven écht aandacht vragen is. Misschien wel, misschien niet. Het is een willen delen van sommige gedachten. Soit. Dus, ja een aandacht vragen zoals mijn moeder vroeger aan tafel deed door tegen een glas aan te tikken met een lepel en wij stil moesten zijn? Hm, misschien wel. Misschien niet. Geen idee.  

Dus …ik projecteer? Net als iedereen. Echter, tóch ben ik er allergisch voor als anderen vooroordelen hebben over anderen :-).
 
Tja. Ik ga maar in de tuin werken in plaats van verder door te filosoferen. Voetjes goed voelen en om mijn gedenk grijnzen.

L’akech. (ik ben een andere jij, zoals de Maya’s zeggen)

Geen opmerkingen: