zondag 21 juni 2015

Dag van mijn ouders



Het is vaderdag. In de winkels de woorden: papa en vader. Ik glimlach, mijn vader is dichterbij dan dat hij tijdens zijn leven was. Zijn laatste drie jaren daargelaten. Vandaag heb ik de grijnzeritis. In gedachten zie en voel ik mijn vaders grijns, zijn lach, zijn relativeringsvermogen, zijn lakoniekerigheid, zijn goede spreken zo van ...hoppa uit de losse hand, zijn preciesheid, zijn zorgvuldigheid op het gebied van determineren, zijn reislust, zijn ontdekkingsdrang tot dik in de negentig. Zijn liefde voor klassieke muziek en de natuur. had mijn moeder eveneens. Bagatelliseren kon hij óok goed. Tot vervelends toe. Bijna altijd werd er aan wiens gevoel dan ook, voorbij gegaan. Dat vond ik een minpunt. Hij lachte alles weg wat maar met gevoel te maken had. Toch was mijn vader een gevoelsmens. Ja. Hij kon erg op zichzelf zijn en trok zich terug met en in  zijn passie. Pisidiums determineren. Ook ik kan mij terugtrekken, maar mijn moeder was er ook nog.

In mijn gedachten kijkt mijn moeder mij aan en ik voel haar liefde ver over de dood heen. Met terugwerkende kracht voel ik mijn ouders liefde.
Op dit moment ben ik mij diep ervan bewust dat mijn ouders in mijn DNA en dus mijn genen huizen. Al ben ik vanaf mijn elfde door anderen groot gebracht, dan tóch zijn mijn ouders mijn ouders. Ieder kind zegt waarschijnlijk dat zijn ouders de liefste van de wereld zijn. Mijn ouders waren dat.Ja. Al kan ik hun tekortkomingen zien, ik zie voornamelijk hun kwaliteiten en … ik voel dat die kwaliteiten ook in mijn huizen. Daar ben ik mij heel erg bewust van. En dankbaar, want het is een mooi pakketje dat ik erfde. 

Het is alsof de genen in mijn DNA glimlachen. Ik ook. Net alsof ik opeens een trappetje opga, terwijl mijn denken tracht te doorgronden wat mijn gevoel ervaart. Echter, het valt niet uit te leggen, behalve dat ik vanaf dat trappetje mijn ouders vanaf een ander standpunt zie. We wentelen ons misschien zoals ons DNA doet door het leven. Wij zijn ons DNA in beweging?

Eigenlijk lukt het mij op dit moment van schrijven bijna niet meer om mijn ouders tekortkomingen te zien. Ik voel mij als een klein kind dat zegt: mijn ouders zijn volmaakt. Volmaakt in hun onvolmaaktheid. Vaak voelde ik nog steeds het missen van mijn ouders, dat ik als tiener had, omdat ik niet thuis mocht opgroeien. Het was zwaar. Voor mijn ouders - vooral mijn moeder- was het waarschijnlijk nóg zwaarder. Zij wou niet dat ik elders door anderen werd opgevoed. Het was mijn vaders wil. ‘Ik moest en zou Nederlands leren.’ Maar ach, later - tijdens zijn laatste drie levensjaren - vroeg hij zich af, waar ik bij zat, of hij er goed aan had gedaan om zijn oudste en mij naar pleeggezinnen te sturen. Ik kon toen zeggen dat hij toen dacht het beste voor ons te doen. Dus … was het goed.

Op dit moment van schrijven ben ik zo in vrede met mijn overleden ouders. Ze zijn dichterbij dan mijn adem, ze leven voort in mijn DNA en het is alsof er een verschuiving in mij plaatsvindt. Ooit is ieder mens ontstaan uit een zaadje en een eicel. Zo ook ik. En ik weet nu dat ik doorgeefgedrag had van mijn vader wier eerste vrouw bij de bevalling van mijn oudste zus stierf. Waarschijnlijk was hij ten tijde van mijn conceptie onbewust toch bang? Bang dat er nieuw leven zou komen? Bang dat zijn nieuwe vrouw, mijn moeder, ook zou overlijden? Soms vraag ik mij af of het deels daarom is dat ik nooit biologische kinderen kon krijgen. Dat een deel in mij er als de dood voor was en dat er daarom allemaal nare zaken gebeurden waardoor ik geen biologische kinderen kon krijgen? 

Ik had fantastische ouders. Inspirerende ouders, al ben ik wel wat laat om dit in te zien.

Ik voel mij mild, ook naar mijzelf toe. Naar mijn eigen tekortkomingen toe en bij deze verwelkom ik mijn kwaliteiten, mijn talenten en heet ze voorgoed écht welkom.

Blij. Mijn hart maakt een blij huppeltje.

Gelukkig heb ik ook de meest fantastische kinderen mogen verwelkomen in mijn leven.  En zoals mijn dochter ooit zei dat ze de geestelijke genen van haar opa's had, zo wens ik dat mijn kinderen ooit zullen voelen dat ze ook van mij geestelijke genen hebben gekregen en moge ze dan mijn tekortkomingen en moeilijk kunnen doen eveneens vergeven.

Eigenlijk wou ik alleen schrijven dat ik mij intens in vrede voel met mijn overleden ouders en zelfs met mijn grootouders, waarvan ik alleen mijn vaders moeder éen keer in levenden lijve heb meegemaakt. Ik voel zo’n grote mildheid naar ze toe en ik zit maar te glimlachen.
Het kind dat ik was en ben is blij. Het is écht alsof er een verschuiving in mij-misschien wel in mijn DNA?- plaatsvindt.

Mijn ouders overleden? Ze zijn altijd vlakbij geweest.
Dag Papa en Mama, rust zacht in liefde en vrede.
Dank jullie wel. 

Voor mij is het vandaag de dag van mijn Ouders.

Johanna J. Wefers Bettink &  Johannes G.J. Kuiper maart 1947


Geen opmerkingen: