donderdag 24 december 2015

Kerstavond gedachten (lange lap tekst)



Aan de grenzen van Europa
wachten vele mensen -jong en oud- op telling, registratie en op toelating.
In de kou, in de regen met moede voeten& geest, slaapgebrek, onbegrip,
kinderen, vrouwen in verwachting,
ouderen, mensen met een beperking, zieken, vaders en moeders.
Vrouwen in verwachting? Ook zij wachten om toegelaten te worden,
het doet mij aan een ander verhaal denken, een ander verhaal dat deze dagen
 leeft …
Leeft het?

Of …  je wordt met je zwangere buik uitgewezen?
Verscheurd gevoel.
(Ja, ik kan begrijpen dat het een hele klus is- ook daar medewerkers tekort- om  mensen te registreren en te checken.)
… een zwangere vrouw  gevlucht, om eindelijk weer bij haar man te gaan wonen. Hij was de wegbereider. Hij mag in Nederland blijven?
Ze wordt of is al …uitgewezen.
Te verdrietig voor woorden
Vrijheid versus regels.
Een zwangere vrouw is krachtig én kwetsbaar. Zij draagt nieuw leven. Een zwangere vrouw die gevlucht is, de lange reis ondernam- zij is vast de enige niet- hoort op haar gemak te worden gesteld. Geen plek voor déze Maria …

Ik begrijp het niet. Het zal vast met regels en niet met gevoel te maken hebben. Soms wou ik dat ik kon toveren.
Hoe zullen asielzoekers deze regels ervaren? Wat vinden zij ervan?
Wetten en regels zijn nodig. Heus, ik ben dankbaar om in een land te leven waar goede wetten zijn. Anderzijds is er de vrijheid van meningsuiting, daar zit soms een te een grote vrijheid in. Ik vind nog steeds dat een politicus (in Nederland mag ik dit schrijven) zich aan bepaalde fatsoensnormen moet houden. Zich moet kunnen inleven in iedereen en niet bewust kwetsende woorden uitspreken.
Vrijheid is ook bedachtzaam met je woorden omgaan. Keuzes maken: wat uit te spreken?
Een politicus zou een voorbeeld voor de jeugd moeten zijn.

Alleen reizende vaders en jongeren die de boel verkennen.
De boel …
Wat een boel.

Niet alleen in Calais maar ook in Duinkerke
bij de Nederlandse grens, een tentenkamp.
Jong en oud, gevlucht uit eigen land.
Ik schaam mij dat dit zo is en ik schaam mij plaatsvervangend dat sommige Nederlanders agressief en vooroordelend over mensen praten die ze niet kennen. Mensen die uit oorlogsgebieden zijn gevlucht, hun eigen kapot gebombardeerde huis en alles wat vertrouwd was achterlatend
want niets, niets, niets is meer vertrouwd.
In gedachten buig ik in respect
mijn hoofd, leg mijn hand op mijn hart en voel mij verbonden als mens.

In de eerste week van januari zullen mijn aanstaand taalmaatje en ik
gekoppeld worden.
Samen op weg naar de geboorte van een nieuwe Nederlander
een Nederlander met heel veel levenservaring, lief en leed.
Dát hebben al die gevlucht zijn,
oude talen, oude beschavingen, beleefde mensen, sterke familiebanden,
lekker eten. Kennis.
Kinderen die wijs uit hun ogen kijken.
een tienjarig meisje geboren in Iraq, loopt dagelijks voorbij mijn huis
als een kleine Malala wil ze naar school gaan. Haar doel is leren. Zich ontwikkelen, Vastberaden is ze. Vastberaden loopt ze.  Vastberaden gaat ze haar toekomst tegemoet.
Wij groeten elkaar of zwaaien. Het begint een vast ritueel te worden.
Haar ogen kijken steeds opener. Wij zien elkaar. Dat is fijn.

Tjonge, maar toch. Wat zullen wij- jong en oud- onbeschaafd
 kunnen
overkomen
met onze mateloze vrijheid van meningsuiting in woord en daad
waarover ik regelmatig met mijn oren klapper en mijn hoofd schud
als ik mij tracht in te leven hoe mensen uit een andere
cultuur dit zouden kunnen ervaren
ook als ze bijvoorbeeld sommige televisieprogramma’s zien
die hier mogen worden uitgezonden. Nog zo’n schaamtemoment.

Anderzijds …ook dát is vrijheid.
Echter, is er iets mis aan om van andere culturen te leren?
Ik hoop, als taalcoach, van mijn taalmaatje te mogen leren.
Voorlopig is het wachten op haar. Het matchen moet zorgvuldig gebeuren,
In ieder geval heb ik mijn Verklaring omtrent Gedrag binnen.
Een enkel taalmaatje op zo vele vluchtelingen. Gelukkig zijn er veel vrijwilligers.
1 op iedere asielzoeker.
Doch net als de asielzoekers, moeten ook deze gescreend worden,
Tijd, het kost tijd.

Nu is het kerstavond.  Het is stil, een stille avond zoals deze alleen op Feestdagen kan zijn
Ingetogen.
Mijn dochter is aan het werk. Zij is blij. Dat is goed.
Mijn zoon is eveneens aan het werk, hij zit op kantoor. Hij heeft het  druk, druk, druk. Op Kerstavond! Ik zeg er niets over. Ik schrijf er niets over. Hopelijk heeft hij een leuke avond op de zaak. Doch zijn appje klonk werkachtig,
 De dagen worden  weer langer, de nachten korter. Dat op zich is al een reden tot vieren.. Toch? Wij wonen in hetzelfde land. Volgend jaar, ook op Kerstavond bij elkaar zijn, mijn zoon en dochter? Niet iedereen is in de gelegenheid daarvoor. 

Ik denk aan de gezellige Kerstavonden vroeger thuis.  In Frankrijk. Wij hadden een levende kerstboom. Jaarlijks werd zij uit de tuin gehaald en er na oud en nieuw weer terug geplant. De boom vond het best, liet er geen naaldje door vallen. Zij was echt het symbool van eeuwig groen, ook in de winter. We hadden echte kaarsjes in de boom. Mijn vader was als de dood voor brand. Daarom stond er als voorzorg altijd een emmer water vlak bij de boom. Wij waren op ons kerst best gekleed. Kerstmuziek, cadeautjes verpakt in mooi papier, later stuurde oudste zus ook altijd de mooiste geschenken vanuit het verre Amerika. Mijn moeder las verhalen voor of mijn vader vertelde een ter plekke verzonnen verhaal. Meestal kregen we boeken voor de Kerst. Nederlandse boeken het jaar door. Met Kerst ook  Franse boeken.
Boeken, die op dat moment geliefd waren, waardoor we mee konden praten met onze copins et copines. Er bij hoorden. Ik zie de boom met al haar kaarsjes nog staan tussen de crèmekleurige houten deuren met raampjes  tussen de salon en de chambre á manger. Wij gaven onze ouders zelfgemaakte presentjes. En altijd lagen er pindakaas en hagelslag uit Holland onder de boom. Papa zette klassieke kerstliederen  op de grammafoon. Langspeelplaten. De dag na kerst zat ik steevast in het hoekje - bij de radio/grammofoon - achter het gordijn verstopt, te lezen. Ook kreeg ik op een gegeven moment Capricci van Nina Ricci. Die geur bestaat niet meer. Ik zou een vleugje geur van vroeger graag nog willen ruiken. Het kan niet meer. Wat wel altijd kan is een sterretje aansteken. Mama had ze aan de kerstboom hangen en als de verhalen vertelt waren, de cadeautjes uitgepakt en de platen gespeeld dan stak mama de sterretjes aan. Papa deed  het licht uit en ieder kregen wij een sterretje in de hand.  Knisperend knisperde het sterretjes makend op. In verwondering keken we toe met gestrekte arm. 

Zo mooi. Het pikkedonker en alleen die stralende knisperende lichtjes nog steeds kan ik het zelfde gevoel oproepen als ik een kerststerretje (vuurwerkstokje) aansteek.  Het gevoel van verwondering. Thuis bij mijn ouders , broer en zussen. In gedachten zie ik mijn ouders lachen.
Daarom …momenten plukken.

In gedachten geef ik mijn kinderen een (((knuffel))) en wens ze eens vrolijk kerstfeest. Tot morgen.

Dit is een lange lap tekst geworden. Het is zoals het is. Van mijzelf mag het op deze Kerstavond. 1275 woorden. In het kader van de vrijheid van meningsuiting:-D. 
Lezer -voor het geval iemand (tot) hier zou zijn gekomen op deze kerstavond - ik wens u gezellige, gezegende Feestdagen toe. Tevens al mijn beste wensen voor een zo gezond mogeluck (nieuw woord), liefdevol. vredevol, vriendeluck, verbindend, blij- moedig, motiverend, inspirerend en creatief 2016.

Geen opmerkingen: