dinsdag 30 juni 2015

Een vorm van zelfbevrediging, troost en kracht



Wou een verhandeling gaan typen over de haat liefde relatie die ik met mijn schrijven heb, maar eigenlijk is het te erg dat ik zo’n relaas überhaupt wil gaan schrijven om dat jou, stille lezer, voor te schotelen. 

Geen goede voeding voor zowel mijzelf als voor jou.

Laat ik mij  liever heel intens bewust zijn van het feit dat ik in een land leef waar ik de gelegenheid heb óm te schrijven. Waar ik mág schrijven, zolang ik niemand stalk. Misschien is dit schrijven een vorm van stalken? Van lastigvallen? Van aandachttrekkerij? Ik kan mijzelf er helemaal gek mee maken door mijzelf dit te blijven afvragen. Maar weet je,  lezer, ik laat het los. Ik laat ál dat gedenk over mijn schrijven los. Beter is het dat ik mij richt op het schrijven zelf in plaats van te overdenken óf ik wel of niet mag schrijven van mijzelf of van een ander. Of ik wel of niet goed schrijf wat dat ook moge zijn. Of het juiste, of dit of dat zodat het door blijft gaan in een oeverloos gezeur. Daar maak ik mijzelf compleet tureluurs mee. Misschien is ál die kritiek en zelf censuur op mijn eigen schrijven wel een vorm van vermijden? Als ik eerlijk ben, was (en is?) dat het ook. Bij voorbaat al voordat een ander - bijvoorbeeld een proeflezer of een uitgever- een vernietigend oordeel erover velt? 

zondag 21 juni 2015

Dag van mijn ouders



Het is vaderdag. In de winkels de woorden: papa en vader. Ik glimlach, mijn vader is dichterbij dan dat hij tijdens zijn leven was. Zijn laatste drie jaren daargelaten. Vandaag heb ik de grijnzeritis. In gedachten zie en voel ik mijn vaders grijns, zijn lach, zijn relativeringsvermogen, zijn lakoniekerigheid, zijn goede spreken zo van ...hoppa uit de losse hand, zijn preciesheid, zijn zorgvuldigheid op het gebied van determineren, zijn reislust, zijn ontdekkingsdrang tot dik in de negentig. Zijn liefde voor klassieke muziek en de natuur. had mijn moeder eveneens. Bagatelliseren kon hij óok goed. Tot vervelends toe. Bijna altijd werd er aan wiens gevoel dan ook, voorbij gegaan. Dat vond ik een minpunt. Hij lachte alles weg wat maar met gevoel te maken had. Toch was mijn vader een gevoelsmens. Ja. Hij kon erg op zichzelf zijn en trok zich terug met en in  zijn passie. Pisidiums determineren. Ook ik kan mij terugtrekken, maar mijn moeder was er ook nog.

In mijn gedachten kijkt mijn moeder mij aan en ik voel haar liefde ver over de dood heen. Met terugwerkende kracht voel ik mijn ouders liefde.
Op dit moment ben ik mij diep ervan bewust dat mijn ouders in mijn DNA en dus mijn genen huizen. Al ben ik vanaf mijn elfde door anderen groot gebracht, dan tóch zijn mijn ouders mijn ouders. Ieder kind zegt waarschijnlijk dat zijn ouders de liefste van de wereld zijn. Mijn ouders waren dat.Ja. Al kan ik hun tekortkomingen zien, ik zie voornamelijk hun kwaliteiten en … ik voel dat die kwaliteiten ook in mijn huizen. Daar ben ik mij heel erg bewust van. En dankbaar, want het is een mooi pakketje dat ik erfde. 

Het is alsof de genen in mijn DNA glimlachen. Ik ook. Net alsof ik opeens een trappetje opga, terwijl mijn denken tracht te doorgronden wat mijn gevoel ervaart. Echter, het valt niet uit te leggen, behalve dat ik vanaf dat trappetje mijn ouders vanaf een ander standpunt zie. We wentelen ons misschien zoals ons DNA doet door het leven. Wij zijn ons DNA in beweging?

Reizen en met mijn (vlieg)angsten omgaan.




Ja lezer, ik heb hier een poos niet geschreven. Daarom kom ik even gedag zeggen anders heb je kans dat mijn Blog uit de lucht gehaald wordt als ik hier niets publiceer.

Aan jou die dit leest; met zoonlief was ik op - zijn - rootsreis. We vlogen naar Indonesië, waar mijn zoon drie en dertig jaar geleden het levenslicht zag. Nog steeds vind ik het bijzonder dat wij samen deze reis ondernamen. Nog steeds vind ik het bijzonder en ik voel mij intens dankbaar naar de Stichting Valk, Lucas van Gerwen en mijzelf toe dat het mij lukte en …nog steeds lukt om met mijn vlieg/ reisangsten, en andere angsten die na mijn pensionering steeds meer in volle glorie de kop op staken, om te gaan. Ik was aardig op weg om kluizenaar te worden. En nu?
Steeds beter gaat het. Ik schiet minder, veel minder in de stress als iemand vraagt: 'Kom je? Kun je? Ga je mee? Zullen we? Ga je nog weg?' Het lukt mij steeds beter om rustig door te blijven ademen en onder de mensen te blijven komen. De Valk vliegapp -die ik al een minstens een jaar twee maal daags beluister-helpt en is helend. Nee, ik vlieg niet constant, daar gaat het in wezen niet om.

Over de reis.
Nog steeds kan ik de reis met ál haar indrukken, met ál haar ervaringen nog niet goed bevatten, laat staan onder woorden brengen om het bijvoorbeeld hier te publiceren als een mooi leesbaar reisverslag. Ik ben ook nog niet zover dat ik over de reis kán schrijven en daarbij goed oplet of ik mijn zoons privacy wel respecteer. De reis loskoppelen van mijn zoon lukt mij echter niet, dan voelt het niet kloppend voor mij.

Het was vreemd om weer terug te zijn in een land waar ik drieëndertig jaar geleden met hem - als baby- wegging. Dat doet wat met een mens. Ik zou er een boek vol over willen schrijven, maar ja ik heb daarbij rekening te houden met mijn kinderen als ik schrijf over mijn gevoelens die in zijn geboorteland opkwamen. Dus is het beter er zo min mogelijk over te schrijven. Ik kon er over spreken met vrouwen in de groep. Het was fijn dat we een toeristische reis maakten, dat maakte alles licht.
Laat ik het  maar niet meer hebben over boeken schrijven. Grijns. Trouwens, ik word heel erg moe van mijzelf iedere keer als ik maar over wel of niet een  b..kschrijven schrijf.