maandag 30 november 2015

Klimaatcrisis. Over je douchen en aan de wastafel wassen



Opwarming van de Aarde? Misschien helpt minder douchen en weer aan de wastafel wassen? In ieder geval is het duurzaam.

Nu kom ik aan een heilig huisje. Ons douchen en badderen. Sommige mensen douchen soms twee keer daags en ik geef toe dat ook ik als ik erg moe ben of hard in de tuin heb gewerkt ik een keer extra douche. Ook toen ik nog werkte in de Zorg voelde ik mijzelf vaak onfris, vooral toen we geen uniformen meer droegen.
Dagelijks douchen. Soms twee keer. Altijd dankbaar voor het water en het feit dat het warm is. Zomers koel ik af met lauw of koud douchewater. Echter, douchen is nog steeds niet vanzelfsprekend voor mij. 

Klimaatcrisis: Kook je nog op gas, gebruik er een hooikist bij.



Koken op gas? Dan een hooikist erbij gebruiken.

Als je, zoals ik nog op gas kookt, is het een idee om er een hooikist bij te gebruiken (zie afbeeldingen op google). Een hooikist kun je zelf maken en het spaart veel gas. Je brengt op het fornuis het eten aan de kook en stopt de pan (of pannen) daarna –naar gelang je smaak- het een half uur of een uur in je hooikist. Daar gaart het verder. Het klinkt wellicht erg geitenwollensokken achtig? So what? Niets mis met geitenwollen sokken. Ze zijn lekker warm(kokendheet). Dit scheelt ook weer gas en Electra.

Komend uit een hooikist smaakt het eten smaakt altijd goed. Het is goed gegaard, doch niet slap gekookt. Ook blijft het lang warm.

Klimaatcrisis: Wat je zelf kunt doen -mits je een tuin hebt- om het tegen te gaan.



In de winter valt het mee, maar zodra de lente aanvangt heb ik er erge moeite mee dat terras en stoeptegels  worden schoongespoten waardoor alle dierlijke kleine bewoners plus planten eronder of tussen de naden worden verdronken door de hogedruk spuit. Dat ‘schoonspuiten’ is, nadat er eerst hevig deels al alle opkomende wilde groene groei weg gekrabt is. Ik vind het naar en erg. Mag alles dat niet door de mens zelf  gezaaid is en uit zichzelf opkomt niet bestaan? 

vrijdag 27 november 2015

Pourquoi la guerre? Un message d'amour, d'éspoir, de paix et de liberté adressé au monde.(lied)


Paroles et musique : Mike Ofer
Interprété par les Petits Chanteurs à la Croix de Bois
Message d'amour, de paix, de liberté adressé au monde.


Ce chant est dédie aux victimes des guerres et des attentats dans le monde, ainsi quá leurs familiie, quelques soient leurs pays, leurs origines et leurs religions.

https://www.youtube.com/watch?v=qsAqjxx2oDE

Een boodschap van liefde, hoop, vrede en vrijheid geadresseerd aan de wereld.
Opgedragen aan alle slachtoffers van oorlogen en aanslagen wereldwijd, evenals aan hun familie van welk land, origine of religie dan ook.

Geeft u deze boodschap alstublieft door? Ook voor uw kinderen, kindskinderen en de generaties erna?


Over perspectief, belangstelling, meeleven, enthousasme en bemoeienis.*





Koning, keizer, admiraal, president, minister ja, allemaal. Ook vader, moeder, broer, zus en nicht. Neef, oom, tante, opa en oma. Vrienden, vriendinnen ja wij allemaal zien ieder ander mens en situatie vanuit ons eigen perspectief. 

Soms met inlevingsvermogen. Soms (nog)niet.

dinsdag 24 november 2015

Stil worden



Stil, stil, stil,
stil worden, naar binnen keren
doorademen, het volgende moment in
rustig en kalm blijven 
ademen in en uit, steeds weer

je  voorstellingsvermogen
constructief gebruiken.

Stop met van alles bij voorbaat in te vullen
Stop daarmee.

Stil
hier en nu.

Hier en nu
liefde, licht en veel kracht wensen
aan hen die rouwen of anderszins lijden
vandaag en alle gisterens.

Morgen is nog niet. dus ...
niets invullen
vertrouwen op vredevolle 
onderhandelingen.

Stil worden

Samen 
vertrouwen






zondag 22 november 2015

Het visitekaartje van Europa



Griekenland vind ik het visitekaartje van Europa betreffende ontvangst en de eerste opvang van vluchtelingen! Diep respect heb ik voor de Griekse groep vrijwilligers en professionals, evenals andere hulpverleners vanuit de hele wereld, die hulp bieden aan bootvluchtelingen. 

De landen van de Eurozone wilden Griekenland de- ik weet niet meer hoeveel-twee?- miljard extra geld niet geven omdat de hervormingen te langzaam werden ingevoerd.
De Grieken zouden eerst niet alle afspraken zijn nagekomen? Een deel van mijn belastinggeld mag erheen. Griekenland en de landen eromheen hadden en hebben het namelijk enorm druk met mensen helpen.

Dit land ontvangt zoveel, zoveel mensen, zij geeft zoveel. Dat geldt ook voor wat Hongarije, Servië en de andere Balkanlanden geven en gaven. Daarbij vergeet ik heus Duitsland niet. Ieder land doet zijn best. Ook ons eigen Nederland.
 
Ik vind dat Griekenland –de ontvangende van bootvluchtelingen- menswaardige afspraken nakomt.

Respect voor het Leven.




Moge het leven gerespecteerd worden,
ieders manier van leven ook.

Respect hebben voor andermans leven
andermans lichaam en geest
Respect hebben voor je eigen leven,
je eigen lichaam en geest.
Leven en laten leven op onze mooie planeet
met respect voor elkaars eigenheid.
Je mening niet willen opdringen, doch er is niets mis met delen.

Een kaars aansteken is licht in het duister brengen.
Rustig, kalm en sereen.
Licht in ons bewustzijn,
licht in onze smarten.

Voor iedereen dagelijks om 12 uur 5 minuten Stilte.



Ah Paris, ik ben nog stilletjes aan het proberen te begrijpen wat er vrijdag, 13 /11 gebeurde. Echter, het vált niet te begrijpen.
Nooit. Het is te afgrijselijk. Nog steeds. Diegenen die er nog zijn, zijn te getraumatiseerd. Wederom een aanslag op het gewone dagelijkse doen van het westerse leven. Gewoon? Parijs gewoon? Parijs kent vele facetten.
Er is een Parijs voor en een Parijs na de terreuraanslagen vanaf het begin van dit jaar. Er is het plaatsje Saint Denis voor en na de aanslagen. Saint Denis waar ik vroeger in de train avec la loco á vapeur langs boemelde. Opeens is het zó dichtbij, het stadje waar ik als kind een deel van mijn jeugd doorbracht. Zou iedereen er oké zijn?

Hoe komt het toch?



 Gedachten.

Hoe komt het toch dat het nog steeds zo is, dat geweld met geweld beantwoord wordt? 

Misschien ben ik simpel, doch hoe werkt dit op zielenievau?

Lieden die mensen vermoorden worden door mensen vermoord om hen te leren dat je geen mensen mag vermoorden? Maar ja, deze mensen doen het om zichzelf én ons te verdedigen en te beschermen tegen levensbedreigende terroristen die dood en verderf zaaien. Lieden die onze westerse manier van leven niet deugdelijk vinden vanuit hun perspectief gezien. 

Kan het niet anders dan dat geweld met geweld met beantwoord wordt?
Waarschijnlijk niet?

zaterdag 14 november 2015

Bon courage et mes condolations

Avec mes pensées je suis á Paris. My condoleances to all victims and their familys
  and also my condoleances to all victims and their family of the recently Russian plane tragedy, to the people of Beiroet, Turkey and to all victims and their familys from all kind of terror worldwide.





Dit kaarsje brandt voor alle omgekomenen, slachtoffers en nabestaanden van welke vorm van terreur dan ook.

zondag 8 november 2015

Een uitvaartplechtigheid



Gisteren ben ik naar de uitvaart van de moeder van éen van mijn vriendinnen geweest. Het was een ontroerend, mooie plechtigheid. Kleinkinderen die de kist droegen, achterkleinkinderen die de kaarsen rondom de baar aanstoken, elkaar helpend. Kinderen  en kleinkinderen die de mooiste toespraken over en voor hun overleden moeder hielden, ook haar negatieve kanten aanstippend. Een pastor die indrukwekkende woorden sprak. Koorzang. Het was compleet. Een waardig, respectvol, liefdevol afscheid vol aandacht voor de overledene. Ik voelde mij even zo sterk een deel van deze immens grote, hechte familie waarin de hartenklop van deze moeder aan het voortleven is. 

Ik reed mee van de kerk naar de begraafplaats en naderhand weer naar een kerkje waar het condoleren was, met koffie, thee en koekjes. Later een lunch. Dat laatste kleine kerkje stond vredig in een ring van oeroude huisjes. Knusse Hollandse huisjes, op poppenhuisjes lijkend, die je nergens anders ter wereld ziet.
De dag stond in het teken van dankbaarheid en verbondenheid.
Tijdens dat rustige rijden van plek naar plek bedacht ik mij dat een uitvaart in ons land ook deel uitmaakt van het in een vrij land mogen wonen. 


In vrijheid en alle rust je dierbaren kunnen en mogen begraven of cremeren is niet vanzelfsprekend als je bedenkt dat vele vluchtelingen waarschijnlijk onder  veel minder rustige omstandigheden hun dierbaren konden begraven. Als ze er al de mogelijkheid toe hadden en hebben.
Of … je dierbaren in de golven van de zee te zien verdrinken en niets kunnen doen. Het lijkt mij zo vreselijk afschuwelijk. Te intense smart en wanhoop. 

Ieder mens verdient een waardig afscheid van zijn of haar leven. Dát vind ik een recht. Rusten in vrede en liefde.

dinsdag 3 november 2015

Onderweg naar mijn eerste, mij nog onbekende taalmaatje -1-





In 2010 meldde ik mij bij Vluchtelingenwerk.nl aan om taalcoach te worden. Echter, door een combinatie terminale nachtzorg en ziekte waardoor verandering in mijn werkend leven, kon ik het niet combineren. Het landen in mijn gepensioneerd zijn nam -oeps- drie jaar in beslag.

Nu is de tijd er wél rijp voor. In september 2015 meldde ik mij wederom aan. Als taalcoach. Het is druk bij de Stichting. De stroom vluchtelingen gaat nog steeds door. Voor registratie wordt de tijd genomen. Echter, daar zijn -neem ik aan-professionals te kort? Evenals vrijwilligers. Ook om vrijwilligers in te lijven wordt de tijd genomen, het kan niet anders. De vrijwilligers en professionelen werken zich driedubbel in de rondte.