woensdag 22 juli 2015

De dag kan niet meer stuk




Ondanks een vervelende dagstart
kreeg ik opeens aanloop
van twee kinderen,
buurvriendinnen zijn wij van elkaar.
Hun stemmen  vullen
mijn huis en tuin
blij.
Mijn poezenbeest komt , net als ik, meer tot leven.

Blij en dankbaar zijn zijn met elkaar.

( deze streep krijg ik niet weg)



Blij zijn dat kinderen
zich  thuis voelen bij me, zo op hun gemak.
Samen op ontdekkingsreis gaan
in de tuin
Samen ons verwonderen
om alles wat er groeit, bloeit en leeft.

Bellen blazen, de mooiste kleuren
wensen meegeven, ze gaan mee in de bel
dan spat de bol. De wens is vrij.
Geconcentreerd ademen de twee hun wensen
de lucht in. Ieder drie.
Aan hun gezichtjes zie ik
dat het belangrijke wensen zijn.
Ik wens dat hun wensen
uit mogen komen.


Samen lachen,
samen
eten.

Een kringetje met de handen vast maken voor het eten
' fijn en gezellig dat je er bent
Eet smakelijk.'
blij oogcontact.
Zo kostbaar.
Ogenblikken vol schoonheid.



Te horen krijgen:
'Wij houden veel van je.'
Wow.
' Ik hou ook veel van jullie.'
Verantwoordelijk gevoel
voor  dit gevoel van verbondenheid
Een groepshug, een harte groet,
een groot geschenk.


Deze dag kan niet meer stuk
met een glimlach overdenk ik haar,
intens dankbaar.

Geen opmerkingen: