zondag 2 augustus 2015

Over verwondering, vertrouwen, dromen, techniek, jeugd en vluchtelingen



Na vanmorgen wakker te zijn geschrokken uit een vreemde droom ben ik daarna wat gaan kleuteren op mijn draagbare telefoon. Opeens ben ik mij nog bewuster van het wonder ervan. Vol verwondering hoe het in hemelsnaam mogelijk is dat je met een vingertop een stuk tekst kunt kopiëren, vasthouden aan de vingertop  om het daarna op een andere plek te plakken. Pure science fiction.  Dertig jaar geleden zou iedereen gezegd hebben: ‘Geloof je het zelf? Ga lekker verder dromen.’

Tja, de techneuten hebben verder gedroomd en ik test vanmorgen uit hoe dat zit met het door middel van de vingertop kopiëren. Ik  kopieer een stukje tekst onder mijn rechter wijsvinger en de vinger plakt het in een sms bericht. Dát is toch pure magie?

 Een wonder.


Dan probeer ik een ander stuk tekst te kopiëren  en te plakken met de rechter ringvinger. Lukt niet. Dezelfde tekst als die onder de rechter wijsvinger zit wordt geplakt. Eveneens een wonder. Want hoe is de tekst van middel naar ring vinger gesprongen? Kan iemand mij dit uitleggen?

Dan kopieer ik een stuk tekst met mijn rechter pink en zowaar dat lukt en ik plak een you tube filmpje op Facebook.
Nu dan de ultieme vorm van magie? Kan ik hier op pc ook iets wat aan mijn vingertop zit, plakken?
Nee, het lukt mij(nog?) niet. Mogelijk wel met een touch screen?

Op mijn mobieltje veeg ik bijna gedachteloos met mijn vingers openstaande urls weg. Heb ik pas geleerd. Ik verbaasde mij erover. Nu al vind ik het normaal, net zoals de jeugd- die van jongs af aan met de digitale, virtuele wereld is opgegroeid - het normaal vindt.  Jeugd, waarvan ik een vader hoorde zeggen dat de in het voorjaar aangelegde natuurspeelplaats een achterlijke speelplaats is omdat de kinderen zich kunnen prikken aan brandnetels. Mijn inziens kan dit geen kwaad. Daardoor landen ze meer op aarde. Is dat 
niet beter dan dat ze te vaak te lang teveel in hun hoofd achter grote en kleine schermen zitten?
Na ja, het éen hoeft het ander niet uit te sluiten?

Zomaar wat gedachten over het wonder der techniek. Moge het samen blijven gaan met het wonder dat onze aarde is.

Ja, ik weet dat er veel ongelukkige mensen zijn: in Griekenland. Mensen die rouwen over dierbaren die ze verloren in vliegtuigrampen, oorlogen, ongelukken en barbarie. Vluchtelingen die ver van huis en haard zijn. Die wanhopig proberen een veilige plek om te wonen te verkrijgen, waaronder goed opgeleide mensen die er als zwervers uitzien. Het kan ons állemaal overkomen. Indien er hier iets zou gebeuren zouden wij dan ook niet op de vlucht slaan? Gescheiden gezinnen, steeds meer waar jonge moeders of  zich het apekriek werken. Werkelozen, dierenleed, mensenleed, kinderen die alleen op de wereld zijn en niemand meer hebbenenzich onveilig en onbeschermd voelen.

Zoveel, zoveel, zoveel. Geven aan goede doelen en het gevoel hebben dat het niet veel uitmaakt. Maar toch, maar toch hoop en bid ik in vertrouwen dat allen die het zwaar hebben, mensen van goede wil tegenkomen die ze willen en kunnen helpen. Zovele mensen komen momenteel samen op onze -vanuit de ruimte gezien -kleine planeet. De Aarde. Een geheel. Zou dat ongewilde samenkomen geen teken zijn dat er iets ten goede moet veranderen in onze omgang met onze medemens?

Tien miljoen euro uitgeven aan tunnelbeveiliging opdat er geen vluchtelingen komen? Waarschijnlijk denk ik te simpel, maar waarom die tien miljoen niet geven aan deze mensen in de vorm van woningen, voedsel, kleding en …werk. Mogelijk dat er nog meer mensen komen? Dan is dat ook niet de oplossing. Hm, ja, ik weet dat er werkeloosheid is overal. Het leven is duur. Maar toch hebben wij het goed. 

Er flitst een liedje door mijn hoofd: vluchten kan niet meer, maar toch …indien we met onze vingers teksten kunnen kopiëren en plakken, dan zullen er toch ook vreedzame oplossingen kunnen worden bedacht voor allen die in nood zijn? Zelf kan ik het (nog) niet bedenken, behalve van goede wil zijn en helpen in mijn directe leefomgeving. Een kleine druppel. Voel mij machteloos. Vroeger kon men zeggen:’ ik wist het niet.’ Tegenwoordig komt het wereldnieuws in al zijn afschuwelijkheid dagelijks binnen en weten we wél wat er speelt.

Wat te doen? Wat niet te doen?
Verwondering over alle uitvindingen.
Een gevoel van vertrouwen komt opeens bij mij op. Ik dacht dat ik het kwijt was. Toch ...vertrouwen.
Vertrouwen dat er altijd oplossingen komen, 
een 'naif' vertrouwen dat het goed komt.





Geen opmerkingen: