zaterdag 5 september 2015

Ons voorstellingsvermogen en vluchtelingen




 Dromen wij wel positieve dromen? Gebruiken jij en ik ons voorstellingsvermogen constructief terwijl wij aan de nog niet te overziene stroom vluchtelingen denken? Gebruiken wij dit voorstellingsvermogen om met vriendelijke ogen, een compassievol hart en een dosis gezond verstand naar ál deze medemensen te kijken? Of misbruik jij je vermogen om  vooroordelen over mensen, die wij niet persoonlijk kennen, de wereld in te gooien via de social media en iedereen over éen kam te scheren? Deze mensen kunnen echt iets toevoegen aan Europa, denk ik. Ja, mét smartphones, die  wij vast en zeker óok mee zouden nemen als we niet anders konden dan vluchten. Syrië is geen ontwikkelingsland, hoewel het er nu wél anders uitziet dan eerst.


Morgen begint de week van het schrijven. Met schrijven (en ja ook met foto’s )kunnen wij veel bereiken. 
Deze dagen denk ik terug aan het feit dat twee jaar geleden, op de tropische dag die  5 september 2015 was,  het Droomboek uitkwam. Een boekwerkje samengesteld uit driehonderd dromen van en voor Nederlanders hier en overzee. 300 dromen uitgekozen uit 6500 dromen ter ere van de inhuldiging van onze nieuwe Koning. ‘Weinig dromen’ vond kritiserend Nederland ‘gezien de 17 miljoen inwoners. 'Wát een onzin. Naïef gedoe.'  Want er waren en zijn zoveel redenen om niet te dromen. Die hebben wij allemaal. Daarom maar niet dromen? Doemdenken in het kwadraat door sommigen?

Zelf een droom insturen? Zij vonden het flauwekul. Weggegooid geld. Doch, was het weggegooid geld dat de Postcode Loterij en het Nationaal Comité Inhuldiging  erin geloofden, samen met de dromers? De Postcode Loterij zag het als een goed doel. Dat was en is het ook, vind ik. Veel van wat er in staat zijn niet alleen onze dromen maar ook de dromen van de vluchtelingen

Het is een noodzaak dat iedereen blijft dromen en … blijft doen wat in het vermogen ligt.

Dromen is je iets voorstellen. 
Indien mensen dit en masse doen en erin gaan geloven, dan kan dat werkelijkheid worden. Daarom, stel jij ook je verbeelding in op de positieve modus? Dan kan zelfs éen simpele droom (kom maar op met hét idee, lezer) 17 miljoen mensen bereiken en mogelijk motiveren, stimuleren en inspireren.

Over negatief je voorstellingsvermogen gebruiken: vorige week las ik een tweet van een man die vluchtende mensen tuig noemde. Brr. Ik reageerde er op met een tweet dat ze mensen in nood zijn. Gelijk kreeg ik een privé bericht terug in de vorm van een afbeelding van een man met een baard. In zijn hand een pistool gericht op de kijker. Op mij, in dit geval. Ik schrok mij rot, vooral van de woorden: ‘Het is een invasie.’ Achter de man een zwarte vlag met witte letters. Mijn  voorstellingsvermogen werkte gelijk op volle toeren en ik werd bang, voelde mij bedreigd. ‘Doch mijn hart wil het niet geloven. Denk in opbouwende oplossingen. Wat kies ik te geloven?’

Morgen? Het gaat om vandaag. Vandaag zijn er kinderen en hun ouders die niet meer kunnen dromen. Ze zijn dood.  Kinderdromen over de toekomst zijn de mooiste dromen. Zij geloven in wat hun ouders zeggen: ‘ Wij gaan weg,  Ibrahim, Aylan, Galeb, Fatima, Aisha, Rehan. De andere gezinnen uit  onze straat, ook met kapotgebombardeerde huizen, gaan mee. Wij gaan met zijn allen. We gaan ver weg en heel lang varen en lopen naar landen waar het veilig is.’
De ouders denken: ‘Waar je niet bang hoeft te zijn verkracht en onthoofd te worden. Of wat voor inhumane gruweldaden moet ondergaan. Weg van de bommen en helaas weg van onze dierbare vermoorde doden.’

De kinderen dromen en lopen  mee.
‘Schipper, mag ik overvaren? Ja of nee? Moet ik dan nog tol betalen, ja of nee?’  
Weg. Steeds verder van je eigen land vandaan. Steeds een beetje  meer getraumatiseerd? Zo intens kwam het gisteren binnen: Een man, wanhopig van ellende  die zijn vrouw en kind vastpakt en met zijn drieën liggen ze opeens op de spoorweg.  Alles achtergelaten en nu niet verder mogen? Mijn tranen stroomden samen met die man’s tranen van uitzichtloosheid.
Moge er tolken komen die iets uitleggen aan de vluchtelingen. 

 … wíj kunnen niet zeggen: ‘we hebben het niet geweten.’

Ze lopen achter elkaar ontelbare avondvierdaagsen. Hun vermogen om te verbeelden doet ze lopen met de droom over een veilig bestaan, in een land waar vriendelijke mensen wonen. Zonder vooroordelen, waar ze mogen zijn wie ze zijn. Het zijn mensen als jij en ik. Mensen van goede wil met respect voor het leven. Mensen die gestudeerd hebben, een baan hadden en mogelijk iets kunnen toevoegen.
Ja, naar Europa gaan ze. Ze zullen als mens gezien worden.
En natuurlijk zijn er hier mensen die erg bang zijn voor al het onbekende én gaan doemdenken als ze het al niet deden. Het is te begrijpen dat we bang worden van die grote massa mensen. Dat komt intimiderend over.

Moge ik een idee krijgen, behalve dit te schrijven en regenponcho’s, winterjas(sen), maandverband, gel zeep, luiers, wc papier, basis toiletbenodigdheden en meer te verzamelen. Ik heb nog maar éen  vuilniszak vol. Te weinig. Moge er een Europees  humanitair eureka idee komen. Zodat erover honderd jaar in de geschiedenisboeken op de scholen geschreven staat: ‘  …. vul maar in….’
Laten we alsjeblieft met zijn allen met vriendelijke ogen zonder vooroordelen naar onze medemensen kijken, al ben ik mij goed bewust dat er wellicht ook nare mensen tussen zitten. Doch, laten wij de goeden niet over éen kam scheren met de kwaden.

Voor het raam zie ik  mijn drie bezoekduiven zitten en door de pootjes gezakt op hun gemak liggen. Regelmatig krijgen ze eten. Ze rusten uit op het dak van de schuur en doen niemand kwaad. 
Opeens zie ik er een vierde bij.
Het is nog niet eens winter.  

Positief denken met een dosis gezond verstand.

Dromen! Als je echt in iets geloofd dan wordt die droom ook werkelijkheid. Daar geloof ik in. Echter, we moeten er wel wat voor doen en ook laten. 
In ieder geval zijn er ook hartverwarmende taferelen te zien op de televisie.  Verwelkomd worden met een glimlach en vertrouwen doet ieder mens goed.


3 opmerkingen:

Tilly Kuiper zei

Een idee is om een asielzoekersgezin financieel te adopteren.

Tilly Kuiper zei

https://www.coa.nl/nl/verhalen/de-bewoners-zijn-zo-dankbaar

Tilly Kuiper zei

https://www.coa.nl/nl/nieuws/vragen-hulp-aanbieden-graag-liefst-via-ons-contactformulier