maandag 16 mei 2016

Het voorjaar





‘Waaraan merk je dat het voorjaar wordt?’ vroeg éen van mijn drie schrijfmaatjes mij en gaf me dit mee als schrijfopdracht. Ik voeg er aan toe de woordjes: en is.


Het is voorjaar want de sering in mijn tuin bloeit. De sering bloeit haar overdaad, al is het vandaag waarschijnlijk de koudste pinksterzondag sinds 1936. Het is voorjaar wanneer ik mijn neus in haar seringenbloemenpracht kan stoppen en diep de geur inhaleer en mij thuisvoel bij haar.
Thuis, zoals ik vroeger met mijn moeder het zoete parfum van de grote sering in de achtertuin opsnoof. Helaas zijn mijn kinderen niet meer zo natuurgericht. Echter, ik kán het mis hebben.

De forsythia heeft al gebloeid en aan de opkomende groene puntjes van tulpen, narcissen en anderen kon ik –wanneer was het, een maand geleden?– merken dat het voorjaar aan het worden is. Ze kwamen op, bloeiden en bloeiden uit. Rest nog bolletjes met volgend jaar wederom verrassingen.


Langer licht vind ik een zaligheid. Door een paar jaar terminale nachtzorg en een gezichtsveld dat niet toppie is apprecieer ik licht als een zeer groot geschenk. Daglicht, kunstlicht, kaarslicht en het licht in mijn ogen begroet ik dagelijks in dankbaarheid. Inzicht ook. Al kan ik soms ongerust zijn en bang zijn om blind te worden dan nog geef ik het geen negatieve gedachten voeding. Ik ben mijn vader niet en druppel dagelijks trouw mijn beide ogen. 

 De dagen lengen. De vogels hoor ik steeds vroeger zingen, soms al in het donker. De regen, waarvan wij rijkelijk van worden voorzien in Nederland, afgewisseld met warme tot zeer warme dagen vol zon. Ja, daar is het voorjaar aan te merken. Zomerkleding en winterkleding wisselden zich in een week tijd af. Vluchtelingen uit Afrika zullen zich vast afvragen:’wat is dít voor klimaat?

Het voorjaar, dat al jaren niet meer komt zoals velen het nog steeds verwachten.

De aarde warmt op en het water stijgt op deze planeet waarop wij geboren zijn.
Ook merk ik dat het voorjaar wordt en is, als er opeens een zeer grote vernietigingsdrang in de steeds meer versteende ‘tuinen’ is. 

In het voorjaar worden in mijn omgeving -ik weet niet hoe het bij jou is- bomen tot last gezien. In plaats van fijnstof omzetters,  zuurstofgevers, koeltegevers, nest mogelijkheid voor vogels en bij elkaar houders van de grond.  Ik merk op dat er tegenwoordig steeds sneller bomen in de tuinen (daarbuiten ook) worden gekapt.

Keer op keer krijg ik te horen dat bomen niet in tuinen horen. Mijn kleine kronkelwilg die ik braaf regelmatig snoei wordt ondanks dat als ongewenst gezien en het boompje is aan het afsterven. Ik deels ook.

Het geluid van rottige levensvernietigende hogedruk spuiten en bomenzagen.

Dit vind ik  jaarlijks éen van de gruwelen waaraan ik merk, nee voel dat het voorjaar wordt en is.
Velen willen hun stenen ‘tuinen’ brandschoon hebben. Mijn tuin wordt als een oerwoud gezien, terwijl ik regelmatig snoei en het mijn paradijselijk plekje is. Een gewoon tuintje vind ik zelf Ja, deels ook met stenen. De vogels die mijn tuin bezoeken en vooral die op de schutting gaan zitten, worden als lastpakken gezien omdat hun poep op tegels valt en niet op aarde waardoor er gewassen zouden kunnen opkomen.

Wie is er nou raar? Anders? 

Maken wij niet allen deel uit van het Eco systeem?


Deels heeft men het over iets doen tegen de opwarming van de Aarde, anderzijds valt het kwartje nog steeds niet dat men wel eens in eigen tuin zou kunnen beginnen. Maar ja, ík weet het ook niet meer. Gelukkig heb ik een vriendin die er net zo over denkt. Mijn zoon zegt alleen: ieder mag doen in eigen tuin wat hij of zij wil. De gemeente idem dito. 

Ja, ik begrijp het wel. Echter, ik begrijp het tevens niet. 

Maar toch, als déze geluids en vernietigende ellende weer voorbij is, dan ben ik dankbaar voor het voorjaar. De geuren, de geluiden, de praatjes over heg en schutting heen. Heerlijk. Heus, ik respecteer dat ieder leeft zoals hij zij leeft en anderzijds niet Hm, dit zijn geen aanmerkingen maar opmerkingen. Of toch aanmerkingen? Misschien wel.

Nadat ik borstkanker had en extra levenstijd kreeg ben ik nog dankbaarder voor veel wat het voorjaar geeft in dit deel van de wereld. Regen en zonneschijn. Groene, bloeiende natuur. Prachtig. Voldoende voedsel en drinken. Ik wens het ieder-mens, dier, plant ter land ,ter zee en in de lucht –waar dan ook toe. 

Het is voorjaar wanneer ik in de dierenwereld ganzen, zwanen en eenden met hun kroost zie zwemmen. Zo mooi.
Van de week was een mini merel uit het nest is gevallen. Het verborg zich in de heg omdat mijn kat het probeerde  te pakken. Steeds hoger werkte het  zich de heg in, totdat het klem zat. Gelukkig kon ik het vastpakken voordat mijn poezebeest het in haar greep had. Doch, krijjjsen.  Waar doet een mens goed aan?

Opluchting, dat als ik het veilig op het platje bij de buren heb gezet, ma merel de kleine traceert en even later terugkomt met  een worm al heeft haar kleintje mijn geur, dan nog stopt ma merel het in het opengesperde bekkie.

Eerder was het was zo aandoenlijk zoals het mereltje zich nestelde n de palm van mijn hand.  Echter, ik had ook iets van: ’help, wat nu?’ want indien ik wormen ging zoeken met mijn andere hand dan zou dat een teken van adoptie zijn. Ieder keer als ik het neerzette dan ging het bekkie in een gele spagaat open. Krijjjjjsen om eeeeeten. Eeeeeeeten. Ongelooflijk. Als ik het diertje weer in de palm van mijn hand nam dan  was het gelijk stil. Mogelijk bang voor mijn handen die groter waren dan zijn/haar lijfje? Dit voelde niet zo.

Kortom het  voorjaar heeft vele kanten. Kringloop van het leven. Het fijnste vind ik alle nieuwe leven, alle verrassingsbloemen die zich tonen en het langer licht.

En ...de sering bloeit.


Geen opmerkingen: