donderdag 18 februari 2016

Mijn ogen




Veel schrijf ik niet over mijn ogen. Echter, de laatste nachten tob ik over de glaucomen die mijn gezichtsveld beperken. Van anderen hoor ik dat zij vinden dat ik regelmatig tegen iets aanloop, mijn handen soms iets kapot maken door verkeerd op pakken waardoor ik iets uit mijn handen kan laten vallen.  Dit laatste is de laatste tijd ook het gevolg van een gekneusde armspier en zenuw door de valpartij op Eerste Kerstdag.

Willen verbinden, motiveren en  inspireren  zitten ingebakken. Heel houden. Geen schade doen. Dacht je dat ik met opzet tegen spullen of mensen aanbots of dingen omstoot?Thuis oefen ik met een volle gang om zo voorzichtig doch vlot mogelijk te lopen en buiten scan ik de omgeving af opdat ik geen schade zou kunnen doen.


 Allang rijd ik geen auto meer. Sowieso  vond en vind ik het verkeer te snel, te hectisch en te zenuwlijerig. De westerse wereld vind ik te haastig. Te link als je niet snel kunt reageren door een beperkt gezichtsveld en gezichtsvermogen. Te link vond ik het ook dat mijn vader op zijn 95ste nog auto reed met kokerzicht en andere oogklachten. In Frankrijk was zijn rijbewijs levenslang geldig. Het was zuur voor hem dat -toen hij in Nederland kwam wonen- door de oogarts werd bepaald dat hij niet meer mocht rijden. 

Ik bepaalde het liever zelf. 

 Dierbaren vragen mij wel eens: ’mis je je auto niet?’ niet beseffend dat ik allang niet meer achter het stuur zit. 
Steeds weer zei ik destijds tegen wie dan ook:’ je mag mijn auto wel lenen, hoor. Wil je alsjeblieft in mijn auto rijden.’
Ik bedelde erom om de auto rijdend te houden. Onkosten betaalde ik om anderen te laten rijden. Te zot.
Na lang denken ging hij weg, mijn brave Suzukietje Alto.
Mijn rijbewijs lever ik pas in januari 2017 in of eerder.  Ik kwam het kortgeleden tegen. Het raakte mij.

Dat inleveren van auto en over een klein jaar mijn rijbewijs geeft mij een vergelijkbaar gevoel als toen ik met pensioen ging en ik de protocollenmap van mijn werk en mijn Zorg-identiteit kaartje inleveren. Op dit moment van schrijven mis ik het stukje zelfstandigheid  hoewel dat eerder weg was dan dat ik de auto inleverde.  De beslissing was pijnlijk, omdat het een periode uitluidde. Echter, ik herinner mij het gevoel van rust dat ik had toen de auto weg was. En ik kan nog heel veel.

Het onkostengeld gaat  in een taxipotje of in de ov pot. Want ja, ondanks reisstress/transportangst die op de loer liggen, durf ik steeds meer. Ook doorstappen buiten. Af en toe lig ik op de grond of loop ik ergens tegen aan, doch mijn voeten weten aardig effen weg te vinden.

Mijn zonnebeertje zit naast mijn laptop, zoals deze ook zat in de auto. Het gaf mij kracht. Mijn eigen keuze wordt nog steeds niet begrepen, had ik dan moeten wachten totdat ik met de auto een botsing had veroorzaakt? Of erger? Ik vond het welletjes toen ik jaren terug avonds in het donker piepende remmen hoorde omdat ik een auto niet had gezien. Gelukkig is er niets gebeurd.

Het beertje en de zon die naar hartenlust schijnt verwarmen mij. Het contact dat ik even had met een man die blind is, maar zich er niet door laat kisten en meer zijn leven leeft dan menigeen doet, vond ik zeer inspirerend. Dat contact geeft mij weer de motivatie om verder te gaan voorbij de nacht waarin ik vanaf vier uur begon te tobben over alles waarover je maar kunt tobben in deze historische tijden. Even met mijn gezichtsvermogen en gezichtsveldverlies in de hoofdrollen. Een tante blind, mijn vader bijna blind, mijn moeder oogproblemen, een zus oogproblemen. Mijn zoon oogproblemen. Ja, zo kan een mens zichzelf tureluurs maken.

In de nacht maakte ik een duivelse afspraak met de levenskracht in mij: liever uitzaaiingen dan blind worden.’ Dát is een vreselijke deal. Mijn voorstellingsvermogen vierde hoogtij gevoed door angst. Vergeef mij levenskracht, vergeef mij, mijn lichaam. Ho ono pono. Vergeef mij.
Het liefst kies ik ervoor te denken dat ik vrij van uitzaaiingen mag blijven. In maart elf  jaar- of was het gisteren?- schoon zijn is een geschenk. (dáardoor kan ik nu miepen. Ow ..opeens moet ik om mijzelf lachen) Ik ben er dankbaar voor. De doktersassistente in mij fluistert dat het niets wil zeggen. ‘Ssst, jij bent met pensioen,’ fluister ik terug en ze gaat weer af.

Laat ik mijzelf letterlijk en figuurlijk het licht in de ogen gunnen. 

Beginnend kokerzicht wil nog niet zeggen dat ik figuurlijk gezien tunnelvisie zou krijgen. Mijn ex-echtgenoot had een pancarde (langwerpige plank) boven de deur hangen met de tekst: Beter is het blind te zijn dan de zaak  van éen kant te zien.
Hm, niemand zou letterlijk en figuurlijk  blind willen zijn. Angst mag, een mens is af toe bang. Maar angst voor dat wat niet is en misschien zou kúnnen zijn is een slechte raadgever. Hier en nu leef ik. Ik zie wat ik type. Ik hoor de vogels buiten een aanstaand lente lied zingen. Ik ruik de buitenlucht door het open raam. Ik voel mijn vingers die het toetsenbord aanraken. Ik hoor in de verte het verkeer. Kinderstemmen op weg naar school. De kamer is licht, de zon schijnt warm op mij. Ik zie het beeldscherm. Ik ben dankbaar. Diep adem ik angst uit en vertrouwen in. Ademen. Leven.

Het zonnebeertje in mij zegt dat ik de toekomst aankan.  In gedachten zie ik Vincent Bijlo voor mij. Diep respect. Laat ik NU stoppen met tobben en erop vertrouwen dat als ik consequent mijn ogen blijf druppelen, mijn oogzenuwen er positief op zullen blijven reageren en de toestand van mijn ogen stabiel blijft.

Dankbaar denk ik terug aan ritjes voor mijn werk, naar de kinderen, naar de winkels, zussen en éen keer naar mijn vader of naar het bos. Naar het koor. Braaf autootje. Moge de nieuwe eigenaar er heel fijn en veilig mee rijden.

Ons voorstellingsvermogen is het voertuig waarmee wij ons leven tot een hel, hemel of er tussenin kunnen maken.  Oké, dan nu even bewegen op muziek. Zo soepel mogelijk blijven in alle opzichten.
Wat kan ik zitten miepen.  Mijn gedachtewereld is weer rustig.
Tja, ons voorstellingsvermogen …

Toch mis ik vandaag mijn auto en het feit dat ik er nooit meer eentje zal besturen.  Hm, nee toch niet. Dubbele gevoelens.

Geen opmerkingen: