dinsdag 3 november 2015

Onderweg naar mijn eerste, mij nog onbekende taalmaatje -1-





In 2010 meldde ik mij bij Vluchtelingenwerk.nl aan om taalcoach te worden. Echter, door een combinatie terminale nachtzorg en ziekte waardoor verandering in mijn werkend leven, kon ik het niet combineren. Het landen in mijn gepensioneerd zijn nam -oeps- drie jaar in beslag.

Nu is de tijd er wél rijp voor. In september 2015 meldde ik mij wederom aan. Als taalcoach. Het is druk bij de Stichting. De stroom vluchtelingen gaat nog steeds door. Voor registratie wordt de tijd genomen. Echter, daar zijn -neem ik aan-professionals te kort? Evenals vrijwilligers. Ook om vrijwilligers in te lijven wordt de tijd genomen, het kan niet anders. De vrijwilligers en professionelen werken zich driedubbel in de rondte.







Net als de asielzoekers heb ik geduld, ook met mijzelf. Dit, omdat er tegenwoordig gekozen kan worden tussen Taalcoach Werk-Woorden en Taalcoach Integratie.
Eindelijk begrijp ik het verschil. Sinds gisterenavond dringt het –door het nogmaals uitgelegd te krijgen - tot mij door. 

Bij Taalcoach Werk- Woorden  is je taalmaatje een persoon (vluchteling) die al langer in Nederland is. Echter, diegene kan nog niet goed onze landstaal spreken. Al doende in de praktijk werkend, leert de taalcoach dit aan. Bijvoorbeeld door samen naar Lidl te gaan, de bus te nemen, naar een museum, ergens een kopje koffie drinken of waar dan ook heen te gaan.

Als taalcoach inburgering krijg je je een taalmaatje die Statushouder is. Deze is zeer gemotiveerd om de taal te leren en krijgt les in een Inburgeringsklas. Deze lessen worden door docenten gegeven. Daarnaast kunnen diverse taalcoachen (of taalcoaches?) en taalmaatjes aan elkaar toegewezen worden. Voor minstens negen maanden word je aan elkaar gekoppeld. Samen ga je het (laatste deel van? -dat vraag ik nog) 
 inburgeringstraject. Hier heb ik voor gekozen. Ook wij zullen waarschijnlijk ook wel naar buiten gaan en stof uit de klas herkennen in het dagelijks leven?

Eerst zat ik te miepen in mijzelf of mijn Nederlandse taalkennis wel voldoende is. Echter, mijn kinderen en ook mijzelf heb ik Nederlands leren praten. ( Bij onze ouders spraken wij als gezin op het laatst een mengeling van Nederlands, Duits en Frans.) 

Vertrouwen.

Dus …kies ik ervoor om in het diepe te duiken, kalm aan. Met het vertrouwen dat mijn nog onbekende taalmaatje en ik het samen zullen klaren. Over het huiswerk praten én wat er zo al ontstaat om over te spreken.
Spreken …daar gaat het om!

Vertrouwen. Het volgende moment inademen en stap voor stap stevig stappend verder gaan.

Het kostte mij enige moeite -een maand- om te kiezen. Doch de (minstens) negen maanden gekoppeld zijn haalden mij over de streep. Ik zie het als een in verwachting/afwachting zijn van hoe de taal ont-wikkeling tussen ons zal zijn. 

Ergens in de buurt of een dorp verder is mijn aanstaand taalmaatje. Waar ben je? Wie ben je/u? Hoe jong of oud ben je qua jaren? Wat was je beroep? Of zat je nog op school? Wat ben je voor een mens? Wat maakte je mee? Hoe getraumatiseerd ben je? Nee, ik zal er niet naar vragen. Dat/dit komt wel óf niet aan de orde. Gekke zin …aan de orde. Hm, leg dat maar eens uit. Dat dit is ook een lastige. Die zoeken we op. Even denk ik terug aan het meisje dat ik was. Het meisje dat in Frankrijk van school geplukt werd toen ze tien jaar was. Ook zij maakte een vorm van taalcoachen mee. Een Nederlandse onderwijzeres spijkerde mij in een schooljaar tijd bij. Alles wat ik niet had geleerd aan grammatica, geschiedenis en aardrijkskunde via Nederlandstalige boeken pompte zij er dagelijks van negen tot vier bij mij erin. Te veel. Mijn gedachten dwaalden regelmatig af.  Ja, ik had wel pauze. Dan dronken juf en mijn moeder koffie. Tien rondjes rond het huis moest ik rennen, daarna kreeg ik een beker melk om vervolgens weer verder te gaan met de solo lessen. Tussen de middag was er langer tijd. Vergeleken met wat vluchtelingen mee hebben gemaakt was dit-zonder het te willen bagatelliseren - een hemels leventje. Ik laat er een laatste traan om.

Ik zeg eerlijk dat ik nog stéeds niet alles weet van alles. Er zitten hiaten in mijn kennis over Taal en dat wat met Nederland te maken heeft. Waarschijnlijk nog niet goed geïntegreerd? Grijns.

Echter, ik lees weer taalboekjes en in andere boeken vlieg ik nu niet over de zinnen heen, doch lees de zinnen bewust vol aandacht. Tja, en op internet is er grammatica controle. Lekker gemakkelijk.

Nederlands kan ik nog steeds een érg lastige taal vinden. Toch heb ik er alle vertrouwen in dat mijn taalmaatje en ik het gaan rooien. ( rooien …ook zo’n raar woord. Wél mooie symboliek.) Samen op weg en onderweg naar de geboorte van een nieuwe Nederlander. Hoewel, wellicht kom ik er zelf ook nieuw uit?
Ergens zit mijn allereerste taalmaatje zich mogelijk ook af te vragen wie haar of zijn taalcoach gaat worden?
Wij gaan ervoor.

2 opmerkingen:

Tilly Kuiper zei

Er zijn diverse vormen van begeleiding. Allen leidend tot hetzelfde doel: http://www.vluchtelingenwerk.nl/wat-wij-doen/begeleiding-bij-integratie

Tilly Kuiper zei

De letters in dit bericht krijg ik niet correct.