donderdag 24 december 2015

Kerstavond gedachten (lange lap tekst)



Aan de grenzen van Europa
wachten vele mensen -jong en oud- op telling, registratie en op toelating.
In de kou, in de regen met moede voeten& geest, slaapgebrek, onbegrip,
kinderen, vrouwen in verwachting,
ouderen, mensen met een beperking, zieken, vaders en moeders.
Vrouwen in verwachting? Ook zij wachten om toegelaten te worden,
het doet mij aan een ander verhaal denken, een ander verhaal dat deze dagen
 leeft …
Leeft het?

zondag 20 december 2015

*Klimaatcrisis: over het verstenen van een tuin





Het huis op de hoek aan de overkant van de straat staat al maanden leeg en te koop. De tuin groeit welig nu ze verwaarloosd is. Alleen wat snoeien en klaar is kees. Maar ja, het is niet aan mij om dit te bepalen. De nieuwe eigenaar zal er vast een prachtige tuin van weten te maken.


Een paar dagen terug, zag ik net -toen ik even voor het raam stond- dat er een kiepauto met een grote grijparm de achterste boom met wortel en al uit de aarde trok. Zomaar. Au. Ik kreeg er buikpijn van, kon het niet aanzien  en ging verder met mijn huishouden. Echter, toen ik na een uur wéer keek was er op een afschuwelijke manier in de tuin huisgehouden. 

woensdag 16 december 2015

Over mijn geboortedag, ouder worden, jarig zijn, mijn moeders trouwring en meer





Vandaag, zestien december, ben ik jarig en vier ik mijn geboortedag en het leven. Ik werd twee dagen te vroeg geboren. Achtenzestig jaar geleden. Wat klinkt dit oud, 68 jaar. Van binnen voel  ik  mij jonger dan toen ik een bakvis (lees: tiener) was, hoewel er dagen zijn dat ik mij stokoud voel. De uren, weken, maanden en jaren floepten voorbij sinds ik met pensioen ben. Absurd. Over twaalf jaar ben ik tachtig. Bejaard, Hoewel men zeventigers al bejaard noemt. Het voelt bizar. 

Tijd? Het eeuwige hier en nu. Tijdloos, alle gisterens zijn als gisteren. Rennen door een wei met mijn broertje, op een verlaten strand zijn met mijn lief en onze hond in de jaren zeventig  of de komst van onze kinderen het is als gisteren. Mooie en minder mooie herinneringen liggen voor het grijpen.

dinsdag 15 december 2015

Onderweg naar mijn eerste, mij nog onbekend taalmaatje -2-




Om te mogen meehelpen aan de integratie in Nederland van een cursist moet je als taalcoach een Verklaring Omtrent Gedrag, een VOG aan Vluchtelingenwerk overhandigen. Een logisch iets vind ik het. Veiligheid voorop. Het is druk bij Veiligheid en Justitie. Waarschijnlijk ook te weinig werknemers, net als overal? Dus nemen: registratie van asielzoekers, de verdere procedures en vog aanvragen behandelen van vrijwilligers aandacht en tijd in beslag. 

 Deze dagen denk ik veel aan mijn aanstaand taalmaatje. Steeds weer krijg ik eenzelfde soort gevoel als bij de adoptie van mijn kinderen. Dát was veel langer wachten. Járen voordat we een beginsel toestemming kregen van het Ministerie van Justitie. Járen voordat de Raad van Kinderbescherming kon beginnen met de vele gesprekken of we wel goede ouders zouden zijn. Ja, het mocht niet weer misgaan met de kinderen. En ja, ik heb in pleeggezinnen gezeten. De vraag destijds was of ik daardoor wel in staat was om liefde te geven aan mijn kinderen. Nog steeds heb ik een gevoel van verbijstering over die conclusie.  
Een vooroordeel.

woensdag 9 december 2015

Buitengesloten



Het is stil in het zwembad. Waarschijnlijk doordat het de ochtend voor Sinterklaasavond is. In het binnenbad zwemt een enkeling. Het is een zonnige dag. Het rolluik naar het buitenbad is open. Als een dolfijn die uit haar nachtverblijf komt, zwem ik naar buiten waar slechts éen vrouw baantjes trekt. 

Als je gelijk onder water gaat dan ben je snel gewend aan het buiten zwemmen. Het water is iets verwarmd. Echt buitenwater zou mij te koud zijn. Mmm … een zonnetje, zacht ruisende populieren, op mijn rug naar de de wolken liggen kijken afgewisseld met baantjes zwemmen. Het doet mij goed. De andere vrouw is zonder dat ik het opmerkte naar binnen gezwommen. Ik heb het rijk alleen en oefen mij met onder water zwemmen. Af en toe uitrustend in de luwte achter een muurtje. Voel mij ietwat decadent dat ik het bad voor mij alleen heb. Doch ...vrijheid. Dankbaar.

Op een gegeven moment ben ik het zat en zwem terug naar de opening die buiten en binnenbad met elkaar verbindt.

woensdag 2 december 2015

Empathie

Empathie,
zowel
een kwaliteit
als een valkuil

Steeds weer
je grenzen in de gaten houden
soms  verleggend
en dan toch je grenzen stellen.

anders vervalt empathie
in
een enorme
tekortkoming