woensdag 6 april 2016

Mijn zoon



Tja,  moeders schrijft …

 Het is 34 jaar geleden dat je geboren werd en vier weken later hield ik je voor het eerst in mijn armen.Wij keken elkaar in de ogen en sloten een verbond voor het leven met elkaar.

34 jaar geleden was ik, net als jij nu, 34 jaar. Bizar. Zoeffff gingen de jaren voorbij. Echter, alles is als gisteren voor mij. De eerste kennismaking, je eerste glimlach, de vliegreis terug naar huis met jou in een bedje voor ons. De flessen melk klaarmaken. Met beleid want het water in het vliegtuig was kokend heet. De behulpzame stewardessen, de verwelkoming op Schiphol. De daarna langdurende jetlag. De liefde die over je werd uitgestort. Je was (en bent) zo welkom. Jij, steeds verder weg van je eigen begin. Nieuw begin. Ook voor ons alles nieuw(en ...nog meer paparassen.)

Je niet kunnen slapen, het samen spelen, je eerste stapjes, woordjes. Je brede glimlach. Het samen gieren van de lach.
Je interesse voor landbouwvoertuigen- Tetor (Tractor) was je eerste woordje- en op zeer jonge leeftijd wist je er alles van, heeft zich niet voortgezet. De personal computer kwam in beeld en samen met je Pap ontdekten jullie die steeds groter wordende wereld. Nu is het je beroep.

De eerste keer naar de peuterspeelzaal en het behalen van je Bul op de Hogeschool. In het ‘tijdsbesef’ van mijn bewustzijn is het een stapje in de tijd.
We leerden je zusje lopen. Zij in het midden. Jij aan de ene kant, ik aan de andere kant. Je pap fotografeerde. Je was soms wat ruw met haar, doch dat leerde je af en je bent een grandioze broer voor je zus.

Samen zijn we naar De Droom Voor Mijn Land dag gegaan. Speciaal was het om dit samen met jou te mogen beleven. Jij die mijn droom over een vriendelijke samenleving steunt. 

Vorig jaar samen teruggaan naar je geboorteland was ook speciaal. Verder zien wij elkaar regelmatig maar weinig en leef je je eigen leven. Mijn moederlijke bezorgdheid en belangstelling in jouw lief en leed, zie jij vaak als bemoeienis en nieuwsgierigheid. Dat steekt mij... moeder zijn van volwassen kinderen is weer iets bijleren en iets afleren. Maar toch ken ik je nog steeds en jij mij! En ja, ik wéet dat je een druk en vol leven hebt, mijn zoon Weet ook, dat ik beren trots op je ben. Echter, houd rekening met andermans gevoelens. Houd de balans en ga niet te veel aan je gevoel voorbij. Doch, dit vul ik in en is een vooroordeel. Daar waar ik zelf zo’n hekel aan heb. Verder …willen wij elkaar waarschijnlijk net zo ontzien zoals je vader en ik ook elkaar ontzagen in het huwelijk.

Ik wens je alles toe waardoor je prettig in je vel moge zitten, Zoonlief. En … laten wij met elkaar blijven communiceren (ja, ik weet het, je hebt het druk) én laten wij blijven lachen. Gierend de slappe lach hebben, over iets onbenulligs, kunnen we zo goed, samen. Dit, afgewisseld met goede gesprekken voeren over het leven en de wereld. Je hebt een heldere visie. 

Dank je wel, dat je mijn zoon bent, zoonlief. Dank je wel, dat ik je moeder mag zijn. Nog steeds...
Ik ben trots op je en wéet dat ik er altijd voor je ben. Moge het nodig zijn, dan is hulp vragen een vorm van kracht. Mensen hebben elkaar nodig. Mensen mogen elkaar nodig hebben en vertrouwen. Moge je gezondheid wél zijn.
Van harte gefeliciteerd met je geboortedag, met je verjaardag en tot later.

Liefs en (((dikke knuffel)))
Mama

Geen opmerkingen: