vrijdag 21 augustus 2015

Vluchten is vechten door te lopen naar een nieuw leven in veiligheid





De overlevenden lopen samen. Dapper.

Vluchten is vechten door te lopen, lopen en lopen naar een nieuw leven in veiligheid en rust.
Het doet hun levenskracht zich richten op verder, verder en steeds verder. Als schildpadjes die net geboren zijn. De zee over. Mensen verdrinken. Weer emotionele trauma’s erbij voor hen die het overleven. Nergens echt gewenst zijn moet ook vreseljk voelen. Ze met zovelen. Griekenland, het noodlijdende Griekenland deed veel. Hielp terwijl het zelf in nood is. Zo vele andere landen vingen ook op.
Ook ik weet niet 1, 2, 3 een oplossing. Wel zit ik er bijna constant aan te denken en wens ál die vluchtelingen die ook hier asiel gaan aanvragen een  veilig leven toe. 

Want ...
Stel je eens voor stel je eens voor dat je met je man, vrouw, kinderen en misschien je ouders moet vluchten. Geen andere keus hebt indien je wilt blijven leven. Weg, weg, weg, ver, ver, ver weg. Weg van hier. Van alles dat je vertrouwd was. Zou je dan ook niet opgevangen willen worden? Humaan behandeld willen worden? Gezien willen worden als mens? 

Stel je eens voor dat  je moet vluchten uit je land waar niet veel meer van over is, waar familieleden gruwelijkheden is overkomen. Waar scholen en universiteiten zijn verwoest. Stel je eens voor dat je stad, dorp, straat, buurt, huis niet meer bestaan! Het is bijna niet voor te stellen en ik wil het niet voorstellen. Mensen uit Enschede en Alphen aan den Rijn kunnen dat invoelen.
Stel je eens voor  dat sommige van je dierbaren op vreselijke wijze zijn mishandeld, vermoord, verkracht of meegenomen een onzekere, ruwe toekomst tegemoet.
Er is niets meer over en een meedogenloze vijand is dichtbij. Dan wil je echt wel weg.  
Stel je eens voor dat je gebrek hebt aan water en voedsel. Dat je kinderen huilen van de honger, dorst en warmte. Je kunt ze niet wassen noch verschonen. Je hebt geen water om je kleding te wassen, te douchen, geen wcpapier, maandverband, luiers, shampoo en zoveel meer wat ook vele van deze mensen gewend waren.
Stel je eens voor dat je na maanden, maanden of misschien wel jaren na vele ontberingen in een land komt en dan zijn er sommige mensen die het gen empathie geen voeding geven en die je liever niet zien komen.
Bekrompen, star denken van sommige ‘tegenstanders’ maakt menselijkheid kapot. Dát vind ik zo afschuwelijk veel enger dan ál die krachtige doch kwetsbare oververmoeide vluchtelingen die allemaal -misschien op een enkeling na- van goede wil zijn. Velen hebben opleidingen hebben gehad, kunnen een vak beoefenen. Veel jonge gezinnen zie je onder de vluchtelingen. Ze willen een leven opbouwen.
Dat is positief.

Na hun rustperiode in het land waar ze asiel kunnen aanvragen, zullen ze werk willen oppakken en ja, hier is werkeloosheid door geen contractverlenging ook onder mijn vriendinnen en dat vind ik écht rot. Toch klopt het niet dat de waarde & geluk van het leven altijd met geld gemeten wordt. Ja, zonder zijn we ook niet veel. Echter, zouden we niet een andere vorm van economie kunnen opzetten? Iets anders? Nu is het de tijd ervoor. 

Europa is in verandering of het wel of niet wil. Daar zorgen de vluchtelingen voor. Als een rivier maken ze een nieuwe stroming van mogelijkheden. Het is niet anders. We kunnen ook de kansen zien die ze meebrengen om er samen iets moois van te maken.

 Hoe het verder moet? Hoe het verder kan? Ik weet het niet. Maar laten we alsjeblieft met zijn allen positiever zijn naar onze medemensen in nood toe. Vragen of zíj oplossingen hebben. 

Aan de tegenstanders zou ik willen zeggen: laat je gedachten niet verwilderen door dat je het de mensen niet zou gunnen dat ze naar hier zijn gekomen voor hun veiligheid, vrijheid en een nieuw leven. Laat je gedachten niet verwilderen door misplaatste jaloezie omdat je denkt dat jij wat te kort komt. Je trekt aan wat je voedt met je denken en je gevoel. Voed daarom gedachten vol vertrouwen en een gezonde dosis alertheid.

Laten we mild zijn met zijn allen. Compassie in beweging.

We hebben er heel veel nieuwe logés bij in Europa. Sommigen zullen alleen logeren, anderen zullen hier in de toekomst wonen.
Het is zoals het is.
Het leven kan ook ten gunste veranderen. Toch vind ik het ook best eng want het zijn wel heel veel migranten.
Dat wij er samen iets moois van zullen weten te maken. Over honderd jaar weten wij het.

Kunnen we niet wat bedenken met zijn allen voor de vluchtelingen?


Geen opmerkingen: