dinsdag 15 december 2015

Onderweg naar mijn eerste, mij nog onbekend taalmaatje -2-




Om te mogen meehelpen aan de integratie in Nederland van een cursist moet je als taalcoach een Verklaring Omtrent Gedrag, een VOG aan Vluchtelingenwerk overhandigen. Een logisch iets vind ik het. Veiligheid voorop. Het is druk bij Veiligheid en Justitie. Waarschijnlijk ook te weinig werknemers, net als overal? Dus nemen: registratie van asielzoekers, de verdere procedures en vog aanvragen behandelen van vrijwilligers aandacht en tijd in beslag. 

 Deze dagen denk ik veel aan mijn aanstaand taalmaatje. Steeds weer krijg ik eenzelfde soort gevoel als bij de adoptie van mijn kinderen. Dát was veel langer wachten. Járen voordat we een beginsel toestemming kregen van het Ministerie van Justitie. Járen voordat de Raad van Kinderbescherming kon beginnen met de vele gesprekken of we wel goede ouders zouden zijn. Ja, het mocht niet weer misgaan met de kinderen. En ja, ik heb in pleeggezinnen gezeten. De vraag destijds was of ik daardoor wel in staat was om liefde te geven aan mijn kinderen. Nog steeds heb ik een gevoel van verbijstering over die conclusie.  
Een vooroordeel.



Mijn vader zond mij -vanuit Frankrijk, waar hij werkte -naar pleeggezinnen in Nederland en België om … Nederlands te leren. Dát vond de Raad voor de Kinderbescherming moeilijk te begrijpen. Ikzelf ook hoor, lol, want ik vond het onleuk om drie keer in een paar jaar tijd in een ander gezin te worden gepoot, na eerder een paar keer van land naar land te zijn verhuisd. Van school naar school. Taal naar taal. Inlevingsvermogen heb ik er wel door gekregen
Ondertussen zijn we tientallen jaren verder.
Zelf vind ik het heel erg dat we als adoptieouders gescheiden zijn. Echter, dat houdt niet in dat we geen ouders bleven die om elkaar gaven of minder van onze kinderen houden. Of zij van mijn ex echtgenoot (hun vader) en mij.

Op een gegeven moment kregen wij de gegevens door. Eerst weet je uit welk land je kind zal komen. Wanneer geboren? Of het een jongen of een meisje is. En dan … is er op een dag opeens een brief met foto met gegevens. Als een Echo, niet op een monitor doch …uit een ander land. Ver weg. Ontroerende momenten. Je weet wie je kind zal zijn. Voor je leven lang ga je een nauwe hart ziel verstand verbinding aan en doe je een innerlijke belofte. Ook naar de biologische moeder en verwekker toe. Mijn kinderen zijn nu 33 en 31jaar. Ze zijn opgegroeid tot mooie mensen. Ze hebben het naar hun zin. Privé en qua werk. Ik bid dat het zich verhardende deel van (blanke) Nederlandse samenleving zich zal verzachten, begripvol en vriendelijk wordt met betrekking tot mensen die er anders uitzien en /of ergens anders vandaan komen. Bijvoorbeeld mensen die gevlucht zijn uit oorlogsgebieden! 

Al die vooroordelen.

 Ziet íeder mens er niet anders uit dan de ander? Komt ieder mens niet ergens anders vandaan qua opvoeding en ervaringen? Ook mijn kinderen hebben te maken gehad met discriminatie en vooroordelen. Het snijdt door mijn hart en ziel. Echter, ze discrimineren zichzelf niet. Dát vind ik belangrijk.
Bekijk het eens van een afstand, bijvoorbeeld vanuit de ruimte. Onze Aarde is een ruimteschip. Een prachtige planeet met mensen, dieren en planten. Planten die ons voeden, zuurstof geven en troep opruimen. Aarde, water, lucht en zonlicht maken de Aarde- tot zover wij weten-een bijzonder unieke planeet.

Zie de mogelijkheden. Samen leven. Samenleving. Veilige en vriendelijk met wederzijds respect en begrip.
Is het niet mooi dat wij een steeds grotere Multi culturele samenleving aan het worden zijn? Steeds meer? Zie het als een droom die wij kunnen waarmaken, in plaats van dat sommigen hun angst voeding geven. 

Zoveel mogelijkheden. De kwaliteiten zien van iedere nieuwe Nederlander.
Al ga ik mijn taalmaatje niet adopteren, zoals mijn kinderen mij eigen zijn, tóch is er de herkenning van eenzelfde gevoel. (ook anders dan in de Zorg wanneer ik naar een nieuwe cliënt ging.)
 Herkenning in het mij afvragen: Je bent er al. Dat weet ik, want wij zouden al gekoppeld kunnen worden. Waar ben je? Waarschijnlijk binnen een straal van 5-7,5 kilometer? Waar woon je? Wie ben je? Hoe oud of jong ben je qua geleefde jaren? Hoe oud je je voelt zal ik niet vragen. Waar kom je vandaan? Hoe gaat het met je? Voel je je al op je gemak in ons koude landje? Kun je wennen? Hoe zijn de mensen in je buurt?
Vriendelijk & begripvol? Dát wens ik je toe. 

 En … zoveel meer indiscrete vragen die ik je voorlopig niet zal stellen of jij zou er over willen beginnen. Wanneer ik mijn VOG heb zullen wij elkaar voor het eerst zien en gekoppeld worden. Hopelijk ga jij / gaat u zich thuisvoelen in Nederland. Ons gezellige land, dat ik soms minder gezellig vind dan toen ik er wou wonen. Echter, vertrouwen. Goed de taal gaan oefenen. Ik beheers de Nederlandse schrijftaal ook nog steeds niet perfect. Dus …samen. Dus …héel veel praten en dus … handen, voeten en ogen werk in het begin. Het gáat lukken. We zullen van elkaar leren. Wij gaan ervoor.
  Hopelijk klikt het.
Doch eerst ...nog even geduld.
(Wat een raar woordje is dus.)

Geen opmerkingen: