woensdag 1 juli 2015

Het huis op de hoek *



Het huis op de hoek.

Op dit moment van schrijven wordt het zeer verwaarloosde en kortgeleden geveilde huis op de hoek aan de overkant van de straat leeggehaald. Het doet mij verdriet dat ik nauwelijks iets aan de situatie heb kunnen veranderen. Andermans leven. Het doet mij verdriet dat het is zoals het is. Dat te accepteren vind ik moeilijk. Net vroegen de leegruimers of ze even hun handen bij mij mochten wassen en water drinken. De vorige bewoner had de kranen meegenomen.

Ik liet ze binnen. 

‘Het is wel erg he?’ vraag ik

‘Ja, het is heel erg, maar we zijn het gewend. Het is ons dagelijks werk. Wat zou er van die man die daar woonde terecht zijn gekomen? We hebben net foto’s van een man, vrouw en kind van de muur gehaald. Die zijn nu ook in de container en …we hebben net een urn gevonden.’

Het krampt in mijn borst.

Een urn? Zijn moeder’s as? Foto’s? Ik weet precies welke het zijn. Hij, zijn ex-vrouw en kind. Mooie gezinsfoto’s. Laatst toen de deur een hele dag open had gestaan, deed ik hem in overleg met mijn buurvrouw dicht. Toen zag ik dat de foto’s na al die jaren nog tegenover de voordeur hingen.

De urn? ‘Ach, as van zijn moeder?’ Diny!
Diny die na de scheiding op een gegeven moment wekelijks kwam. In de tuin werkte, de ramen zeemde. Het huis luchtte, het bed verschoonde. Alles wat je kunt doen in een huishouden deed ze voor hem, haar volwassen zoon. Hem interesseerde alles wat burgerlijk was niet. Zo kwam hij over. Ach Diny. Haar auto reed hij in de prak en hij verkocht de schroot. Diny, die deed wat in haar vermogen lag en op een dag na een niet zo lang ziekbed overleed  aan uitgezaaide darmkanker. 

Te belast.

Ja hoor, de tranen komen. Haar urn in het verwaarloosde huis met de Doornroosjesachtige tuin waar ik gisteren door de spleten van de scheef hangende planken van de schutting het speelhuis zag. Het houten speelhuis dat hij zo met zorgvuldige aandacht voor zijn dochter in elkaar timmerde. Al jaren staat het er. Stil. In gedachten hoor ik nog -even-  het blije gelach van van zijn vrouw en kind.

 Achtergelaten gezinsleven en urn.

 De urn. Hij wist niet wat te doen. Ik nu ook niet. Soms hoeft een mens niets te doen. Maar toch …
‘ Ow, wat erg. Mag ik de as dan verstrooien, in de tuin daar?’
‘Nee, we nemen de urn mee en brengen hem naar de gemeente.’

Wat te doen? Diny in de vergetelheid? Áls het Diny ’s as is. 
Ik stuur een whatsappje naar de moeder van zijn kind  om te zeggen dat er een urn is gevonden en ik aanneem dat het  de urn is met de as van haar dochters oma van vaders kant. Dat ze weet dat de as bij diegene die erover gaat bij de gemeente is.

Heftig! 

De mannen vertellen.

Ook ik vertel over hoe het was toen het nog een voor het oog gezellig gezinnetje was met ups en down waar de alcohol en blow al een stem in het kapitel hadden.De buurt hield het in de smiezen. Toch een gezinnetje dat samen ging wandelen met hun dochter. Dat feestjes had. Maar uiteindelijk was het niet waar hij voor koos.

Ja, hij had keuzevrijheid.Héb je keuzevrijheid bij een verslaving?

In de vorige eeuw was ik nog aan sigaretten roken -nicotine- verslaafd. Ben er van af zolang ik er nooit meer een opsteek. Het kan. Van de ene dag op de andere besloot ik te kiezen om zuurstof in te ademen in plaats van rook. Maar ja, een drugs of alcohol verslaving lijkt mij een tandje erger. Dus, mag ik er niet over oordelen.

De leegruimers wassen hun handen en drinken het water. 

Dan gaan ze weer. Mijn gedachten gaan opnieuw terug in de tijd toen ik hier pas woonde. In haar zag ik een vriendin. Zij kwam bij mij over de vloer. Ze paste op mijn katten en ze kon goed met mijn dochter omgaan. Toen ging het paar trouwen. Ze kregen een kind. Een dochter. Het kind kwam ook regelmatig bij mij over de vloer. Gezellig.

 Nooit zal ik de blik in haar ouders ogen vergeten toen het meiske het op een keer zo benauwd had dat ze bijna stikte. Liefde en bezorgdheid.

Toch lag het niet in zijn vermogen om van drank en drugs af te blijven. Vele verkeerde keuzes. De verslaving won het helaas van de liefde voor zijn dochter en vrouw. Te verdrietig. Te erg. 

De vernieling in.

Kort nadat mijn dochter uit huis ging, mijn twee katten stierven, ging ook zij weg. Samen met haar dochter verliet zij hem en de buurt. Zij maakte goede keuzes. Bouwde een nieuw leven op. Hij niet. Hij probeerde het wel. Toen zijn moeder nog leefde ging het nog. Ze deed veel in de huishouding voor hem. Hij ging dagelijks werken. Dat nam ik aan. Eerst met de auto, toen was de auto weg. Daarna met de motor, vervolgens was de motor weg. Op een fiets zag ik hem dagelijks in de ochtend  weggaan. Naar zijn werk, nam ik aan. Zijn moeder gaf hem een auto. Die reed hij in de prak? Ik weet het niet meer. Wij van de buurt keken. Wat kun je doen, behalve je eigen auto een paar keer uitlenen(hoe dom kun je zijn)? Maar ook daarvan kwam ik terug.

Zijn moeder overleed en daarna ging het in snelle vaart bergafwaarts. Wij hadden wel contact, doch haalde hem nooit in huis. Hij had zijn eigenheid, hetgeen totaal niet wil zeggen dat ik het met zijn manier van leven -voor zover wij, de buurt wisten en konden beoordelen- eens was. Leven en laten leven? Soms schrok de buurt midden in de nacht wakker van vuurwerk. Of hij maakte in een vuurkorf een flink fik. Al was hij eigenzinnig en stronteigenwijs, hij had ook iets lievigs. Toen ik een keer naar hem toe stapte om te zeggen dat wij moeite hadden met ademen door de grote rookontwikkeling, werd hij niet boos al zei ik dat ik net van plan was geweest om de brandweer te bellen. Hij zei: ’sorry Til’ en doofde het vuur. Ook maande ik hem te na te denken om niet zomaar vuurwerk afsteken. Hij pikte het van mij. Heel rustig -zonder dreigen-zei ik dan dat ik de politie zou bellen als ik mij er niet veilig bij zou voelen en dat het niet voor niets  is dat vuurwerk afsteken maar op éen dag in het jaar mag. Dan kunnen mensen hun kinderen en  dieren binnenhouden. Doch meestal  gebeurde het nachts dat er opeens een rotknal was. Hij zei:"ik probeer het niet meer te doen, Til.'

Vloekerdevloek , wat heb jij jezelf de vernieling in gewerkt, Lip. Ja, ik schrijf nooit namen. Ik schrijf bijna niet over anderen, omdat niemand dat wil. Maar nu doe ik doe wél. In herinnering aan je moeder en de man, de vader, de echtgenoot die je zou kunnen zijn. Je hebt niets te verliezen. Je verloor al te veel. Kom op Lip. Waar je ook bent. Werk aan jezelf. Ik heb hier een deur tingeltangeldingetje, je weet wel wat in de wind geluid maakt. Hoe heet het nou? Een windchime. Je  moeder gaf het mij. Toen ik  je nog niet zo lang geleden voor het laatst bij je oude huis zag, zat ik te overdenken om het aan je te geven. In mij  hoorde ik een: ‘nee.' 

Ik geef  het aan je dochter.

Waar je ook bent, Lip. Leer je eigenwaarde te zien. Werk aan jezelf.  Maak dat mensen zich veilig voelen bij je. Voor jezelf. Voor nu.Voor later, voor als je dochter naar je zou kunnen vragen. Je dochter die uiterlijk zo op je lijkt. Neem jezelf bij de lurven. Het is mogelijk. Geen idee of je nog kans maakt je dochter ooit weer te zien. Geen idee hoe je de boel hebt verziekt. Geen idee hoe en wat. Ik hoorde naderhand wel het éen en ander. Dat vond ik echt te afschuwelijk. Je zat er je straf voor uit.



Ook besef ik dat ik mij nu erg zit te bemoeien. Bemoeien? Het is pure egoïsme. Hoe kan ik mijn gevoelsgedachten kwijt anders dan in dit schrijfsel? Want ik voel mij te verdrietig zoals ik nu zie hoe de resten van jullie leven met zijn drietjes  in een container verdwijnt. Heel erg afschuwelijk naar. Er komen nog meer containers vertelden de leegruimers mij.

Dit  epistel zal je waarschijnlijk nooit lezen. Hoeft ook niet. Ik slinger het met volle kracht het universum in gemengd met tranen van boosheid, onmacht en verdriet. Om jou, om je kind, om het gezin dat je had. Om je moeder die te veel voor je deed
Vanmorgen toen ik de eerste resten van spullen in de container zag verdwijnen dacht ik:

 
‘Hád ik dit kunnen voorkomen?’
‘Had iemand dit kunnen voorkomen?’
Het antwoord is: ’Nee!’

Jij, eigenzinnig mens, gevoelig mens diep binnenin, die je eigen keuzes maakt. Je maakte, vernietigde en brak je eigen leven en dat van je dierbaren.
Wij maken dagelijks keuzes. Dit schrijven nu is ook een keuze, een sublimeren of ook een verslaving? Doe ik er goed aan? Waar bemoei ik mij mee? Ik kan de situatie niet veranderen. Maar ja, dan heb ik in ieeeeder geval tóch gedaan wat in mijn vermogen ligt. Je deed mij aan mijn broer denken áls deze verder was afgegleden. Echter, hij maakte een einde aan zijn leven. Jij niet. Je maakte keuzes in een spiraal naar beneden.

 Dus …is de enige weg - omhoog! Met respect voor al wat leeft.Je energie ompolend, mits je daarvoor kiest.

Allemaal  moeten wij hypotheek of huur, gas, water, licht en belasting betalen. Niemand woont letterlijk en figuurlijk voor niets in dit land. Als je een jas koopt of huurt dan moet je er toch ook voor betalen? Zo werkt het. En ja, ik kan begrijpen dat het heel moeilijk was en is als je in je binnenwereld verdwaald bent of er woont en de buitenwereld niet daarbij aansluit. Maar toch, het is jóuw leven. Je wou geen inbreng en eerlijk gezegd deed ik er niet echt mijn best voor. Ik snapte niet wat er allemaal aan de overkant gebeurde.
Maar toch geloofde ik samen met je moeder in je. Je was en bent intelligent.

‘Hád ik dit alles kunnen voorkomen?’
‘Nee’

Al krijg je dit niet te lezen, Lip. Dan hoop ik tóch dat je iets van deze energie nu op dit moment zult voelen en vloekerdevloek jezelf bij de lurven en de hand neemt. Ik wens je zo van harte een optimistische, constructieve toekomst omdat je een dochter hebt. Maar ja, het is niet aan mij om te bepalen waar je voor kiest. En … het is waarschijnlijk als water naar de zee dragen? Je kiest zelf. Je dochter ook.het kan zijn dat je het verbruid hebt. Wie ben ik dat ik je van alles toewens dat van goede wil is, terwijl jij alleen maar de wereld vanuit boze ogen kiest te zien?

 KIEZEN. Ja soms is kiezen verrekte moeilijk. Dan heb je kiespijn. Pijn om te kiezen. Maar om alle pijn weg te drinken of te blowen of weet ik veel wat? Heus, ik begrijp dat je pijn hebt. Doch, ga niet aan je eigen gevoel, aan je eigen pijn voorbij. Moge je het op een gegeven moment aan durven te kijken. Dan komt er verdriet en tranen. Dán kun je verder.

Ik mag en ga het niet voor je invullen, Lip. Ik laat je los. Hélemaal los. Waarschijnlijk merkte je niet eens dat ik je deels vast had? Het piekeren over hoe het je vergaat laat ik óok los. Ik ben je moeder niet. Jij bent een volwassen vent en je maakt je eigen keuzes. 

Terwijl je huis wordt leeggehaald steek ik een wereldvredekaars aan, voor jou en de situatie waarin je zit. Geen idee hoe je er aan toe bent. Ik begrijp dat dit je karma is. Het diepgaan door oorzaak en gevolg. Ik visualiseer dat er mensen van goede wil om je heen zijn.
Verder wil ik het niet weten.
Wat ik wél weet is dat ieder mens meer, veel meer is dan zijn tekortkomingen.   Je hébt kwaliteiten. Ik zag ze. Zie ze zelf ook. Wanneer dan ook. Ooit.
Wees je eigen buddy!!!

In de straat is de eerste container vol. Hoog opgestapeld liggen de resten van je leven en gezinsleven open en bloot op straat. Ik vind het afschuwelijk om te zien. Voor het huis ligt beddengoed onder het raam. Het geeft mij het beeld van puinruimen na een aardbeving, oorlogsgebeuren of andere ramp. De auto van de leegruimers is weg. Het is te tropisch warm. Sowieso is het te warm in een huis waar al een paar jaar niet meer gelucht werd. Morgen komen de puinruimers terug.

Het ga je goed, Lip. 

*****************************************************************

PS Dit wel of niet op het web gooien is de vraag?. Doe ik er goed aan? Is het een goede keuze?

Hoppaaaa … in de container van het leven. 

PS Sorry bootvluchtelingen, slachtoffers van terroristen en Grieken, het lukt mij even niet om over jullie te schrijven. Dat wil niet zeggen dat ik jullie vergeet.

Ik laat alles en iedereen, behalve mijn kinderen, vandaag los evenals de illusie dat ik enig verschil had kunnen maken.

Zo, nu ga ik na mijn hart hier te hebben gelucht even uitwaaien. Fietsen en veel water drinken.


5 opmerkingen:

Tilly Kuiper zei

Het huis op de hoek is leeg nu,
een laatste containerbak staat meer dan volgeladen
pal tegenover mijn woonkamerraam.
De laatste resten van wat ooit een gezinsleven was
bak met vieze matrassen, beddengoed, kinderledikant, badje en zoveel meer.
Soms haalt iemand er iets uit.
Ik speur naar planken om op te schildren
doch uit deze bak kan ik niets halen.

Het went niet dit uitzicht
nog steeds geeft het mij een triest gevoel
om de resten van een leven zo te zien liggen
als stille getuigen van een verwaarloosd leven
van iemand die geen hulp wou.

Daarom laat ik los en ik hoop dat er hele leuke, gezellige overburen komen wonen. Maar eerst wordt het huis gerenoveerd.

Tilly Kuiper zei

Het huis is leeg
dacht ik
Echter, gisteren kwamen er drie man sterk
in een
busje.
Weer werd een lege container voor mijn raam
Gezet
Je kunt er niet omheen kijken.
Ik doe de lamellen dicht
doch tussen mijn eigen bedrijvigheid door
gluur ik toch naar buiten.
Het huis wordt nog leger.
Gestript.
De container vult zich met de oude keuken
in stukken eruit gehakt of getrokken.
De badkamer volgt.
Wat kan ernog veel uit een leeg huis komen.

Mijn gedachten gaan naar de tuin,
Waar ik pas nog met de vorige bewoonster was.
Het speelgoedhuisje stond er verwaarloosd bij,
net als de rest
Maar behalve de roos.
De roos bloeit haar roze pracht
krachtheid.
Dag roos.
Ik weet dat je er bent
en hoop dat jij mag blijven
als symbool voor de liefde die
ooit in huis en tuin woonde.

Tilly Kuiper zei

Na een dag weggeweest is een container meer gevuld, nu zit er groen tussen de gesloopte keukenkastjes en deuren. Triest ziet de inhoud van die bak eruit.
Uit andere bakken vis ik meestal het een en ander om op te schilderen. Bij deze lukt het mij niet. Kies ik er niet voor.

langzamerhand wordt het huis kamer voor kamer gerenoveerd en verwelkomt het glimlachend met open ramen de nieuwe bewoners.
Ik ben wel benieuwd.

Tilly Kuiper zei

Het huis is schoon, helder, fris en ...wit.
De houtwerk aan de buitenkant en binnenkant is wit
de muren en plafonds zijn wit.
Alles is wit.
De nieuwe keuken, badkamer en toilet zijn wit.

Het huis ziet er steeds minder verwaarloosd uit.
De nieuwe bewoner heeft er een goede koop aan. Hopelijk komen er gezellige overburen.


Tilly Kuiper zei


Over het verstenen van een tuin.
http://tillykuiper.blogspot.nl/2015/12/klimaatcrisis-over-het-verstenen-van.html