vrijdag 15 mei 2015

Mijn kleine goeroe



Mijn kleine goeroe is er niet
even niet, maar is toch altijd. Zij,
zo verweven met mijn leven.
De dag begint en eindigt met haar.
Zij wacht mij op. Thuis, op de hoek van de straat
of ergens anders.

dinsdag 12 mei 2015

Over kinderen, moeders, vader en vliegtuigen *.



Moederdag

Mijn dochter is op bezoek. Wij kletsen over koetjes, kalfjes en belangrijke dingen. Dan stellen wij elkaar bijna tegelijkertijd voor om een filmpje van vroeger te bekijken. Hoe dochterlief in Nederland aankwam op 15 mei 1985.
We zitten naast elkaar op de bank. De film start. Op het televisiescherm zie ik een dertig jaar jongere editie van mijzelf druk aan het redderen in de keuken. In mijn gedachten was het altijd als gisteren. Echter nu ik mijzelf  en even later mijn zoon zoveel jonger zie, besef ik dat het verleden tijd is
Flesjes gevuld met voeding heb ik al vlak na het opstaan klaargemaakt. Drinken, appels en bananen voor zoonlief en ons. Alles gaat in een tas. Een warme trappelzak met capuchon, luiers, Zwitsal poeder en zalf, een handdoek, washandjes, een rompertje, een pakje en nog veel meer voor het nieuwe kindje zitten al in een andere tas.

Op het bureau staan drie foto's van de baby.

Zoonlief zit in een hoek van de bank met een speen in zijn mond en zijn knuffel tegen zich aan. Hij zit er slaperig en wat verloren bij. Al veel langer dan negen maanden wachten hij, wij en de babykamer op het nieuwe kindje, zijn zusje dat zes maanden lang in een ziekenhuis lag en nog geen medische toestemming kreeg om Nederland binnen te komen. Zijn vader filmt.
De avond tevoren kwam onverwacht het telefoontje: ‘Jullie dochter in spé is onderweg. Ze vliegt al.’
Ja, het is anders dan een fysieke bevalling. Toch voelt het fysiek& geestelijk ontiegelijk intens. Die nacht komt er weinig van slapen.

dinsdag 5 mei 2015

Niet uit mijn naam




Een vrouw zei op de televisie dat de aanslag die gisteren In de Verenigde Staten bijna werd gepleegd echt niet strookt met haar geloof, de islam. Zij is gelukkig de enige niet. Zo zeg ik dat als er een Nederlandse politicus - van een partij die niet de mijne is, omdat ik o.a.voor verbondenheid kies - ergens in de Verenigde Staten of elders spreekt dit niet uit mijn naam is. En ook ik ben vast niet de enige die er zo over denkt.
 Het doet mij namelijk heel ongemakkelijk voelen dat een politicus van ons land op een - vind ik - uitdagende manier zijn gelijk wil halen over de vrijheid van meningsuiting. Éen van zijn stokpaardjes.

Houd rekening met elkaars gevoelens. 

Als je weet dat je iets, een groep of iemand negatief kunt triggeren dan ga je dat toch niet expres doen? Vooral niet op Dodenherdenking, vlak voor Bevrijdingsdag. Dan daag je toch niet uit?

Bevrijdingsdag





Zeventig jaar na de Tweede Wereldoorlog


denk ik aan mijn vader die zo lang als ik mij het kan herinneren een vluchtkoffertje klaar had staan. Ik werd er bang van. Je mocht het niet aanraken en verplaatsen was helemaal taboe. Dat koffertje verhuisde overal mee naartoe. Eigenlijk was mijn vader altijd bang voor oorlog? Voor als er iets zou gebeuren? Ik nam dat gedrag een periode van hem over en had ik op een gegeven moment eveneens een dergelijke koffertje in de vorm van een tas klaar staan. Het is wat weggezakt en ik weet dat de inhoud al lang niet meer up to date is qua medicijnen. 

De knijpkat van mijn moeder heb ik wél nog vlakbij. 

Een knijpkat is een soort zaklamp waar je repeterend op moet drukken/knijpen om licht te krijgen. Het maakt een irritant zeurend geluid. Dit ouderwetse zaklampje heeft tegenwoordig gezelschap gekregen met twee veel gemakkelijker en stille led zaklampen. Altijd handig voor als de elektriciteit zou uitvallen. Echter, nadat we dit vele malen in Frankrijk in de jaren vijftig meemaakten is het in mijn leefomgeving hier nog nooit gebeurd. 

maandag 4 mei 2015

Dodenherdenking 2015



Dodenherdenking mei 2015


Dodenherdenking staat dit jaar voor mij onder andere in het herdenken van vlieger Sergeant A. E. Pennings en diens medevliegers Bruis en Jan Bruinier. Zij vochten in het begin van de Tweede Wereldoorlog boven Zeeland.
Abraham E. Pennings werd geboren 15-05-1941 en is omgekomen boven de Westerschelde op 28-04-1941. Ik ben op zoek naar zijn nabestaanden (zie bericht hieronder) en ik zie het als een missie om deze mensen in de tijd rond Dodenherdenking en Bevrijdingsdag te vinden om ze foto’s, rouwkaart, een krantenknipsel en een kaartje voor de veerpont Kruiningen-Perkpolder te geven die ik tussen de spullen van mijn overleden vader vond.

 Op internet kun je het  ooggetuigeverslag lezen van luitenant Bruis over A.E. Pennings's voordat zijn vliegtuig werd neergeschoten. Ik plaats het niet hier. Het is al erg genoeg en ik denk daarbij aan de afschuwelijke MH17 tragedie. Al deze omgekomenen zijn ook oorlogsslachtoffers. Van de week kwamen de laatste resten van de omgekomen aan in Eindhoven. Helaas nog twee slachtoffers zijn vermist. Net als A.E. Pennings zijn zij nog steeds niet gevonden.

Dit jaar en deze dagen is er voor mijn gevoel meer dan vorige jaren een nog langere eindeloze stroom slachtoffers van oorlogen, genocides, ongelukken en natuurrampen die aan mijn geestesoog voorbij trekt. Van en vanaf de Tweede Wereldoorlog TE veel. Zovele doden in geval van oorlog en genocides die om werden gebracht omdat ze niet waren en dachten zoals een leider dacht en dicteerde. Omdat ze niet geloofden, zoals zij die de baas waren eisten. Heeft het ooit gewerkt? Oorlog? Of vrouwen & mannen onder dwang dingen laten doen? 

Miljoenen mensen met het Joodse geloof  en

Roma werden vermoord. Zes miljoen! Woorden schieten te kort. Vermoord omdat ze waren wie ze waren. 
En nu? Nog steeds om het geloof. Het geloof in geweld? 

zaterdag 2 mei 2015

Abraham Ephraím Pennings

Net heb ik op Twitter een oproep gedaan omdat ik de nabestaanden van de op 28 april 1941 omgekomen vlieger A. E. Pennings, geboren 15 mei 1917,  zoek. Mijn oudste zus en ik vonden op 28 april( toeval?)tussen de spullen van onze overleden vader ( zie bericht: opruimen) wat foto's, een krantenknipsel, een pontkaartje en een rouwkaart van deze dappere jonge man. Hij kwam om op 24 jarige leeftijd. Zijn vliegtuig werd neergeschoten. Naar wat ik tot nu toe las op internet, is zijn lichaam nooit teruggevonden
Daarom wijd ik nu een apart bericht aan hem, omdat ik echt graag die ( weinige) spulletjes aan zijn nabestaanden wil teruggeven.

Kent u ook ene Zsuzsó Pennings? Ik vermoed dat zij familie is. Haar kende ik toen ik kind was.


Nabestaanden kunnen contact met mij opnemen via een privé bericht op Twitter: @Mathilde1947 of door een reactie onder dit bericht achter te laten.




http://wingstovictory.nl/database/pdf/606-story.pdf

vrijdag 1 mei 2015

La langue Française (gedichtachtigheidje)



Tu sais, je t’ aime même si tu m’as fait mal
Je t’aime tu sais, même si je t’ai hai
á l’école. Le son des mots prononcés
me faisaient tant de douleur.
Cependant très paradoxe
parler le francais me fait sentir
de nouveau á la maison
même si je me sens tout à fait à ma place
dans les Pays Bas. Mon Pays.
Mais toi la France, tu es
une des á la maison d’autrefois.
Je me souviens de tes odeurs, tes sons
et le goûter quand on rentrait de l’école.
La cadence du train à vapeur avec le loco
de la Gare du Nord á La Barre Ormesson.
Je me souviens même du ticket,
et je pleure  parceque je négligeais si souvent
maman qui m’attendait les bras ouverts.
Ah maman, pardonne moi,
je t'offre un grain de muguet
pour ce premier jour du mois de mai.

Je  voyage de nouveau
et je reviendrai, Paris, avec ma fille
tu nous verra  Au Quai de l’ Ésperance.