zondag 8 november 2015

Een uitvaartplechtigheid



Gisteren ben ik naar de uitvaart van de moeder van éen van mijn vriendinnen geweest. Het was een ontroerend, mooie plechtigheid. Kleinkinderen die de kist droegen, achterkleinkinderen die de kaarsen rondom de baar aanstoken, elkaar helpend. Kinderen  en kleinkinderen die de mooiste toespraken over en voor hun overleden moeder hielden, ook haar negatieve kanten aanstippend. Een pastor die indrukwekkende woorden sprak. Koorzang. Het was compleet. Een waardig, respectvol, liefdevol afscheid vol aandacht voor de overledene. Ik voelde mij even zo sterk een deel van deze immens grote, hechte familie waarin de hartenklop van deze moeder aan het voortleven is. 

Ik reed mee van de kerk naar de begraafplaats en naderhand weer naar een kerkje waar het condoleren was, met koffie, thee en koekjes. Later een lunch. Dat laatste kleine kerkje stond vredig in een ring van oeroude huisjes. Knusse Hollandse huisjes, op poppenhuisjes lijkend, die je nergens anders ter wereld ziet.
De dag stond in het teken van dankbaarheid en verbondenheid.
Tijdens dat rustige rijden van plek naar plek bedacht ik mij dat een uitvaart in ons land ook deel uitmaakt van het in een vrij land mogen wonen. 


In vrijheid en alle rust je dierbaren kunnen en mogen begraven of cremeren is niet vanzelfsprekend als je bedenkt dat vele vluchtelingen waarschijnlijk onder  veel minder rustige omstandigheden hun dierbaren konden begraven. Als ze er al de mogelijkheid toe hadden en hebben.
Of … je dierbaren in de golven van de zee te zien verdrinken en niets kunnen doen. Het lijkt mij zo vreselijk afschuwelijk. Te intense smart en wanhoop. 

Ieder mens verdient een waardig afscheid van zijn of haar leven. Dát vind ik een recht. Rusten in vrede en liefde.
De pastor die gisteren de dienst leidde was een man met een licht buitenlands accent. Hij sprak prima Nederlands. Ik zag en hoorde aan hem dat hij tevens voor zijn eigen overleden dierbaren de dienst hield. Zo voelde het voor mij. Moge hij zijn gemis kunnen verwerken.
Moge mijn vriendin en haar familie dit evenzo kunnen.
Sterkte voor een ieder die dierbaren mist. 


Moge Ogenblikken vol Schoonheid die er vast waren met je dierbare(n) als bloemen in je innerlijke tuin groeien en bloeien en je de liefde, kracht, moed, troost, doorzettingsvermogen, blijheid, motivatie en inspiratie schenken om je levenspad zonder hen te gaan.  






Geen opmerkingen: