zondag 21 juni 2015

Reizen en met mijn (vlieg)angsten omgaan.




Ja lezer, ik heb hier een poos niet geschreven. Daarom kom ik even gedag zeggen anders heb je kans dat mijn Blog uit de lucht gehaald wordt als ik hier niets publiceer.

Aan jou die dit leest; met zoonlief was ik op - zijn - rootsreis. We vlogen naar Indonesië, waar mijn zoon drie en dertig jaar geleden het levenslicht zag. Nog steeds vind ik het bijzonder dat wij samen deze reis ondernamen. Nog steeds vind ik het bijzonder en ik voel mij intens dankbaar naar de Stichting Valk, Lucas van Gerwen en mijzelf toe dat het mij lukte en …nog steeds lukt om met mijn vlieg/ reisangsten, en andere angsten die na mijn pensionering steeds meer in volle glorie de kop op staken, om te gaan. Ik was aardig op weg om kluizenaar te worden. En nu?
Steeds beter gaat het. Ik schiet minder, veel minder in de stress als iemand vraagt: 'Kom je? Kun je? Ga je mee? Zullen we? Ga je nog weg?' Het lukt mij steeds beter om rustig door te blijven ademen en onder de mensen te blijven komen. De Valk vliegapp -die ik al een minstens een jaar twee maal daags beluister-helpt en is helend. Nee, ik vlieg niet constant, daar gaat het in wezen niet om.

Over de reis.
Nog steeds kan ik de reis met ál haar indrukken, met ál haar ervaringen nog niet goed bevatten, laat staan onder woorden brengen om het bijvoorbeeld hier te publiceren als een mooi leesbaar reisverslag. Ik ben ook nog niet zover dat ik over de reis kán schrijven en daarbij goed oplet of ik mijn zoons privacy wel respecteer. De reis loskoppelen van mijn zoon lukt mij echter niet, dan voelt het niet kloppend voor mij.

Het was vreemd om weer terug te zijn in een land waar ik drieëndertig jaar geleden met hem - als baby- wegging. Dat doet wat met een mens. Ik zou er een boek vol over willen schrijven, maar ja ik heb daarbij rekening te houden met mijn kinderen als ik schrijf over mijn gevoelens die in zijn geboorteland opkwamen. Dus is het beter er zo min mogelijk over te schrijven. Ik kon er over spreken met vrouwen in de groep. Het was fijn dat we een toeristische reis maakten, dat maakte alles licht.
Laat ik het  maar niet meer hebben over boeken schrijven. Grijns. Trouwens, ik word heel erg moe van mijzelf iedere keer als ik maar over wel of niet een  b..kschrijven schrijf.


Hoewel er van de week wél de gedachte bovenkwam: ‘verdorie, als reizen- ook hier in Nederland met de bus, metro en trein, je steeds beter afgaat - ook betreffende mijn ogen - dan zou een boek schrijven toch óok wel lukken? Waar heb ik angst voor? Ja, want ik ben bang om een boek te schrijven. Ons kent ons. Het is schrijven of niet schrijven. Vooral om te proberen het uitgegeven te krijgen vind ik onleuk. Daarbij komt dat het hele proces van proef laten lezen zó energievretend is. En …mijn manuscripten hebben vaak de neiging om te verdwijnen. Daarbij ben ik ook te lui om steeds weer opnieuw te beginnen met een manuscript en ik weet dat mijn Nederlands nog steeds blah is. Die t en d …pfff. Gelukkig is er spellingcontrole. Een hoop kritiek krijgen en dat het afgewezen wordt? Wie niet waagt, wie niet wint? Helaas pindakaas. Dus … hou ik het lekker bij mijn Blog. Ik vind dit hier publiceren ook best iets wagen en ik win er een kick gevoel mee. Zo van:’ ik durf op die publiceer knop te drukken om mijn gedachten te delen.’ Is dat voldoende voor mij? Yep. 

Ja, ik ben op sommige vlakken een schijtlijster. Het geeft niets. Ik kan er best om grijnzen’
Hm, een deel in mij zegt: ‘dit is ook een vorm van vermijdingsangst, Til.’
-Nou en?


Waar was ik? Oh ja, in Indonesië.

Indonesië vind ik - gezien de twee eilanden die wij bezochten- een wonderschoon land met vele facetten. Echter, vanuit westerse ogen naar een land kijken past soms niet. Het is met een andere blik (en vriendelijke ogen) kijken. Ieder land is anders. Indonesië, heeft zoveel ontiegelijke vriendelijke mensen. Éen van de mooiste dingen, vind ik, is dat er een wet is die maakt dat Moslims, Boeddhisten en Hindoestanen (Christenen ook? Dat weet ik niet) naast elkaar kunnen leven. Zij  mogen en kunnen hún geloof  beleven en elkaar daarin respecteren. Het land met de grootste populatie moslims heeft het minste aantal moslim extremisten. Dit vind ik zoiets prachtigs. 

 We maakten een achttien daagse groepsrondreis door Java& Bali en naarmate we zuidelijker kwamen werd het landschap groener en zo mooi. De mensen zijn er nóg vriendelijker, geduldiger en respectvoller naar elkaar toe. Zelfs als je het chaotische verkeer ziet met zijn vele scooters, dan nog gebeuren er minder ongelukken dan bij ons. Er zit een flow in, zodat je zelfs -hier zou het zijn met gevaar voor eigen leven- als het verkeer met zestig kilometer per uur op je afstormt - rustig, ja en gelijkmatig kunt oversteken. Je wordt dan deel van het weefwerk dat het verkeer is. Scooters, becaks en auto's rijden toeterend rond je, doch ...blijf met dezelfde snelheid lopen. En ... doe dit niet in Nederland. Het duurde even voordat ik het durfde en mij eraan overgaf in vertrouwen met ík ben veilig  als mantra. 

Wij hebben zoveel van het land gezien dat wij er nog jaren op kunnen teren. 
Wat een compliment is het dat zoonlief samen met mij op reis wou. Maar een nog groter compliment vind ik het dat hij gisteren zei: ‘waar zal ik volgend jaar heen reizen? Misschien wil je dan weer mee?’ Ik kon alleen glimlachen. Mijn volwassen zoon wil nogmaals met moeders op stap? Het lijkt mij beter als hij met leeftijdgenoten gaat. Echter, zijn hardop denken bezorgde mij geen stress meer. Net als dat een vriendin van de week zei: ‘als iemand je zou vragen om mee op reis te gaan, zou je het dan doen?’ ‘Het hangt er vanaf met wie.’ was mijn antwoord. Mijn vriendin keek mij glimlachend aan. Toen viel het kwartje. Heyyy, ik was niet gaan stressen! Ik bleef ontspannen bij de vraag over ‘zou je mee op reis gaan.’

Ik voel mij écht dankbaar. Dankbaar ook dat ik nog steeds leef. Dankbaar dat ik nog steeds kankervrij ben. Dankbaar dat ik gisteren als proefpersoon aan een onderzoek meedeed en dat ik pas na drie uur en drie kwartier gedoe, gevogel met apparatuur dat het niet wilde doen, niet meer ontspannen kon blijven en te veel stress in mijn hoofd kreeg. Toen was er het besef: ‘dit is mijn grens, het lukt mij (nog) niet en dít is geen vermijden. Nu stop ik ermee voor vandaag. Ik ben geen techneut. Over een paar dagen ga ik het weer proberen.'

Zoals de scheiding tussen angst om iets te doen wat onbekend is óf wat eerder angst aanjoeg en niet angst miniem is, ligt het moment tussen grenzen stellen en vermijden eveneens vlak bij elkaar. En ja, soms is dat hetzelfde en dat is oké. Een mens hoeft niet alles te kunnen en te durven vind ik. Wij zijn gewoon mens en geen supermens.

Geen opmerkingen: