zondag 5 juli 2015

Valerie is overleden



Zij was de enthousiaste, levenslustige, stimulerende, energieke ex vrouw van de oudste broer van mijn vader. Ik deelde het feit dat zij er niet meer is met een dierbare en kreeg het antwoord ‘Tja, zo gaat dat in het leven. Ze was toch eigenlijk geen familie meer?’ Whammm, alsof er een deur voor mijn neus werd dichtgeslagen. Ik kon en kan er niets mee.  Familie hoeft niets te maken te hebben met bloedverwantschap en met wel of niet gescheiden zijn. Verbondenheid is. Mijn strot ging dicht.  Zij had mij kunnen condoleren. Even later, toen ze merkte dat ik niets zei ‘wel fijn dat je nog mooie herinneringen hebt.’ Maar toen zat ik alweer op slot. 

Net als Valerie ben ik ook een ex en ook ik heb nog contact met  twee nichtjes van mijn man’s kant die mij nog steeds als hun tante zien. Het éen hoeft het ander niet uit te sluiten. Mensen voelen zich eveneens ongemakkelijk als ik het over leuke herinneringen uit ons dertig jarig huwelijks en gezinsleven-  met mijn ex heb. Loslaten schijnt ook te betekenen dat het mooie loslaten moet worden? Per slot is een gescheiden vrouw anders dan een weduwe vindt men.  Doch mooie herinneringen, de liefde, het samen al die jaren lief en leed geven mij nog steeds voeding. Mág het alsjeblieft!!! Anders zouden die jaren toch voor niets te zijn geweest?
 Valerie en ik hadden-zei het zelden- eveneens het soort af en toe contact. Ja, bij crematies zagen wij elkaar in ieder geval. Een paar keer een heel goed gesprek door de telefoon en dat was het. Maar oh, wat heb ik haar in mijn gedachten, haar enthousiasme. Valerie was een mooi mens. Ook van buiten. Schoonheid en kracht in beweging. Zo’n actieve geest had zij en dat houdt jong.


Mijn vader was dol op haar. Ik herinner mij uit mijn kindertijd dat hij altijd zulke blijde ogen kreeg als hij haar zag en grapjes maakte. Ah, mijn vader, zeven juli is het alweer vier jaar geleden dat hij overleed. Doch in mijn bewustzijn is het vandaag en spoelt  automatisch de film van zijn leven weer af in het nu. Ik mis hem, zoals ik zovelen mis. Doch er treedt een vorm van  acceptatie op, zoals ik dat ook accepteerde toen ik nog in de terminale nachtzorg werkte.
Valeries crematieplechtigheid zal  eveneens alle verdriet, over allen die niet meer zijn, oproepen. Allen die gegaan zijn zullen ook daar zijn. Rauwe rouwpijn omdat de overledene er niet meer is, uit het leven weg. Een lege plek achterlaat. Tranen om álle anderen die gingen. Rouw, zo'n gemene pijnlijke plek in je borst waarvan het litteken opeens opengereten kan worden. 
Zo intens met de neus op de feiten gedrukt worden steeds weer dat het leven eindig is. Tegelijkertijd is er het leven sterk voelen, het leven met al haar facetten en ook de vorm van  schoonheid die er door de verbondenheid in het samenkomen op een crematie of begrafenisbijeenkomst is


 Ah, ik denk nu aan mijn vriendin lotgenote Joke, die nooit vrij van uitzaaiingen is geweest nadat wij samen de borstkankerachtbaan ingingen. Ik mis haar.Ik heb nooit afscheid van haar kunnen nemen. Geen rouwkaart gehad. Haar man wilde mij ontzien. Bang dat ik er niet tegen zou kunnen dat zij wel was overleden. Ik kan tegen veel, heel veel. Mijn werk in de zorg hielp daarbij. Ik besef dat mensen dit ook vroeger deden, dat men het moeilijk vond te vertellen dat ze zwanger waren.

Ik ben blij met ieder kind dat geboren wordt.

Toch hebben allen die ik mis stukjes van zichzelf in mij achtergelaten. Zoals ze ook stukjes van mijzelf hebben meegenomen. Langzaam komen die stukjes samen met hen weer terug in mij. Mogen ze terugkomen. Wordt ik naarmate ik ouder wordt steeds completer en dat is ‘leuk’ en onleuk tegelijkertijd.
Het is kiezen. Kiezen om door het verdriet heen te gaan. Het geeft verantwoordelijkheid. Doorléven om te kunnen dóorleven. Houdt het ooit op? 

Op een oom in den verre na, is de groep familieachterblijvers-de neven en nichten- nu de oudste generatie geworden. Nauwelijks tot geen contact met elkaar.

Het is nog steeds wennen dat het leven steeds sneller lijkt te gaan. Echter, in Valeries nagedachtenis ga ik over dát feit niet te lang nadenken maar trachten te Leven, door en voorbij mijn verdriet en  angsten heen.

Hier en Nu

Rust zacht in vrede en liefde, lieve Valerie. 




Geen opmerkingen: