woensdag 25 mei 2016

Zelfmoord preventie. Een luisterend oor.



Telefoon: 0900-113. Zelfmoord voorkomen.


Omdat mijn broer zich 36 jaar geleden van het leven benam.

Omdat het nooit went.

Omdat een vriend zich dood snoepte & dronk terwijl hij diabetes had.

Ook dit went niet.

Omdat ik had gewenst dat er destijds een dergelijke ( je mag anoniem bellen) hulp/luisterlijn was als https://www.113.online.nl/suicidepreventie 

Echter, de vraag is of mijn broer of vriend hadden gebeld en wie dan ook hun over-lijden had kunnen voorkomen. Ze waren het lijden zat.




Omdat mogelijk mensen hier en nu mee gebaat zijn met dit nummer.

Omdat een vriendin een paar dagen terug het leven niet meer zag zitten en in haar uppie midden in de avond& nacht op een bankje aan het water zat in een andere stad. En sprak over niet verder willen.

Verbonden met mij -die er niet heen kon- aan de telefoon. Wat voelde mij afschuwelijk verantwoordelijk. Alsof ik door haar te helpen door te leven, te motiveren het zou zijn alsof ik mijn broers zelfmoord had kunnen voorkomen.
Luisteren. Vriendin wou en wil geen andere hulp. Ik besef dat dit haar keuze is. Luisterend naar haar, het telefoon nummer 0900-113 door-append van https://www.113.online.nl/suicidepreventie

hoop ik dat ook andere mensen die met zelfmoordgedachten lopen dit nummer kan aanreiken opdat ze het kiezen te gebruiken in hun nood en wanhoop.



Vriendin is ondertussen weer thuis.

Ja, ze gaat verder met haar leven,

met haar gezin.



Je kunt noch mag andermans leven niet leven en leiden

Al kan ik wél opties aandragen.

Dubben ‘waaraan doe ik goed?’Constant dubben.

Je kunt een eind meelopen en ook er nog steeds voor ze zijn, maar de ánder maakt keuzes tussen

een ander standpunt innemen óf terugvallen naar oude patronen en die voeding geven.


(Ja, ik gebruik veelvuldig de woorden: kiezen en keuzes maken. Geeft niets.)

Dit nummer 0900-113 kan levensreddend zijn. Het kan je weer motiveren om ervoor te kiezen om toch ondanks veel, weer voor het leven te gaan.

Eergisteren belde ik zowaar zelf. Niet dat ik suïcide wou plegen. Naasten van mensen die zelf-moord pleegden mogen óok bellen. Ik vertelde over mijn broer, de vriend en de vriendin. Het was mij even allemaal te veel op dat moment

Het lucht op. 36 jaar later erover te praten en niet te horen:'hoelang is het geleden? Oh, zoveel jaar. Dan moet het toch wel gesleten zijn?' En ja, dát lijkt lang geleden, echter voor mijn herinnering is het dichtbij. En ja, ik ga verder met mijn leven. Ja, maar gelukkig mag ik van mijzelf verdrietig zijn als ik verdriet heb omdat ik hem mis. Niets mis met tranen. Ze luchten op.


Mijn broer zal altijd mijn broer zijn. Mijn lieve, hooggevoelige/heldervoelende broer die waarschijnlijk (hij had het stempel: schizofrenie) in een psychose (een andere bewustzijnsvorm) dacht dat hij kon vliegen. Echter, negen hoog is hoog en de val is hard. Te hard. Dat overleef je niet. Steeds weer -sinds vriendin aan het water zat en ik niemand mocht bellen van haar - zit ik aan mijn broer, die vriend én aan de mensen te denken in de flat waar mijn moeder woonde. Het moet afschuwelijk zijn geweest om iemand langs je raam naar beneden te zien vallen en niets te kunnen doen. Ow. Afgrijselijk. Erger, dan dat ik niet voelde dat er iets met mijn broer aan de hand was die dag. Eerste Pinksterdag 25 mei 1980. Mijn man en ik waren aan het feestvieren in het dorp waar we woonden. Net naar een voorstelling met paarden gekeken. Ik kan mij niet meer herinneren wat. Tussendoor kwamen wij lacherig doch moe thuis om te plassen, te eten, te drinken en ons op te frissen. De telefoon ging. Mijn man nam op. Het was mijn moeder en ik zag aan het gezicht van mijn man dat het foute boel was. Erge foute boel.

Mijn moeder had het zo zwaar, zo vreselijk zwaar de rest van haar leven. Mijn vader sprak er niet over en met mijn zussen konden we onderling wel nog sporadisch over hem praten.

Het leven kan mooi zijn en het blijft een wonder. Is het geen wonder dat we ademen? Is het geen wonder dat bomen ons zuurstof geven. Is het niet bizar dat mensen hun tuinen steeds meer verstenen? Is het niet afschuwelijk dat mensen veranderen door onderdeel te worden van gevoelloze groeperingen?

Is het geen wonder dat we allen dezelfde adem delen? Is het geen wonder dat we in wezen met elkaar verbonden zijn op wat misschien-zover ik nu weet- de leefbaarste planeet in het Universum is?

Is het niet bizar dat … vul maar in.

Je moet, nee je mág kiezen-in dit vrije land- om er zélf iets aan doen indien je het niet ziet zitten. Om je leven te vieren. Je vrijheid te vieren samen met onze medemens. Op de manier die jij kiest zonder anderen te kwetsen. Laten we vriendelijk zijn voor onszelf en voor anderen.

En ja het leven kán zwaar, hard en te veel zijn. indien het je niet meer alleen lukt en je een luisterend oor nodig hebt. Vind jezelf de moeite waard om er écht voor te gaan.

In verbondenheid, wens ik je liefdevolle en vredevolle gedachten toe.

Liefde en vrede uit het hart, daar waar het stil is, daar waar we compassie voelen voor elkaar.

Hm, sommigen zeggen dat ik belerend ben, te lievig.

Soit, dit was in herinnering aan mijn broer en ieder die zich van het leven beroofde.

Je bent niet alleen, al voelt dat misschien zo. We zijn allen Éen, maar mogen en kunnen onze eigen persoonlijkheid laten zijn. Diversiteit, zonder schade te doen.



Sterkte. 

Ja, ik weet dat je je eigen keuze maakt, maar toch kies ik ervoor om dit jaar op mijn broers sterfdag -want het valt voor nabestaanden ook niet mee- dit aan je door te geven:


Telefoon: 0900-113

Ik mis mijn broer Free. Toch zit hij nu naast mij en ik denk terug aan alle ogenblikken vol schoonheid die wij samen beleefden. 

Geen opmerkingen: