dinsdag 5 mei 2015

Bevrijdingsdag





Zeventig jaar na de Tweede Wereldoorlog


denk ik aan mijn vader die zo lang als ik mij het kan herinneren een vluchtkoffertje klaar had staan. Ik werd er bang van. Je mocht het niet aanraken en verplaatsen was helemaal taboe. Dat koffertje verhuisde overal mee naartoe. Eigenlijk was mijn vader altijd bang voor oorlog? Voor als er iets zou gebeuren? Ik nam dat gedrag een periode van hem over en had ik op een gegeven moment eveneens een dergelijke koffertje in de vorm van een tas klaar staan. Het is wat weggezakt en ik weet dat de inhoud al lang niet meer up to date is qua medicijnen. 

De knijpkat van mijn moeder heb ik wél nog vlakbij. 

Een knijpkat is een soort zaklamp waar je repeterend op moet drukken/knijpen om licht te krijgen. Het maakt een irritant zeurend geluid. Dit ouderwetse zaklampje heeft tegenwoordig gezelschap gekregen met twee veel gemakkelijker en stille led zaklampen. Altijd handig voor als de elektriciteit zou uitvallen. Echter, nadat we dit vele malen in Frankrijk in de jaren vijftig meemaakten is het in mijn leefomgeving hier nog nooit gebeurd. 


Al leven wij in vrijheid, dan nog vind ik elektriciteit nog steeds niet vanzelfsprekend. Dan te bedenken dat het meeste in dit moderne digitale tijdperk afhankelijk is van elektriciteit. Zouden jongeren zonder kunnen leven? Niet afhankelijk zijn is ook een vorm van vrijheid. Echter, in een hooikist je eten garen kan gemakkelijk maar je moet wel eerst even een aanzetje hebben van gas, elektriciteit of…vuur. Afhankelijk zijn zal altijd blijven. Is niets mis mee.
Het is een gek gevoel dat ik vlak na - twee jaar - de oorlog geboren ben. Mijn ouders waren negen maanden tevoren met elkaar in het huwelijk getreden.

Vrijheid vieren is het leven vieren. Er dankbaar voor zijn.

Vrijheid is mogen bepalen of je jezelf opsluit in jezelf en met een argwanende blik naar je medemensen kijkt óf met een open, vriendelijke blik het leven en dus ook je medemensen tegemoet treedt. De vrijheid hebben om te gaan en te staan waar je wilt en te mogen bepalen hoe je je kleed. Te mogen kiezen wat je wilt denken, geloven en of je dit wel of niet kiest uit te spreken. Wat een geschenk.

Geen schade doen vind ik ook vrijheid vieren. Rekening houden met andermans gevoelens en ja, soms wil dit zeggen dat je niet alles hoeft te uit te spreken wat je denkt en voelt. Vrijheid van meningsuiting begint niet bij uiten maar bij denken. Nadenken over wat je wel of niet gaat zeggen en óf je iets moet zeggen.

Vrijheid is niet vrijblijvend. Een cliché? So what? Het kan niet vaak genoeg gezegd worden, net als vrijwilligerswerk vind ik dat Vrijheid verantwoordelijkheid met zich meebrengt. Een verplichting om die vrijheid te respecteren uit eerbied naar alle slachtoffers die vielen voor die vrijheid.
Vandaag voel ik mij intens dankbaar in het vrije Nederland voor onze vrijheid, al zag ik in de nieuwsrubriek van mijn gsm dat er elders vandaag weer een hoop narigheid was.

De Nationale driekleur te laten wapperen op een dag als deze vind ik een ultieme uiting van vrijheid en verbondenheid met het land waar ik woon en leef. De vlag uithangen is een vrije keuze.
Wat stormde het vandaag. De plastic houder is ingescheurd en de pluggen zijn bijna door de knoertharde wind uit de muur gerukt. Dus heb ik de vlag en stok naar binnen gehaald. Met argusogen bekijk ik de windturbines die te dicht op het dorp staan en als idioten staan te draaien. Zouden die ‘pluggen’ ook los kunnen laten?

Betreffende mijn zoektocht naar de nabestaanden van de op 28-04-1941 omgekomen vlieger Abraham Ephraïm Pennings ontving ik een tweet waarin onder andere: ‘Bram was een goede vriend van mijn grootouders. Die dag vloog mijn opa met hem.' Wordt vervolgd.

Geen opmerkingen: