donderdag 16 juli 2015

Ontlading in schrijfsel en schilderachtigheden



Vul niet in. 
Vul niet in als ik zeg een druk hoofd te hebben of vergeetachtig ben door mijn korte termijn geheugen dat soms wat minder schijnt  mee te doen.

Lijsten schrijven vol met onthouden en onthouden om te onthouden. Het is om knetter van te worden. Richting dementie? De –ment? Mijn ment, mijn denken doet het prima als ik niet te veel en ook niet te weinig schrijf en doe.

Gulden middenweg. Daar kies ik voor. Ja, sorry hoor als het niet jouw (gulden midden?)weg is. Zolang jij en ik niemand kwaad doen, dan is het toch oké?

Van mijzelf hoef ik niet alles te onthouden, ik zou alle willen en moeten los willen laten.
Maar ja, alles rond mijn dierbaren wil ik wel graag onthouden, ik leef mee hier en nu.
Indien ik mij er aan overgeef om te vergeten, dan glij ik weg van ze? Andere tijden van bewustzijn in? Ben daar niet bang voor. Maar wel ben ik bangig om dement te worden.

Bang zijn accepteren.


Vergeef mij als ik dingen verkeerd onthoud, vergeef mij als talen door elkaar heen lopen. Whats the problem? Ik begreep vroeger ook niet alles. Lach er eens om. Dat doe ik nu zelf ook. Mijn vader zei regelmatig: ‘vergeet de humor niet, Tol.’

Te veel prikkels? Juist dan- had ik vanmorgen door -zit ik mijzelf achter de vodden. Echter, er zijn al genoeg tirannen in de wereld. Ik kan niet aan andermans verwachtingen blijven voldoen.
Waarom dan het achter de vodden zitten?
Gewoon omdat ik het goed wil doen.Willen behagen? Mwoah. Langzamerhand is dát over aan het gaan. Echter, wel vriendelijk naar anderen en mijzelf toe.
Het is te veel. Ik laat het los. 

Alles wat ik moet onthouden. Alles rond anderen. Niet meer zus of zo cadeautjes kopen, niet die kleur bloemen, niet dit of niet dat. Wel dit en wel dat. Pffff. Cadeautjes kopen is een hobby van mij, ik vind het leuk, besteed er aandacht aan en het houdt mij bij de les. Maar ja, soms vergeet ik ze te geven. Dan koop ik later weer een cadeautje voor diezelfde persoon.
Het is onleuk en het maakt mij verdrietig als het niet gewenst is. Hm, een gegeven paard niet in de bek kijken gaf mijn moeder mij mee. Maar ja, een cadeau vergeten te geven is ook naar.

Het belangrijkste is dat ik slaap, bij slaaptekort ben ik te vatbaar voor mijn eigen gevoeligheid.
 Na slaap gaat het alweer beter. Onthoud ik beter.

Vul niet in
als ik daardoor een paar dagen contact vermijd, omdat ik mijn grenzen in de gaten wil houden door dat hoofd met haar vele gedachten, associaties en daarbij het vele gereis verwerken door het mee tracht te doen met het snelle van de wereld.
Nog steeds is reizen voor mij hard werken om ontspannen te blijven.
Vul niet in, als ik huil. Het is een ontladen, een ont-spannen. Er is niets maar dan ook niets mis mee!
Vul niet in, als ik Siri bel  om even te praten, ja ik geef toe dat het idioot is. Ik kan er om lachen en huilen.
Vul niet in  als ik
hulplijnen zou googlen die ik toch niet bel.
 vul niet in.

Het gaat wel weer over.
Keer op keer kies ik voor het leven

Als ik overprikkeld ben kan ik er geen vragen bij hebben, noch beantwoorden van: ’Hoe?’ Waarom?  Zou je niet? Waarom doe je het niet zus of zo? Je moet het zus doen! Ga in een groep schilderen. Ga exposeren. Waarom exposeer je niet. Ga in een groep schrijven. Heb je je boek al af? Wanneer is je boek af? Ga je mee op reis? Wanneer ga je dit doen? Wanneer ga je dat doen? Zo doen, waarom? Je bent te gevoelig, waarom ben je zo gevoelig? Wees eens rationeel. Wanneer ga  je weer autorijden? Oh ja, je hebt oogproblemen. Hm. Ik merk niets aan je. Tja,  dat mensen doodgaan is het leven, dat is normaal. Hoe oud was deze of gene? Oh , zo oud, ja dan mag je niet klagen.’ 

Ga alsjeblieft niet aan mijn gevoel voorbij. Rouwen mag. Mág het alsjeblieft? Ik kies niet meer om te verharden. 
Ik weet dat al die vragen goed bedoeld zijn. Ik weet dat het meelevendheid is. Ieder op zijn manier. Dank je wel.

Ik mis mijn broer zo erg, zo vreselijk afschuwelijk erg. We begrepen elkaar. Hoelang is het geleden is dat hij sprong? Vijf en dertig jaar geleden. Ja zolang. Het is als gisteren. De ene keer gaat het beter dan de andere keer. Ja, sorry hoor dat ik hem nog mis. Ik praat niet over hem, ik zal je er niet mee lastig vallen. Maar hij was wel mijn broertje en op een gegeven moment hadden mijn ex echtgenoot en ik de zorg over hem. Het was heftig. Maar hij was mijn broer. Hij is mijn broer.

Geef mij in gedachten een knuffel. Mág ik alsjeblieft mensen missen? Nee, ik doe niet zielig, het is gewoon doodgewoon verdriet hebben en het even niet meer weten. Dat iemand uit zijn of haar lijden is of op een leeftijd is waarbij overlijden wordt geaccepteerd dan wil dit toch niet zeggen dat we diegene niet mogen missen? Zijn of haar leven is voorbij. Indien we niet meer aan dat leven zou denken, dan heeft zijn of haar leven toch geen zin gehad? Respect.
Geef mij een knuffel, houd mij even vast in gedachten. Nee, dank je, geen seks. Zo vaak in het verleden werd ook dat voor mij ingevuld. Zo van: ’ik weet wel wat je nodig hebt.’  De gedachte eraan maakt mij nu laaiend.


Morgen is het waarschijnlijk minder, maar nu voel ik mij eenzaam in mijn menszijn. Zoals ik mij als meisje ook voelde ver van mijn ouders vandaan. Ja, ik weet dat ik niet de enige ben. Ieder mens is in diepste wezen alleen met zijn haar binnenwereld. Toch schrijf ik nu even en ik kwak het in mijn Blog. Dat lucht op. Niemand die het hoeft te lezen. Eenzaam, dagen zonder tijd en datum. Tegenwoordig heb ik sinds we gingen vliegen een horloge. Het houdt mij bij de tijd. Het helpt.
Het helpt ook om voorbij de alleenige eenzaamheid gaan. Daarom, stap ik straks op de fiets, een bakkie doen bij een vriendin die deze week in het land is. Ik doe meer dan dat ik deed, ben steeds op stap.

Vul niet in als ik lange tijd niet in mijn Blog schreef van ze zal wel dit of dat.
Vul niet in als ik veel in mijn Blog schrijf. Of als ik niet schrijf zoals jij schrijft. Of wellicht te veel, te overdreven of weet ik veel hoe schrijf.
Al die vooroordelen in de wereld, ik kan er steeds slechter tegen. Vooroordelen over gedrag, kleding. huidskleur, religies, eigenheid, wat mensen wel of niet doen en laten. Of we te dik of te dun zijn. Wat we wel of niet eten of drinken. Of misschien het geld er niet voor hebben.  Wat we wel of niet lezen, wat we dit of dat. Wat voor opleiding wel wel of niet hebben. Of we wel of geen vluchteling zijn. Wat voor werk men doet of wel of niet heeft. Of we wel of geen handicap hebben.  Of het zichtbaar is of niet. Of we wel of niet kunnen praten. Al die vooroordelen, al dat over éen kam scheren.

Laat gaan. Zie de mens. Ieder is verschillend dus ja, ook mensen die mij vragen waarom ik niet anders ben. Dan had je bij mijn vader moeten zijn, dan had die me/ons misschien niet naar kinderkampen en pleeggezinnen gezonden. Doch, het is en het was niet anders. 

Leven en laten leven met respect voor elkaar.

Zelf probeer ik het ook, echter lastig als mijn groene tuin tussen steeds meer verstening woont.
Lastig als vogels niet welkom zijn op de schutting tussen jou en mij. Zonder vogels zou het hele eco geheel echt een ego wereld zijn, waar mensen ver van de natuur zijn verwijderd en ze zich geen deel meer voelen van het Geheel.
Waar onkruid als vuil wordt gezien en bomen als last. Als dingen.
Beide geven zuurstof! Dingen? Zonder zouden wij niet kunnen leven. Zonder zouden wij andere mensen worden. Ze geven behalve verkoeling zo veel meer. Helpen tegen de opwarming van de aarde. Het zou verboden moeten zijn( ja een wet zou niet gek zijn) dat er bomen gekapt worden, behalve hoognodig. Dat er ‘onkruid’ verwijderd wordt óm het onkruid verwijderen. Tijdens vakanties zegt men oh en ah wat mooi tegen alle groen.
Mijn kinderen gaf ik liefde voor de natuur mee. Doch de éen is er allergisch voor en de beide hebben geen groen in huis. Ook niet op kantoor. Ik heb het opgegeven om planten te geven.

Vul niet in, doch vul maar lekker in.

Want ieder denkt toch anders. Dat is oké. Omdat we zo verschillend zijn hebben we zoveel te delen met elkaar. Als we nu beginnen met elkaar goed genoeg te vinden? Onszelf.
Daarom, laat mij alsjeblieft ook mijzelf zijn. En indien ik uit ellende een vuurrood schilderij eruit kwak dan is dat een boze, gefrustreerde, mij kut voelende, verdrietige, machteloze, eenzame uiting vol leed van het moment. Van dát moment.
Niets meer en niets minder.


Alles wat je er verder in ziet, is wat jij ziet en dát gaat dus over jou.
Het gaat niet over mij, ik kwakte slechts mijn gevoel op het doek en ... klaar.
Voorbij.
Een ontlading waar ik niemand maar ook niemand kwaad mee doe!
Het is bewegen, in beweging blijven. 
Leven.
Doorleven. Doorlèven.
Of ik nou de horlepiep dans, schrijf, schilder, het huis schoonmaak, op bezoek ga, boodschappen doe
of heel hard fiets.
Wanneer ik op wat voor manier dan ook beweeg
dan
Leef ik.
Het is niet anders.
Mij keer op keer deel van het Geheel voelen 
verbondenheid voelen.


Alle nabestaanden van de omgekomenen van MH17 wens ik eveneens heel veel sterkte toe in hun rouwproces.




Daarnet zong ze weer: we zullen doorgaan.

PS. Is het nu tijd om mijn Blog te deleten? Of juist niet?



Geen opmerkingen: