zaterdag 18 juli 2015

Mijn vredesduif


Zwoel zindert de avond de dag na. De bladen van de windturbines draaien langzamer dan anders. Bijna geluidloos en oh zo traag bewegen hun lange wieken als de weid gestrekte benen van danseressen die net niet bij de prachtige wollig uitziende wolkjes kunnen komen rondom hun blauwe luchtmeren. Een vlinder -en daar nog twee witte-fladdert nog van witte hortensiabol tot hortensiabol die met een penseel met zachtroze getinte verf schijnt te zijn aangeraakt. Als ze verder vliegt adem ik door. Steeds stiller wordt het. Gedempte stemmen. De tuin kleurt vele tinten groen met roze, wit, blauw, rood, paars, violet en talrijke tussentinten. 

In de vroege avond zitten mijn drie bezoektortelduiven gezamenlijk vredig op het dak van de schuur.
Meestal jaagt het paar de alleen gaande weg. Het is een weduwe, haar partner werd helaas door mijn poezebeest gedood. Zij is een poos niet geweest, maar deze zomer is ze volop terug. Niet zo’n beetje ook. Duif zoekt mijn gezelschap op. Of ik nou in de tuin zit of werk, vaak komt ze aanvliegen. Dan gaat ze stilletjes op de punt van het schuurdak zitten of vliegt op het tafeltje om wat te water te drinken.
Steeds vaker komt ze nog dichterbij. Zittend boven mijn hoofd op de schutting - buurvrouw vindt dat onleuk in verband met poepjes die ze aan die kant op de betonnen tegels laat vallen- vliegt ze soms ook bovenop mijn stoel vlak bij mijn hoofd. Al een paar keer fladderde ze naar éen van de armleuningen, waar ze door haar pootjes zakt. Stil, muisstil zitten we  bij elkaar. Als ik een boek in mijn handen heb, durf ik de bladzijden niet om te slaan. 
Wel durf ik door te ademen tegenwoordig, maar haar recht aankijken vermijd ik in ieder geval en dat is goed. We kijken elkaar even aan en verder niet. Een ont-moeten. Toch zien we elkaar. Gekoerrr klinkt vlak bij mij. Wat voel ik mij rijk, dankbaar en bevoorrecht. 

 Wij ontmoeten elkaar in een weldadige rust die zo vredig is. Mijn ‘eigen’ vredesduif en ik

Ze voelt aan als een zielsverwant.

Toch zie ik dat mijn poezebeest het wel heel spannend vind. Vlakbij ligt Jaydee te klappertanden en steeds regelmatiger ben ik genoodzaakt om een arm in een zwaai omhoog te doen, opdat duifvriendin opvliegt. Nu ook. Waarheen? Waarschijnlijk naar haar plek voor de nacht. Moge ze veilig zijn en niet te tam worden in mijn tuin met kat.

Geen opmerkingen: