zondag 23 augustus 2015

Over uitstroom, instroom en sámen.

Ik vind het iets bizars hebben: de zomerse uitstroom uit westerse landen die steeds gebruikelijker werd sinds de jaren zeventig. Weg van huis, thuis, drukte, werk en het leven van alledag. Op weg naar een tamelijk zekere zelf uitgekozen plek ergens in een land of in Nederland om in een tent, caravan, hotelkamer of huisje een paar weken door te brengen. Sommigen reizen over de wereld. Het is allemaal oké. Leven en laten leven.


Pas is er weer een hele stroom vakantiegangers voor een tijdje naar het zuiden vertrokken per land, zee of via de lucht. Ik oordeel niet over vakantiegangers of wereldreizigers. Het is zoals het is. En ...ik doe er ook weer aan mee tegenwoordig, hoewel het nooit mijn hobby is geweest. 
De uitstroom en de  instroom ...
Uit het zuiden & zuidoosten naderen duizenden en duizenden vluchtelingen te voet. Alles wat vertrouwd was, is weg. Uitstroom uit hun verwoeste land.  Weg van de gruwelen.Velen hebben met de moed der wanhoop een wankele bootovertocht gekocht naar Europa. Te volle boten. Velen verdronken. Diepe rouw.

Mensen, sommige met een tas en als het meezit een plastic cape waaronder hun baby of peuter. Te voet. Ze zijn geen zwervers, maar ze zwerven wel en beginnen eruit te zien als zwervers. Ze zouden blij zijn met een tent, caravan, hotelkamer of huisje en zeker met een huis als dat wat door vakantiegangers achter wordt gelaten.

Het contrast vind ik zó schrijnend. 




Al kijk ik niet lang naar televisiebeelden dan blijven ze tóch op mijn netvlies hangen. Vaders, moeders met hun kinderen in de stromende regen. Wanhopig, tegengehouden door grenspolitie. Vlak voor ze. (ook geen gemakkelijke taak) Stel je het eens voor hóe dát moet zijn als je al heel lang onderweg bent naar een veilig bestaan? Te traumatisch.

Alsjeblieft, voor de mensen die vooroordelen hebben over vluchtelingen. Stop met dat negatieve gediscrimineer. Zie de mens! Alsjeblieft. En ja, ook ik ben best wel bang en weet nog niet hoe en wat met die grote stroom mensen die met de moed der wanhoop in beweging is, waardoor Europa nu ook meer in verandering komt of is. Je kunt het leven nooit naar je hand zetten want de getijden van deze tijd gaan hun gang net als eb en vloed. Zie het vanaf een afstand. Hoe kan het over honderd jaar zijn? Hoe zouden de mensen van de regeringen wensen dat het over honderd jaar zou zijn? Hoe wensen wij het? Dat sommigen het over tuig hebben wanneer we vluchtende medemensen bedoelen? Schaam je. Zelf al eens gevlucht door omstandigheden? Ga drie dagen in iemands voetstappen lopen voordat je kunt oordelen. Wantrouwen versus vertrouwen? Voor de kinderen van onze kinderen. De Verenigde Staten is ook een land waar velen naar toe immigreerden.

 Daarom …misschien als we allemaal stoppen met onze adem in te houden, doch dóorademen, onze harten openzetten door met vriendelijke ogen naar de mens, die de vluchteling is, te kijken, dan wordt alles wellicht ietsje relaxer? De mens, die op zoek is naar een veilig bestaan en wellicht dat Europa ten goede zou kunnen veranderen? Zoveel meer kwaliteiten en ook mogelijkheden te delen! Geen idee of het dan relaxer wordt. Ik probeer nu ook maar wat. In ieder geval is het constructiever dan doemdenken.


Doemdenken stoppen. Samen! Wij.

En ... Griekenland dat het financieel zwaar heeft vangt iedere keer toch weer stromen en stromen vluchtelingen op. Respect. Ook naar alle landen daar. Zij gaven en waren niet bang om te kort te komen. Ze geven nog steeds hulp.

Compassie in beweging? Zoals Nelson Mandela ons voorleefde!? Kan dat? Ja, misschien wel, misschien niet. Het is het beoefenen waard toch?

Maar ja, maar ja, maar ja ik zit hier wat af te denken zonder daadwerkelijk iets te doen en eerlijk gezegd voel mij als gepensioneerde hulpverleenster eveneens wanhopig. Wanhopig dat ik niets kán doen. Ik overweeg van alles, zelfs het in huis nemen van vluchtelingen passeert steeds weer keer op keer de revue. Doch ik kan dát echt nog niet overzien en schaam mij diep en voel mij een schijterd. Doch, goede zorg geven heeft ook alles te maken met de eigen grenzen, kreeg ik mee in de Zorg. Een dubbel gevoel geeft dit opeens. 
Dan maak ik toch eindelijk een structurele donatie over naar www.vluchtelingenwerk.nl

 Doe je mee, lezer?

PS En ja, ik weet dat we onze dubbeltjes om moeten draaien voordat we ze uitgeven. Doch laten we een goed leven, een veilig bestaan voor iedereen visualiseren. Voor je eigen gezin en voor andermans gezin. Wij hebben het écht zo slecht nog niet. Velen kunnen hun eigen keuzes maken. En ja, ik heb -toen ik nog niet gepensioneerd was- ook moeten sprokkelen om met mijn dertien jaar oude nuluren contract werk te blijven houden. Steeds om uren in de zorg bedelen valt niet mee. Toch helpt stoppen met bang te zijn om te kort te komen. Niet alleen onszelf maar ook de medemens een goed leven gunnen.

Vertrouwen, verbondenheid en ja ook verbaal vriendelijk zijn  in beweging zetten. 

Samen!

Er is 'maar' éen mensheid! Éen humaniteit, laat ons humaan blijven.


 

3 opmerkingen:

Mo Crow zei

(((Tilly))) thank you for your deep caring heart

Tilly Kuiper zei

(((Mo Crow)))

Tilly Kuiper zei

PS in september 2015 meldde ik mij om taalcoach te worden.