zondag 23 augustus 2015

Over uitstroom, instroom en sámen.

Ik vind het iets bizars hebben: de zomerse uitstroom uit westerse landen die steeds gebruikelijker werd sinds de jaren zeventig. Weg van huis, thuis, drukte, werk en het leven van alledag. Op weg naar een tamelijk zekere zelf uitgekozen plek ergens in een land of in Nederland om in een tent, caravan, hotelkamer of huisje een paar weken door te brengen. Sommigen reizen over de wereld. Het is allemaal oké. Leven en laten leven.


Pas is er weer een hele stroom vakantiegangers voor een tijdje naar het zuiden vertrokken per land, zee of via de lucht. Ik oordeel niet over vakantiegangers of wereldreizigers. Het is zoals het is. En ...ik doe er ook weer aan mee tegenwoordig, hoewel het nooit mijn hobby is geweest. 
De uitstroom en de  instroom ...
Uit het zuiden & zuidoosten naderen duizenden en duizenden vluchtelingen te voet. Alles wat vertrouwd was, is weg. Uitstroom uit hun verwoeste land.  Weg van de gruwelen.Velen hebben met de moed der wanhoop een wankele bootovertocht gekocht naar Europa. Te volle boten. Velen verdronken. Diepe rouw.

Mensen, sommige met een tas en als het meezit een plastic cape waaronder hun baby of peuter. Te voet. Ze zijn geen zwervers, maar ze zwerven wel en beginnen eruit te zien als zwervers. Ze zouden blij zijn met een tent, caravan, hotelkamer of huisje en zeker met een huis als dat wat door vakantiegangers achter wordt gelaten.

Het contrast vind ik zó schrijnend. 

zaterdag 22 augustus 2015

Over vluchtelingen en Thalys helden



Een jongen
schreeuwt met schorre stem vanuit
een propvolle trein om zijn moeder, zij
staat nog op het perron. Hij wordt uit de trein getild.
Gezinnen met jonge kinderen, huilende peuters en babys
vermoeide gezichten met ogen vol ongeloof, vol niet begrijpen
waarom ze weggespoten worden met traangas. Handgranaten worden naar ze geworpen. Gewonden. Ze voelen zich vernederd. Tegengehouden worden
als boeven. Altijd gastvrij
dát is de eigen cultuur. Nu zitten, liggen, slapen ze uit alle rangen en standen
als zwervers op stoepen
in parken, stations, staan in afgeladen treinen ver weg van de eerdere
vluchtelingenkampen waar de motivatie ver te zoeken was na jaren. Nog niet
van hun waardigheid ontdaan, hebben ze hun trots
maar ze zijn zó moe en ze zijn met velen. Net als jij en ik zouden ze
nu naar bed willen. Thuis zijn. Hun thuis is niet meer.
Ik wens ze een thuis en een bed voor ieder toe
en schaam mij
dat ik zo ga slapen. Machteloosheid in het kwadraat.
Bootjes op de Middellandse Zee vol met honderden migranten,
Keer op keer op keer
dapper de overtocht wagend.

Dan weer een bootje om in de zee
de meesten mensen kunnen niet zwemmen.
Afgrijselijke afgrijselijkheid bovenop 
de al Leed. Weer trauma's, weer rouw.

Europa is in verandering. Dat is een niet te negeren gegeven.

In Amsterdam liggen de immens grote windjammers aangemeerd,
mensen vieren feest, ze genieten. Genieten is goed. Dankbaar zijn.
In Lowlands veel muziek.
In een Thalys een schietdrama, een mislukte terreuraanslag, door drie dappere Amerikanen en een Britse zakenman is een verder bloedbad voorkomen. 
Eigenlijk zouden er ook detectiepoortjes bij treinen moeten zijn. En allemaal alert zijn.
Een historisch klooster is verwoest.



Zoveel, zoveel, 
zoveel
nieuws
mensen die elkaar wat aandoen
maar ook dappere mensen
en mensen die helpen,
mijn tranen stromen.

vrijdag 21 augustus 2015

Vluchten is vechten door te lopen naar een nieuw leven in veiligheid





De overlevenden lopen samen. Dapper.

Vluchten is vechten door te lopen, lopen en lopen naar een nieuw leven in veiligheid en rust.
Het doet hun levenskracht zich richten op verder, verder en steeds verder. Als schildpadjes die net geboren zijn. De zee over. Mensen verdrinken. Weer emotionele trauma’s erbij voor hen die het overleven. Nergens echt gewenst zijn moet ook vreseljk voelen. Ze met zovelen. Griekenland, het noodlijdende Griekenland deed veel. Hielp terwijl het zelf in nood is. Zo vele andere landen vingen ook op.
Ook ik weet niet 1, 2, 3 een oplossing. Wel zit ik er bijna constant aan te denken en wens ál die vluchtelingen die ook hier asiel gaan aanvragen een  veilig leven toe. 

Want ...
Stel je eens voor stel je eens voor dat je met je man, vrouw, kinderen en misschien je ouders moet vluchten. Geen andere keus hebt indien je wilt blijven leven. Weg, weg, weg, ver, ver, ver weg. Weg van hier. Van alles dat je vertrouwd was. Zou je dan ook niet opgevangen willen worden? Humaan behandeld willen worden? Gezien willen worden als mens? 

vrijdag 7 augustus 2015

De week van het schrijven?




 Zij is nuttig bezig geweest deze week, hetgeen resulteerde in steeds schrijven uitstellen. Of ...was het een vermijden?
 En nu?
 
 Op haar ligbed in de tuin onder haar kobaltblauwe parasol kan zij intens genieten van de warmte, tijdschriften, een boek en een grote thermoskan thee. Meestal kijkt zij verliefd de tuin in. Verliefd op alles wat er groeit en bloeit. Dankbaar dat zij van thuis zijn kán genieten. Echter, dat sluit niet uit dat zij tegenwoordig eveneens kan genieten van het feit dat zij gemakkelijker buiten het dorp gaat. Dit alles terwijl het van 5 tot en met 13 augustus (ja, je leest het goed, augustus.) de week van het schrijven is? Wel raaaaar dat deze week dit jaar op een woensdag begint. Echter, ze kijkt nergens meer van op, al zou de week éen keer per maand beginnen, ook goed.

zondag 2 augustus 2015

Over verwondering, vertrouwen, dromen, techniek, jeugd en vluchtelingen



Na vanmorgen wakker te zijn geschrokken uit een vreemde droom ben ik daarna wat gaan kleuteren op mijn draagbare telefoon. Opeens ben ik mij nog bewuster van het wonder ervan. Vol verwondering hoe het in hemelsnaam mogelijk is dat je met een vingertop een stuk tekst kunt kopiëren, vasthouden aan de vingertop  om het daarna op een andere plek te plakken. Pure science fiction.  Dertig jaar geleden zou iedereen gezegd hebben: ‘Geloof je het zelf? Ga lekker verder dromen.’

Tja, de techneuten hebben verder gedroomd en ik test vanmorgen uit hoe dat zit met het door middel van de vingertop kopiëren. Ik  kopieer een stukje tekst onder mijn rechter wijsvinger en de vinger plakt het in een sms bericht. Dát is toch pure magie?

 Een wonder.

zaterdag 1 augustus 2015