donderdag 23 juli 2015

Van de leg




Schrijven is iets persoonlijks, iets eigens, iets geheimerigs. Al zou ik het met de hele wereld delen dan nog is schrijven iets wat ik meestal  doe als ik alleen ben. Echter, zelfs dát lukt mij op dit moment nauwelijks.
Bizar is het als je een ervaring mag beschrijven - met de rug naar een ander toe- in andermans gezelschap die in het frans over een vliegtuig, landen en opstijgen gaat telefoneren.

Nee, ik probeer niet mee te luisteren, doch  beelden komen op van landende en stijgende vliegtuigen. Mijn gedachten gaan naar vliegen, verre reizen, mijn kinderen en naar  Frankrijk. In gedachten ben ik zowel daar als hier. In het verleden als in het nu. Mijn gedachten vormen het beeld van een jojo die horizontaal heen en weer geping pongd wordt door dat wat men tijd noemt. En ... ik geef niet kloppende verbale antwoorden, ondertussen schrijvend.
Concentreren op dat wat ik aan het beschrijven ben? Het is net zo iets als trachten je linkerbeen en je rechterarm tegelijkertijd een andere beweging te laten maken. Mijn hoofd is een husseltje. Er gebeurde iets in mijn hersenen waardoor schrijven vandaag en nu niet lukt. Mijn gevoel en gedachten zijn erg van de leg.

Gedachten, alsjeblieft doe mij een lol, concentreer op de adem. 

Zo moe.

Geen opmerkingen: