zondag 15 mei 2016

Daar ben ik weer



Druk, druk, druk werd het ná mijn terugtrekdag begin mei. Ik werd weer volop meegevoerd in de flow van het leven: een speciale dag voor een dierbaar buurmeisje organiseren, buurvrouwvriendin naar ziekenhuis, haar drie kinderen opvangen, daar geniet ik van hoewel het druk is. Het was maar goed dat mijn taalmaatje vakantie had, daarom heb ik even niets aan taalcoachen gedaan. Zelf ben ik ook naar het ziekenhuis geweest voor mijn ogen. Ik krijg er erge stress door.


Regelmatig naar een andere vriendin geweest die een heftige operatie heeft ondergaan. Een keer ben ik met spoed opgehaald om bij haar te komen.
Mijn ex echtgenoot - vader van mijn kinderen- onderging eveneens een operatie. In gedachten bij hem zijn. Bij tijd en wijle contact met elkaar en haar via whats app. Een voorbeeld willen zijn -naar onze kinderen toe -in het omgaan met elkaar als je gescheiden bent. 

Verbondenheid is.

Een jaar geleden rond Dodenherdenking begon ik ermee. En …mijn zoektocht naar de nabestaanden van de in de Tweede Wereldoorlog omgekomen vlieger Abraham. E. Pennings heeft resultaat gehad, want ondertussen heb ik de aandenkens over deze jeugdvriend van mijn vader naar een nabestaande kunnen zenden. De opbouwende mails met diverse mensen heb ik als een mooie verbindende correspondentie ervaren. Er is eer gedaan aan deze vlieger die voor onze Vrijheid is omgekomen. Hij is niet vergeten. Ik vond het ontroerend dat ik op de avond van Dodenherdenking de naam van zijn neef kreeg van de kleinzoon van een medevlieger van Bram Pennings. Zijn nichtje is vroeger wel eens bij ons thuis in Frankrijk geweest. Echter, ik had weinig contact en nu nog niet. Het is niet anders.  Het is goed zo. Het lukt mij nu al soms niet om alle ballen hoog te houden. Hoeft ook niet van mijzelf. Dan vind ik het best als mijn korte geheugen het niet meer bij kan houden

Vrijdag, de dertiende, de eerste dag die ik weer eens rustig wou doorbrengen, was een rottige dag. Mijn vis Joy2 is overleden en het aquarium was opeens erg goor. Dit kwam doordat ik twee dagen te voren te veel voer in de bak deed, omdat ik bij een zieke vriendin was geroepen.

Ondertussen is mijn met goor walgelijk ruikende aquariumwater doordrenkte vloerkleed-want ik stootte een emmer om- in de kliko. Daarentegen heb ik nu wel een opgeruimde schone woon zitkamer waar het gemakkelijk lopen is. Die ene overgebleven vis heet Toppie Koppie. Als bijnaam noem ik hem nu Joy3. Want, zoals Apple music mij liet horen, Joy is in my heart. (Joy 1 overleed op de dag dat ik 65 jaar werd. Zomaar. Hoe verzon hij het? Maar ja, 15 jaar voor een vis is een respectabele leeftijd.)

Vrijheid. 

De vrijheid hebben om te gaan en te staan waar je wilt. Om te doen en te laten waar je voor kiest. Geen schade doen in woord en daad. Dankbaar. Ik kwam erachter dat mijn moeder een verzetsstrijdster is geweest in de Tweede Wereldoorlog. Zij vertelde er wel eens over. Als kind vond ik het interessant, doch het daalde nog niet in. Veel vragen mochten we niet. Rond afgelopen Dodenherdenking en Bevrijdingsdag kwam ik pas tot het besef dat mijn moeder ongelooflijk dapper is geweest. Op haar fiets met houten banden fietste zij in haar verpleegstersuniform van hot naar her. Van Gorinchem naar Groningen en weer terug. Van boerderij naar boerderij, langs Duitsers, met tassen volgeladen met voedsel die ze kreeg bij boerderijen en verderop deelde, waar ze wederom iets gaf en kreeg en zo door en doorgaf aan hongerigen. Iedereen was haar patiënt. Mijn dappere Mamsie. Johanna Justina Wefers Bettink. Zo, nu is ook zij met haar naam op het world wide web. Van overledenen mag dat, vind ik. Altijd al wist ik dat ze dapper was. Altijd al wist ik dat ze kon doorzetten. Ik wist dit altijd al dat het mij hielp toen ik nog in de wijk werkte en stress kreeg als ik de weg niet vond en bij onbekenden naar binnen moest. Daarna ging het.
Echter, mijn moeder  zat en zit in mijn genen en dit feit heeft mij geholpen om aan mijn reisangst/transportangst te werken. Die angst is nog niet over en ik … ik accepteer het. Ik accepteer het feit dat ik niet van reizen houd. Ben er zo moe van. Ben er zo klaar mee. Maar ook moe van dat oude patroon dat steeds weer onverwacht de kop opsteekt, terwijl ik dacht dat het over was. Ptss.
Al zie ik in dat ik wél de vrijheid heb om wel of niet te kiezen om te reizen. Dat is mooi. Mijn vaders humor begeleidt mij eveneens. 

Na een jaar geleden met zoonlief een reis naar zijn rootsland, Indonesië, te hebben gemaakt, was het nu de beurt aan dochterlief. Zij wou niet naar haar rootsland. Prima. Háar keuze.
Dus werd het kort maar krachtig: een stedentrip.
Een vierdaags moeder dochter reisje was allang in het verschiet-een vliegreisje, jawel, na weer dagelijkse VALK app sessies- ging het. Ik ben dankbaar dat ik zonder vallen noch te veel stoten een stad heb overleeft. Met mijn dochter naar Lissabon, stad met zowel prikkels. Dicht bij elkaar zijn een paar dagen was fijn en nieuw was dat zij mijn nood om dagelijks in stilte te schrijven respecteerde. Nu heeft ook zij het … druk, druk, druk. Over Lissabon zal ik nog wel schrijven.

Het Eurovisiesongfestival nummer van Douwe Bob is een verademing. In een lagere versnelling leven. Ik kan niet meer aan ieders verwachtingen voldoen, noch aan de mijne en vind mijn rust thuis. Thuis is mijn paradijselijk plekje. Dankbaar ben ik dat ik een huis/thuis heb. Oekraïne, gefeliciteerd met het winnen van het Eurovisie songfestival.  Meerdere landen kregen van mij stemmen. Ik vind het verbindende  van het Eurovisiesongfestival constructief. Dus kregen er vele een of meerdere stemmen van mij.

Vrijheid.

Wie kan aan alle verwachtingen die anderen van je hebben voldoen? Het beeld dat anderen van je hebben? Hoe ze je zouden willen zien? Op mijn 68ste ben ik ermee gestopt. Mijn leven lang zagen mensen -ook mijn dierbare ex- mij als anders. Jammer dan. Het is niet anders. Heb uit den treure aan mijzelf gewerkt en ik heb het er mee gehad. Ik ben mijzelf en
zolang ik kan lachen en huilen zie ik geen probleem. Anderen -die mogelijk nooit huilen en hun verdriet, wrok of boosheid opkroppen- zien in de huil modus zitten wél als een probleem.
Dus … sluit ik mij af en toe, af -lichtelijk autistisch?- en als ik een vol of leeg hoofd heb dan neem ik geen telefoon op behalve van mijn kinderen en die ene zieke vriendin. Ach, en ja, ook van de buren.
Dat is goed voor mijzelf zorgen. Daarna kan ik er weer tegenaan. 

Een lap tekst als dit als een orgasme eruit zwiepen is voor mij een vriendelijke manier om mijn gedachten te ordenen. Oké, het is anders dan anderen doen. Ik accepteer het van mijzelf doch ik let goed op dat ik niet de bocht uit sjees. Ben intens dankbaar dat ik het kan zien. Letterlijk én figuurlijk. Als ik kon zien waarom een boek schrijven mij niet lukt dan zou dat fijn zijn.  
Hm, nee, ik vraag het mij niet meer af. Soit.

In gedachten ben ik bij een dierbare vriendin uit mijn zeer vroege jeugdjaren wier dochter is overleden de tiende januari dit jaar. Haar kleinkinderen zijn nu ook uit haar leven verdwenen. Zoveel verdriet. Ze wil geen contact. Zij zit nog diep in de rouw na jaren mantelzorg. De uitvaart was éen van de meest indrukwekkende die ik heb meegemaakt. ‘Here comes te sun.’ neuriet door mij heen. Terwijl dat nummer door de kerk schalde werd de kist binnengebracht. Nee, ik schreef er niet over.

Ik zou over zóveel willen schrijven, maar ik houd mij vaak in ook ter bescherming omdat als er associaties komen, ik door en door zou kunnen draven. Er zijn momenten dat ik het moeilijk vind dat ik aan zelf censuur doe. Vooral als ik televisie documentaires zie als de pen en het zwaard, waarin mensen beperkt worden in hun vrijheid van meningsuiting.
Toch stap ik als een rustig paardje door schrijfland. En ja, ook dat is vrijheid. Mijn vrijheid. Ieder die vrij mag schrijven, schrijft dát wat hij zij kan en kiest te delen.

Dit weekend is voor mij een slow down weekend. Weer heb ik mij -net als 14 dagen geleden -teruggetrokken. Echter, dit wil geenszins zeggen dat het niet goed met mij zou gaan -hetgeen sommige mensen denken- doordat ik mij isoleer. In tegendeel, het is even mijn grenzen stellen en mij daardoor weer  kan verbinden met mijn stille plek en mij daardoor verbonden voel met al wat leeft. 

Er is niets maar dan ook niets mis mee om je eigen keuzes te maken al is dat anders dan dat sommige mensen van je verwachten. Pas op de plaats maken en als een rustig beekje worden is niets mis mee. Je energie kalmeren die inderdaad ook door en door kaan gaan. 

Aan mijn drie schrijfmaatjes pende ik:’ ik zou zoveel willen schrijven, te veel.  Ik zit zo vol dat de woorden en het gevoel te snel eruit willen buitelen. Geef mij een opdracht. Ik kreeg van éen van de schrijfmeiden de opdracht: ’waar merk je aan dat het lente wordt.’ ‘Lente wordt of is?’ Vroeg ik.
Kies maar zei éen van de meiden. Wahahaha. Ondertussen kwam dit schrijfsel eruit. Hm,  dat schiet lekker op. 

Terwijl ik dit alles schrijf ben ik mij ervan bewust dat er in Leiden een kennismaking workshop stem acteren is begonnen. Nee, ik ben er niet bij hoewel het -naast een boek schrijven - wel een droom van mij is. Maar ja, het heeft met reizen te maken en misschien neem ik dan tóch te veel hooi op mijn vork. Lichamelijk voel ik mijn 68 jaren. Ik had mijzelf net toegezegd dat ik echt uitgereist was. Heb een ander reisje naar een oude vriendin in Parijs, afgezegd. Het is mij te veel. Weer gaan werken aan de reisstress/angst. Ik heb er geen zin meer in. Dan noemt men dat maar vermijden.

Excuus, het lukt mij niet meer om aan andermans verwachtingen te voldoen. Tja, maar een reis in het land van stem acteren? Het is verleidelijk. Je kunt er veel in kwijt. Ooit was ik vrijwilliger (presentatrice en programmamaakster in éen) bij een Ziekenomroep. We hadden er de vrijheid om onze eigen programma’s in elkaar te brouwen. Alles mocht behalve over politiek praten en over doodgaan. Dat eerste begreep ik wel, het laatste niet.  Ik vond het fijn om met mijn stem te werken en om te delen wat ik wou delen. Over heel veel onderwerpen. In het dagelijks leven durf ik verbaal niet zoveel te zeggen. Dan ben ik meestal de luisteraar.

Mooie tijden genoten bij die Ziekenomroep. Helaas, vlak voor mijn pensionering haalde het ziekenhuis de stekker eruit. Het was uit de tijd en het kostte te veel. Echt sneu.
Echter, sinds gisteren ben ik begonnen met mijn stem weer op te warmen. Dagelijks oefeningen doen onder anderen liprollen brrrr van hoog naar laag en van laag naar hoog. Ik begin een krakerig oude vrouw stem te krijgen. Dat moet beter, helderder. Wie weet ga ik toch weer reizen. Ow … ja hoor, ik kan mijzelf gek maken. Weer stress.

Hm, heb weer eens veel over mijzelf geschreven?
Te veel woorden? 1628. Hm. 
Oké, nu een stukje over het voorjaar.

De sering bloeit.

Geen opmerkingen: