donderdag 23 juli 2015

Van de leg




Schrijven is iets persoonlijks, iets eigens, iets geheimerigs. Al zou ik het met de hele wereld delen dan nog is schrijven iets wat ik meestal  doe als ik alleen ben. Echter, zelfs dát lukt mij op dit moment nauwelijks.
Bizar is het als je een ervaring mag beschrijven - met de rug naar een ander toe- in andermans gezelschap die in het frans over een vliegtuig, landen en opstijgen gaat telefoneren.

Nee, ik probeer niet mee te luisteren, doch  beelden komen op van landende en stijgende vliegtuigen. Mijn gedachten gaan naar vliegen, verre reizen, mijn kinderen en naar  Frankrijk. In gedachten ben ik zowel daar als hier. In het verleden als in het nu. Mijn gedachten vormen het beeld van een jojo die horizontaal heen en weer geping pongd wordt door dat wat men tijd noemt. En ... ik geef niet kloppende verbale antwoorden, ondertussen schrijvend.
Concentreren op dat wat ik aan het beschrijven ben? Het is net zo iets als trachten je linkerbeen en je rechterarm tegelijkertijd een andere beweging te laten maken. Mijn hoofd is een husseltje. Er gebeurde iets in mijn hersenen waardoor schrijven vandaag en nu niet lukt. Mijn gevoel en gedachten zijn erg van de leg.

Gedachten, alsjeblieft doe mij een lol, concentreer op de adem. 

Zo moe.

woensdag 22 juli 2015

De dag kan niet meer stuk




Ondanks een vervelende dagstart
kreeg ik opeens aanloop
van twee kinderen,
buurvriendinnen zijn wij van elkaar.
Hun stemmen  vullen
mijn huis en tuin
blij.
Mijn poezenbeest komt , net als ik, meer tot leven.

Blij en dankbaar zijn zijn met elkaar.

Kribbigheid (schilderwerkje)

pijnlijke kribbigheid  (spraypaint rood, paars, lila, zwart, whit, blauw, groen)

 geirriteerde misselijkmakende kribbigheid
raspend pijnlijk
sputterend gevoel.
Sagerijnig mens zijn?
Soit. Het is even niet anders.
Introspectie ? Heb het er voor het moment
mee gehad.

Opeens
nergens meer tegen kunnen.
Andermans leed
dat maar via de media  binnenkomt
veraf en dichtbij
overgevoelig
zijn
voor indrukken.
Vandaag even niet tegen prikkels kunnen.

Morgen gaat het wel weer.

zondag 19 juli 2015

Heerlijk Hollands zomerweer




Al ben ik mij bewust dat het met de opwarming van de aarde te maken heeft veroorzaakt onder andere door de vele boomkapperij, verstening van tuinen, dorpen en steden, dan nog kan ik genieten van het Hollandse weer dat al enige jaren-vooral in de zomer- van een gematigd landklimaat zich aan het wijzigen is in van alles en nog wat. Van tropisch tot herfstig

Wij hebben geen controle op het weer.

zaterdag 18 juli 2015

Mijn vredesduif


Zwoel zindert de avond de dag na. De bladen van de windturbines draaien langzamer dan anders. Bijna geluidloos en oh zo traag bewegen hun lange wieken als de weid gestrekte benen van danseressen die net niet bij de prachtige wollig uitziende wolkjes kunnen komen rondom hun blauwe luchtmeren. Een vlinder -en daar nog twee witte-fladdert nog van witte hortensiabol tot hortensiabol die met een penseel met zachtroze getinte verf schijnt te zijn aangeraakt. Als ze verder vliegt adem ik door. Steeds stiller wordt het. Gedempte stemmen. De tuin kleurt vele tinten groen met roze, wit, blauw, rood, paars, violet en talrijke tussentinten. 

In de vroege avond zitten mijn drie bezoektortelduiven gezamenlijk vredig op het dak van de schuur.

donderdag 16 juli 2015

De Boom van Zelfvertrouwen* (verhaal voor tieners en jongvolwassenen)


Onderstaand verhaal komt opeens weer bij mij boven. Ooit schreef ik het, gaf het mee aan mijn kinderen. Ook vertelde ik  het op vertelmiddagen voor kinderen. Jaren later plaatste ik het in mijn Blog.

U Nu zet ik hier weer neer. Voor jou en voor mij.





‘Grótmoeder, u doet het weer!

Jachima schrikt en stapt uit haar gedachtewereld, schudt haar hoofd als een paard dat last heeft van vliegen en focust zich op haar kleindochter.
‘Wat bedoel je, lief?’ De oude vrouw is er nog niet bij met haar gedachten.
Dance trekt aan het doorzichtige koord dat alle kanten opvliegt behalve naar haar, en trekt haar grótmoeder’s geest - als een visser die een vis aan zijn hengel binnenhaalt -  naar zich toe, terwijl ondertussen Jachima op dezelfde plek blijft zitten. ‘Een tijdreis maken, Oma, terwijl u in de tuin aan het werken bent en mij totaal buitensluit. Wanneer gaat u besluiten om het mij vertellen? Wanneer mag ik mee op tijdreis?


Ontlading in schrijfsel en schilderachtigheden



Vul niet in. 
Vul niet in als ik zeg een druk hoofd te hebben of vergeetachtig ben door mijn korte termijn geheugen dat soms wat minder schijnt  mee te doen.

Lijsten schrijven vol met onthouden en onthouden om te onthouden. Het is om knetter van te worden. Richting dementie? De –ment? Mijn ment, mijn denken doet het prima als ik niet te veel en ook niet te weinig schrijf en doe.

Gulden middenweg. Daar kies ik voor. Ja, sorry hoor als het niet jouw (gulden midden?)weg is. Zolang jij en ik niemand kwaad doen, dan is het toch oké?

Van mijzelf hoef ik niet alles te onthouden, ik zou alle willen en moeten los willen laten.
Maar ja, alles rond mijn dierbaren wil ik wel graag onthouden, ik leef mee hier en nu.
Indien ik mij er aan overgeef om te vergeten, dan glij ik weg van ze? Andere tijden van bewustzijn in? Ben daar niet bang voor. Maar wel ben ik bangig om dement te worden.

Bang zijn accepteren.

zondag 5 juli 2015

Valerie is overleden



Zij was de enthousiaste, levenslustige, stimulerende, energieke ex vrouw van de oudste broer van mijn vader. Ik deelde het feit dat zij er niet meer is met een dierbare en kreeg het antwoord ‘Tja, zo gaat dat in het leven. Ze was toch eigenlijk geen familie meer?’ Whammm, alsof er een deur voor mijn neus werd dichtgeslagen. Ik kon en kan er niets mee.  Familie hoeft niets te maken te hebben met bloedverwantschap en met wel of niet gescheiden zijn. Verbondenheid is. Mijn strot ging dicht.  Zij had mij kunnen condoleren. Even later, toen ze merkte dat ik niets zei ‘wel fijn dat je nog mooie herinneringen hebt.’ Maar toen zat ik alweer op slot. 

Net als Valerie ben ik ook een ex en ook ik heb nog contact met  twee nichtjes van mijn man’s kant die mij nog steeds als hun tante zien. Het éen hoeft het ander niet uit te sluiten. Mensen voelen zich eveneens ongemakkelijk als ik het over leuke herinneringen uit ons dertig jarig huwelijks en gezinsleven-  met mijn ex heb. Loslaten schijnt ook te betekenen dat het mooie loslaten moet worden? Per slot is een gescheiden vrouw anders dan een weduwe vindt men.  Doch mooie herinneringen, de liefde, het samen al die jaren lief en leed geven mij nog steeds voeding. Mág het alsjeblieft!!! Anders zouden die jaren toch voor niets te zijn geweest?
 Valerie en ik hadden-zei het zelden- eveneens het soort af en toe contact. Ja, bij crematies zagen wij elkaar in ieder geval. Een paar keer een heel goed gesprek door de telefoon en dat was het. Maar oh, wat heb ik haar in mijn gedachten, haar enthousiasme. Valerie was een mooi mens. Ook van buiten. Schoonheid en kracht in beweging. Zo’n actieve geest had zij en dat houdt jong.

woensdag 1 juli 2015

Het huis op de hoek *



Het huis op de hoek.

Op dit moment van schrijven wordt het zeer verwaarloosde en kortgeleden geveilde huis op de hoek aan de overkant van de straat leeggehaald. Het doet mij verdriet dat ik nauwelijks iets aan de situatie heb kunnen veranderen. Andermans leven. Het doet mij verdriet dat het is zoals het is. Dat te accepteren vind ik moeilijk. Net vroegen de leegruimers of ze even hun handen bij mij mochten wassen en water drinken. De vorige bewoner had de kranen meegenomen.