zaterdag 11 april 2015

Onderweg

Al maanden ben ik met een manuscript bezig. De intentie? Dit wordt ooit een boek. Echter, echt vlotten wou het niet. Te veel gedenk. Het idee, boek, was te beladen? En zo gebeurde het dat ik naast dat ene 'boek 1' waar ik zelfs voor uit het koor stapte omdat nieuwe muziek instuderen mij niet meer lukte terwijl er veel uit mijn hoofd wou stromen, een ander manuscript opstartte. Dát schreef als een tierelier. Voorzichtig durfde ik het met een glimlach 'onderweg naar 'boek2' ' te noemen. De druk ging van de ketel. Het ging om het onderweg zijn. Maar toch? Ik hád het gevoel: dit wordt een boek.
( meer nog dan bij 'boek1.') Wellicht was dat de goden verzoeken?

Op dit moment is er echter - behalve de eerste 15000 woorden niets meer van over. Verdwenen ins blaue hinein door éen ondoordachte foutieve toetsaanslag op mijn pc. Pgggg. Pc waar ik een haat liefde relatie mee heb.

Herschrijven had ik op een later, een veel later moment in de toekomst gepland.  Eerst mocht ik van mijzelf gaan met die banaan.


Een pietsie begin ik er de humor van in te zien. Toch baal ik, omdat ik aan het doorpakken was en opeens toch de boel verziek.

Er begint weer iets als vermijden op de komen in de trant van: ' Er zijn al zoveel boeken geschreven. Eentje meer of minder maakt niet uit. En ( ook favoriet ) niemand zit te wachten op een boek van mijn hand.'
Hm, ja allemaal waar of niet? Ik weet opeens niet zeker of ik wel voor een boek schrijven in de wieg ben gelegd.
Hm, weer een dooddoener?

Voor iedere schrijver die heeft doorgezet met schrijven, herschrijven, herschrijven voorbij de twijfel enzovoort en een echt boek ( geen e-book) gebaard heeft, heb ik heel veel respect. Chapeau. Ik voel mij er wel weer eens nietig door.


Alles is aan het veranderen 
in mijn leven 
toch is alles hetzelfde 
maar ook niet.




Met een glimlach denk ik terug aan mijn zoon 's verjaardag kortgeleden. Zo warm en vertrouwd samen met de jarige, zijn vader en zusje. Als een geschenk ervaar ik het  dat we zo met elkaar om kunnen gaan. Harmonieus.

Dit  is eveneens nog steeds onderweg zijn. Met zijn vieren maar dan apart, ieder zijn / haar eigen leven leidend. Echter, ons wel verbonden wetend. Al draait de wereld nog zo raar, wij vieren houden van elkaar, al zien ex en ik elkaar slechts twee keer per jaar.

Maarrrrr ....wat  baal en rouw ik om het schrijven dat weg is? Of ... voel ik iets van opluchting?

En ja hoor: whammm, de koorpartij van de negende symphony van Beethoven schalt via classic fm door de kamer als een groet van mijn vader.

De negende van B hielp en helpt mij door heel veel heen.
Een verhaal apart. Misschien schreef ik er al over?

Ieder - mijzelf incluis- wens ik een behouden vervolg van  zijn / haar levensreis toe. Een veilig onderweg zijn met een gezonde dosis humor in je bagage.





https://m.youtube.com/watch?v=fvXJIjP_QOM








Geen opmerkingen: