zaterdag 22 augustus 2015

Over vluchtelingen en Thalys helden



Een jongen
schreeuwt met schorre stem vanuit
een propvolle trein om zijn moeder, zij
staat nog op het perron. Hij wordt uit de trein getild.
Gezinnen met jonge kinderen, huilende peuters en babys
vermoeide gezichten met ogen vol ongeloof, vol niet begrijpen
waarom ze weggespoten worden met traangas. Handgranaten worden naar ze geworpen. Gewonden. Ze voelen zich vernederd. Tegengehouden worden
als boeven. Altijd gastvrij
dát is de eigen cultuur. Nu zitten, liggen, slapen ze uit alle rangen en standen
als zwervers op stoepen
in parken, stations, staan in afgeladen treinen ver weg van de eerdere
vluchtelingenkampen waar de motivatie ver te zoeken was na jaren. Nog niet
van hun waardigheid ontdaan, hebben ze hun trots
maar ze zijn zó moe en ze zijn met velen. Net als jij en ik zouden ze
nu naar bed willen. Thuis zijn. Hun thuis is niet meer.
Ik wens ze een thuis en een bed voor ieder toe
en schaam mij
dat ik zo ga slapen. Machteloosheid in het kwadraat.
Bootjes op de Middellandse Zee vol met honderden migranten,
Keer op keer op keer
dapper de overtocht wagend.

Dan weer een bootje om in de zee
de meesten mensen kunnen niet zwemmen.
Afgrijselijke afgrijselijkheid bovenop 
de al Leed. Weer trauma's, weer rouw.

Europa is in verandering. Dat is een niet te negeren gegeven.

In Amsterdam liggen de immens grote windjammers aangemeerd,
mensen vieren feest, ze genieten. Genieten is goed. Dankbaar zijn.
In Lowlands veel muziek.
In een Thalys een schietdrama, een mislukte terreuraanslag, door drie dappere Amerikanen en een Britse zakenman is een verder bloedbad voorkomen. 
Eigenlijk zouden er ook detectiepoortjes bij treinen moeten zijn. En allemaal alert zijn.
Een historisch klooster is verwoest.



Zoveel, zoveel, 
zoveel
nieuws
mensen die elkaar wat aandoen
maar ook dappere mensen
en mensen die helpen,
mijn tranen stromen.

Geen opmerkingen: