maandag 4 mei 2015

Dodenherdenking 2015



Dodenherdenking mei 2015


Dodenherdenking staat dit jaar voor mij onder andere in het herdenken van vlieger Sergeant A. E. Pennings en diens medevliegers Bruis en Jan Bruinier. Zij vochten in het begin van de Tweede Wereldoorlog boven Zeeland.
Abraham E. Pennings werd geboren 15-05-1941 en is omgekomen boven de Westerschelde op 28-04-1941. Ik ben op zoek naar zijn nabestaanden (zie bericht hieronder) en ik zie het als een missie om deze mensen in de tijd rond Dodenherdenking en Bevrijdingsdag te vinden om ze foto’s, rouwkaart, een krantenknipsel en een kaartje voor de veerpont Kruiningen-Perkpolder te geven die ik tussen de spullen van mijn overleden vader vond.

 Op internet kun je het  ooggetuigeverslag lezen van luitenant Bruis over A.E. Pennings's voordat zijn vliegtuig werd neergeschoten. Ik plaats het niet hier. Het is al erg genoeg en ik denk daarbij aan de afschuwelijke MH17 tragedie. Al deze omgekomenen zijn ook oorlogsslachtoffers. Van de week kwamen de laatste resten van de omgekomen aan in Eindhoven. Helaas nog twee slachtoffers zijn vermist. Net als A.E. Pennings zijn zij nog steeds niet gevonden.

Dit jaar en deze dagen is er voor mijn gevoel meer dan vorige jaren een nog langere eindeloze stroom slachtoffers van oorlogen, genocides, ongelukken en natuurrampen die aan mijn geestesoog voorbij trekt. Van en vanaf de Tweede Wereldoorlog TE veel. Zovele doden in geval van oorlog en genocides die om werden gebracht omdat ze niet waren en dachten zoals een leider dacht en dicteerde. Omdat ze niet geloofden, zoals zij die de baas waren eisten. Heeft het ooit gewerkt? Oorlog? Of vrouwen & mannen onder dwang dingen laten doen? 

Miljoenen mensen met het Joodse geloof  en

Roma werden vermoord. Zes miljoen! Woorden schieten te kort. Vermoord omdat ze waren wie ze waren. 
En nu? Nog steeds om het geloof. Het geloof in geweld? 


Verdorie, we zijn toch allemaal mensen? We wonen allemaal SAMEN op deze planeet Aarde. We geloven en denken wat wij geloven en denken. Waarom extremen? Je gezien voelen kan op andere manieren. Ieder mens hunkert naar liefde en erkenning, waarom op een dergelijke manier aandacht vragen?  Ik zag laatst moeders in Amerika die hun zonen bestraften die geweld hadden gepleegd. Voor mijn gevoel is dát de manier. “wat zou je moeder en je vader (als deze van goede wil is) ervan zeggen als je in geweld, extreem geweld, gelooft?" Omdat wij zo verschillend zijn hebben wij zoveel te delen met elkaar.

Geen schade doen!

Begrip en respect voor elkaar als medemensen. Lessen in sublimeren van agressief gedrag. Boos op iemand, hoppa naar de vechtzaal waar je je uit kunt leven tegen een boksbal. Een vermeden gevecht is een gewonnen gevecht. Positieve gedachten inslijpen in plaats van negatieve te indoctrineren. Op school. 

Zouden daarmee oorlogen voorkomen kunnen worden? 

Waarom keer op keer geloven in oorlog, in het kwaad (zijn) voeden, in duister en niet in een toestand van niet oorlog, dus medemenselijkheid en licht?
Ik weet het niet. Er blijft iets in mij, ondanks alles, geloven in dat het anders zou kunnen. 

Gelukkig maar dat er wetten en regels zijn in ons land en in Europa.

In ieder geval zeg ik dank aan alle geallieerden en zovelen meer die hebben meegeholpen aan de bevrijding van ons land zeventig jaar geleden. Op 2 mei jongstleden was er een Liberty tour door Voorne Putten. De indrukwekkende lange stoet van oude legervoertuigen deed mij ten volle beseffen dat wij nu dank zij heel veel soldaten in vrijheid mogen leven.
Zovelen sneuvelden er. Jong nog. Twintigers. Ik eer ze hier en ik steek een wereld vrede vlam kaars voor al deze omgekomen en hun nabestaanden aan. Ook die nu op dit moment ergens in oorlogsgebied zijn en misschien het leven laten. Allen hebben dierbaren.

Vanmorgen werd ik wakker in mijn warme bed, het raam open, mij veilig voelend. Dat is niet vanzelfsprekend en het is ook maar betrekkelijk. Maar hier en nu is het veilig. Ik voel mij er klein en dankbaar voor want alle misère in de wereld lijkt soms vlakbij.

En wat is dat toch dat er gespróken moet worden over bed, bad en brood voor vluchtelingen? Voor wie dan ook. Oké, een geldkwestie. Laat iedere Nederlander maandelijks een bedragje storten voor bed, bad en brood. Laten wij humaan zijn. Geen mensen in nood terugzenden naar landen in nood. Zo humaan zijn als de vele Nepalezen, die onze landgenoten - na de aardbeving aldaar - in de bergen voorzagen van een slaapplek, deken, eten, water en misschien een mogelijkheid tot zich opfrissen.

Mijn wereldvrede vlam brandt nu voor alle omgekomenen& slachtoffers door oorlogen en genocides, door geweld op straat. Maar ook voor zij die het leven gaven door natuurrampen en voor hen die een nieuw bestaan na een dergelijke ramp moeten opbouwen.





http://worldpeaceflame.org


Geen opmerkingen: