woensdag 1 april 2015

Ontspannen



Ont-spannen is het grootste geschenk dat een mens zichzelf kan geven. Ontspannen worden, zijn én blijven met een gezonde dosis spanning.
In een tel komt opeens het begrip samen met het gevoel binnen terwijl ik weer eens naar een Valk dvd kijk. Eindelijk ben ik de twijfel voorbij. Eindelijk doen visualisatie /geleide meditatie & ademhalingsoefeningen, boeken, dvd’s en gesprekken echt hun werk. 

Eindelijk! 

Het geeft niet en het is logisch dat ik bang was, ben of zou zijn in de toekomst. Het geeft niet. Het mág. Dit te mogen van mijzelf geeft mij een gevoel van ontspanning. De tranen stromen door dit plotseling intens te mogen beseffen en te voelen. Een gezonde spanning komt er voor in de plaats. Dit te voelen is opeens een mij verheugen op wat de toekomst brengt. Een relaxed dicht bij mijzelf zijn én blijven om bijvoorbeeld met mijn zoon een verre reis te maken die voor hem, maar ook voor mij belangrijk is. We gaan het écht doen. Reizen.


Eerst een test over een paar weken. Eigenlijk is dát de ultieme ontspanningstest omdat ik nog aan het worstelen ben met de Ov chippas en zoveel ander geregel. Maar het zál gaan. Het gáat lukken. Ontspannen blijven en vertrouwen. Mij door niets - vooral mijzelf niet of het nieuws - gek laten maken. Daadkrachtig zijn, stappen nemen net als dat ik het in mijn werk deed en kon. Eveneens in de opvoeding van de kinderen. Ik kon het. Ik kan het. Mijn twee lieverdjes zijn volwassen. Daarnet kwam dochterlief lunchen en er is opeens een groot gevoel van dankbaarheid en ook wel trots dat zij en zoonlief zulke kanjers zijn. Een zelfbewuste, zelfverzekerde jonge vrouw waarin ik heus het kleine meisje nog zie. En zoonlief, een lieve jonge man idem dito. Hij is sinds maandag met zijn compagnon en medewerkers in zijn nieuwe kantoor begonnen. Ja, ik voel mij dankbaar en trots dat mijn beide kinderen zich zo ontwikkelen en nog steeds groeien op allerlei niveau.

En als ik iets niet kan, vooral op reisgebied? Daar geef ik geen voeding aan. Dan begrijp ik dat ik bang ben. De druk is van de ketel. Om hulp vragen kan en mag altijd.

Een groot deel van mijn leven ligt achter mij. Al ben ik over de helft van mijn levensjaren heen, dan voelt het tóch of nu pas mijn leven vóór mij ligt. Tijd is een raar begrip. Bewustzijn kent geen tijd. Naar binnenkerend kijk ik terug en zie het meisje dat ik was. We glimlachen naar elkaar. Ik zeg ‘sorry, vergeef mij dat ik je soms in de steek liet. Ik wist vaak ook niet wat te doen. We hebben allebei meer dan ons stinkende best gedaan. Dank je wel.’
Nu mogen we ontspannen en laat zij zich leiden of … leidt zij?

Voel mij oud en jong tegelijkertijd,
blij, dankbaar en vertrouwensvol.

1 opmerking:

Tilly Kuiper zei
Deze reactie is verwijderd door de auteur.