woensdag 2 maart 2016

Leven en laten leven (1) Kleding*





Herinner je je nog de tijd in Nederland dat alle oudere vrouwen bloemetjesjurken droegen? Niet? Ik wel. Mijn moeder droeg ze nauwelijks. Zij noemde ze japonnen. Ze was dol op haar plissérokken met bijpassende zijden bloesjes inclusief geborduurde witte randjes aan de kragen en pochetjes. Daarentegen droeg mijn schoonmoeder  wel jurken in kleurrijke fleurige motieven.

De oudere dames in bejaardenhuizen - tegenwoordig heten ze verzorgingstehuizen - zaten, rolden en liepen bijna allen in bloemetjesjurken. Langzamerhand is dit aan het verdwijnen, ook uit het straatbeeld.

De komst van de lange broek voor alle westerse vrouwen, met name de  tegenwoordig nog steeds favoriete spijkerbroek, maakte ik nog mee. Een baanbrekend fenomeen.


Begin jaren zestig moest en zou ik een lange broek hebben en dragen. Elf jaar zal ik zijn geweest. Ik voelde mij rebels. Tegenstrijdig is het om je dan wél de wet te laten voorschrijven door Koning Mode, als een kuddedier dat niet wil opvallen. Mijn allereerste lange broek kreeg ik in Frankrijk. Het was van een bordeauxkleurige corduroy stof met een brede rib die zacht aanvoelde waarvan de pijpen niet te strak waren. Het wapperde -anders dan een rok- langs mijn benen. Echter, naar school moest er écht een rok overheen anders was je niet fatsoenlijk gekleed.

Daar ging ik dan. Met mijn lange broek aan. Trots. Eroverheen een  Schotse rok met witte bloeze en een  licht grijze jas met een rond kraagje  á la Sylvie Vartan plus een hoofddoek om waarin de kleur van mijn lange broek plus rok. Hypermodern. Vanuit de ogen van de tegenwoordige westerse jeugd zal het er niet uit hebben gezien. Op school ging er nog een 3/4 lichtblauwe jasschort met lange mouwen overheen. Er kwamen kleine stukjes rok onderuit. Bij diegenen die een broek droeg was er een langer stuk stof te zien. Dat gaf eigenheid.


Over hoofddoeken gesproken: in die tijd was het in Frankrijk  normaal  dat als het waaide of koud was, je als meisje of vrouw een hoofddoek omdeed. Onder de kin vastgeknoopt. Mijn oudste zus doet het nog steeds. Ik vond het leuk om diverse soorten te hebben. Langzaam verdween die gewoonte. Echter, de pantalon voor vrouwen bleef. Dit besef ik des temeer toen ik vorige week via de ogen van een anderstalige niet westerse vrouw, mijn dik in de tachtigjarige wandelvriendin, bekeek. Gekleed in lange broek met stevige wandelschoenen aan, kwam ze aan marcheren.. Hoppa. Een stoere zelfstandige vrouw. Kon je twintig jaar geleden als bejaarde -zoals ik kortgeleden werd bestempeld- geen spijkerbroek meer dragen omdat je dan te jeugdig was gekleed? Tegenwoordig is dit geen probleem meer. De spijkerbroek generatie, de babyboom generatie van vlak na de Tweede Wereldoorlog waarvan ik deel uitmaak, is lange broeken blijven dragen. 
 
Daardoor is het typische feminiene is uit het straatbeeld aan het verdwijnen. 

Echter, in de lente en zomers komt er wel veel vrouwelijk bloot tevoorschijn. Dat is het merendeel van de westerse vrouwen en mannen gewend. Die eerste warmere lente zonnestralen schenken ons een gevoel van verrukking. Zonlicht ( niet te lang) en daardoor vitamine D en A inademen via ons grootste orgaan (de huid) plus onze haren geeft ons een gezond, blij én vooral vrij gevoel. Serotonine, het blije hormoon, wordt door de zon aangemaakt. Verborgen onder kleding of weinig buiten zijn vangt je lichaam minder vitamines op. Doch dat ‘bloot’ kleden -zoals een bloem zich richt naar de zon bij de eerste lentestralen- hoeft niet zo typisch vrouwelijk(sexy) te zijn voor ons als dat sommige mannen het zouden kunnen vinden, vind ik. Ook aan sommige immigranten kan dit eveneens een verkeerd signaal afgeven. Net als in mijn jeugd destijds het dragen van een lange broek door vrouwen een je bent onbetamelijk gekleed signaal afgaf aan mannen en ja, ook vrouwen.
Moeilijk.

In mijn kast weet ik jurken en rokken die ik zelden draag. Waarom niet? Ik voel mij veiliger in een lange broek. Jammer.Ah, sarongs -die zitten comfortabel - en ja, ik heb nog steeds een oude Indiase hippie rok uit de jaren zeventig. De stevige stof is nog lang niet versleten. Die rok heb ik naderhand vaak gedragen meestal op themafeesten. Eveneens vind ik het fijn om een shawl losjes om mijn hoofd te doen.
En tja, wat dacht je van de rokjes dag? Met name jeugdige vrouwen voelen zich er heerlijk bij. 

Daarom …  een ieder die zich over de kleding van wie dan ook druk maakt. Leef en laten leven zolang je je gezicht maar niet bedekt zoals bij een niqãb? Of …is dit laatste betuttelend? Ja, misschien wel.

Echter, je gezicht tonen vind ik een vorm van je kwetsbaar opstellen, je niet verbergen. Je mág er zijn. Doch alles op zijn tijd. Gewoontes en gebruiken hebben de tijd nodig om aangeleerd en afgeleerd te worden. Ze mogen niet afgedwongen worden. Dat kan en mag alleen de mens voor zichzelf bepalen. Hoewel, de mode koningen in het westen dwingen stiekempjes best veel af. Bij de jeugd kan dit een zware ongeschreven wet zijn. Als je niet mee doet tel je niet mee.

Leven in vrijheid is leven zoals jij wilt zonder een ander schade te doen. Daar gaat het mijn inziens om. Echter, persoonlijk vind ik het wel fijn als ik iemands gezicht kan zien.

Vrijheid houdt ook in je eigen kleding uit te mogen zoeken. Je kleding te kunnen kopen (of maken) en te dragen vind ik ook een vorm van vrijheid van meningsuiting. Dat wat  bij jou past.

Zowel innerlijk als uiterlijk.

5 opmerkingen:

Roely zei

Mooi verwoord, Tilly.
Mijn Drentse oma droog een donkere bloemetjesjurk met daarover een schort. Toen zij in het bejaardenhuis ging wonen, moest de schort af.
Ze mopperde; 'Nou willen ze hier dat ik naekend ga lopen.'

Stiny Huizing zei

Ik kan niet meer zonder lange broeken.

Tilly Kuiper zei

Ah, Roely. Arme naekende oma

Stiny, ik kan ook niet meer zonder lange broeken.

odicht zei

Ook al kan ik ze niet meer aan sinds ik in bed lig, bloemetjesjurken zijn nog steeds favoriet en hangen in mijn kast!

Tilly Kuiper zei

Ah, leuk Odicht👍🏼.

Vandaag las ik dat bloemetjesjurken weer in de mode komen.
Bloemetjesmotieven kunnen motiveren😊Tot blijheid.