dinsdag 30 juni 2015

Een vorm van zelfbevrediging, troost en kracht



Wou een verhandeling gaan typen over de haat liefde relatie die ik met mijn schrijven heb, maar eigenlijk is het te erg dat ik zo’n relaas überhaupt wil gaan schrijven om dat jou, stille lezer, voor te schotelen. 

Geen goede voeding voor zowel mijzelf als voor jou.

Laat ik mij  liever heel intens bewust zijn van het feit dat ik in een land leef waar ik de gelegenheid heb óm te schrijven. Waar ik mág schrijven, zolang ik niemand stalk. Misschien is dit schrijven een vorm van stalken? Van lastigvallen? Van aandachttrekkerij? Ik kan mijzelf er helemaal gek mee maken door mijzelf dit te blijven afvragen. Maar weet je,  lezer, ik laat het los. Ik laat ál dat gedenk over mijn schrijven los. Beter is het dat ik mij richt op het schrijven zelf in plaats van te overdenken óf ik wel of niet mag schrijven van mijzelf of van een ander. Of ik wel of niet goed schrijf wat dat ook moge zijn. Of het juiste, of dit of dat zodat het door blijft gaan in een oeverloos gezeur. Daar maak ik mijzelf compleet tureluurs mee. Misschien is ál die kritiek en zelf censuur op mijn eigen schrijven wel een vorm van vermijden? Als ik eerlijk ben, was (en is?) dat het ook. Bij voorbaat al voordat een ander - bijvoorbeeld een proeflezer of een uitgever- een vernietigend oordeel erover velt? 


Natuurlijk is zelfkritiek goed, maar niet zo dat -besef ik nu - ik mijzelf zo manipuleer dat ik - hoe graag ik ook wou, ja wou, want ik heb zélf de zin erin kapotgemaakt - door ieder manuscript waar ik ooit aan begon met de gedachte: nu ga ik een boek schrijven, dit wordt een boek door een onbewuste click op een knop heb  laten verdwijnen. 
Waar ligt de oorsprong van dit gedrag? Ik neem het meisje dat ik was en tevens nog ben bij de hand. Vergeef mij, meisje in mij. Ik trek je met zachte doch vastberaden kracht steeds meer in het hier en nu. Soms schoorvoetend, soms met steviger passen kom je mee. Het is best een worsteling. Kijk door mijn ogen naar buiten, mijn innerlijk kind. Wees blij, alsjeblieft. Blijf schoonheid zien, alsjeblieft. Laten wij elkaar meenemen in het hier en nu. Laat je niet gek maken doordat mensen soms anders denken dan jij. Blijf opkomen voor onkruid en insecten of wat je ook wilt. Laat je niet gek maken door mij. Toch bescherm ik je kwetsbaarheid.

Hm.

We doen ons best. Als het lukte om mijn twee kinderen mee te geven dat ze zichzelf op velerlei manieren mogen & kunnen ontwikkelen en uitdrukken, dan zal het mij toch ook wel gaan lukken om mijn derde kind, mijn zelf, zich nu écht te laten uitdrukken zoals zíj zou willen, zonder dat ik er constant bovenop zit met commentaar door ál die oude, gedachtenpatronen? Het is niet te filmen.


Nee, aan usb sticks en dergelijke deed ik niet. Ik heb/had namelijk ook een haat liefde verhouding met apparatuur. De vooruitgang van ál dat snelle vond en vind ik eng. Het verschil zit hem nu in het feit dat ik op dit moment accepteer dat die techniek een onderdeel van deze westerse wereld is, heb afgelopen week uren een worstelwedstrijd met een wonder der techniek gehad en dit hielp mij met het éen en ander.

Een vriendin zei pas (voor de zoveelste keer): ’je denkt te veel.’ Daar heeft zij helemaal gelijk in. Echter, ik kan niet omgaan met de zin:’ je moet minder denken.’ Ik kan er geen bal mee en ik blokkeer dan acuut als een paard dat vlak voor een sprong niet mag springen. En verbaal iets uit mijn strot krijgen lukt dan ook voor geen meter. 
Het is doordat het mij vaak lukt mijn denken vanzelf over te laten gaan in  geschreven woorden, dat ik tijdelijk een minder vol hoofd heb. 
Bij deze accepteer ik dat ik zowel een denkertje ben als een fysiek persoon. Die acceptatie geeft mij ter plekke een heel en dankbaar gevoel.  Beide is niet altijd gemakkelijk, doch ik ben de enige niet.  Echter …schrijven kan ook lekker zijn. Gewoon lekker. Als het vloeit dan voelt het als een erotiserende stroom door mijn bloedsomloop die hun weg vindt door heel mijn lichaam. Als in een nauwelijks zichtbaar  maar voelbaar orgasme komt het simpeltjes op papier of scherm zodat het denken deel van mijn hele lijf en leven is. Dán voelt het kloppend. Schilderen is hetzelfde, maar anders. Dan is het denken éen en al kleur ver voorbij gedachten, ver voorbij voorbij concrete zaken.

Misschien kunnen we alle  (kunstzinnige) uitingen van wie dan ook zowel als een vorm van wanhoop, smart, gemis, machteloosheid als van hoop, compassie, zelfbevrediging, troost & kracht zien? 

Compleet.




Geen opmerkingen: