vrijdag 27 november 2015

Over perspectief, belangstelling, meeleven, enthousasme en bemoeienis.*





Koning, keizer, admiraal, president, minister ja, allemaal. Ook vader, moeder, broer, zus en nicht. Neef, oom, tante, opa en oma. Vrienden, vriendinnen ja wij allemaal zien ieder ander mens en situatie vanuit ons eigen perspectief. 

Soms met inlevingsvermogen. Soms (nog)niet.


Het eigen perspectief. Het punt van bewustzijn, inzichten en manier van denken waarin je op dat moment van je leven, staat. Je stand-punt tot dan vanuit je ervaringen, opvoeding, normen, waarden, inprentingen, cultuur, waar je woont of woonde enzovoort.
Allen hebben wij onze eigenheid en een plek in onze ziel waar we niet(meer) gekwetst willen worden. Daar waar opmerkingen als aanmerkingen gevoeld kunnen worden. Eerdere pijn die getriggerd wordt is als een litteken dat weer openbarst.

Als je wat ouder bent en/of opgeschoven in de lijn der generaties dan maakt dat ons écht niet minder mens en niet minder kwetsbaar, ál blijft de ander je -als oudere - in een vakje stoppen vanuit zijn of haar perspectief: ‘zo zie ik jou en zo ben je.’

Ja, onder andere tantes en moeders kúnnen enthousiast zijn meeleven zónder dat ze willen bemoeien. Ze willen zichzelf zijn als de mens die ze zijn geworden door de jaren heen. Als het kind in ons nog (of weer) enthousiast vol verwondering kan kijken naar dingen die anderen gewoon vinden dan is dat toch heerluck (nieuw woord)? Wie niet alle wonderen ziet is niet realistisch. Vind ik.

Even ter herinnering. Meeleven. inleven, geïnteresseerd zijn, belangstellend vragen stellen, enthousiast zijn met je. DAT is wat deze woorden willen zeggen. Ze betekenen niet: bemoeienis in de slechte zin van het woord.
Zo ook:
Iemand is bezorgd over je? Bijvoorbeeld een moeder, tante, vriendin? Zij weet dat je je heus wel weet te redden. Maar ja, de bezorgde heeft bijvoorbeeld een overactief voorstellingsvermogen gevoed door het Nieuws, dan is er niets fijner om de bezorgde gerust te stellen. 

Zelf ben ik dan ook dankbaar als ik gerustgesteld word. 

Het is beslist niet denken dat jij iets niet kan, je niet weet te redden of dat de ander geen vertrouwen in je heeft. Nee, het heeft met de eigen onrust van de bezorgde mens te maken. 

Kortom … alles (gezien vanuit mijn perspectief) heeft te maken met je eigen perspectief en dat van een ander. Eigenlijk simpel, maar het is zo moeilijk. Het is zo moeilijk, maar het is in feite heel simpel.

En bemoeien? Ik zocht het in de oude van Dale van mijn vader op;
1)zich inlaten met zaken waar men niets mee te maken heeft.
2)zich mengen (opdringen) in zaken van anderen (waar men niets mee te maken heeft) om ze te ordenen of recht te zetten op jouw manier. (Soms is dit nodig bij bijvoorbeeld bij iemand die Alzheimer heeft. ) Of als er mensenrechten geschonden worden.
3)Bemoeien wil ook zeggen: zich om iemand bekommeren, om te verzorgen bijvoorbeeld of gezelschap te houden omdat deze ziek is, alleen is of slecht ter been. Of … omdat het gewoon, heel normaal is dat mensen zich om elkaar bekommeren en ook enthousiasme met elkaar delen! 

Wellicht kun je ervoor kiezen en er van uitgaan dat iemand-vooral als je diegene kent- het goede met je voor heeft?  Dus … intenties van goede wil heeft als hij of zij enthousiast meeleeft en geïnteresseerd is in je. 

Hopenlijk biedt dit alles je enig perspectief.

Vrede.


Geen opmerkingen: