zaterdag 4 juni 2016

Interpretatie





Ieder kan een situatie anders interpreteren. Zoals de waard is vertrouwd hij zijn gasten. Positief en negatief. Dát heb ik afgelopen week weer eens ondervonden. Hoe meer ik trachtte uit te leggen (schriftelijk, per whats app. Ja, stom.) Dat ik het ánders bedoelde, hoe meer ook dat verkeerd geïnterpreteerd wordt én hoe meer ik zelf ook anders ging interpreteren. Dàn is het een welles nietes aan het worden -terwijl ik daar niet voor kies -terwijl je ondertussen denkt: ’waar gaaaaat dit in hemelsnaam over?’



Juist als iemand zeer dierbaar is, dan is het aan hem of haar vragen stellen een teken van geven om, een teken van liefde, een teken van belangstelling tonen in het leven van de ander. Een teken van meeleven én om iets beter te willen begrijpen. Geen bemoeierigheid of nieuwsgierigheid. En ja … soms een teken van bezorgdheid.  Daar is niets, maar dan ook niets mee. Dan is het fijn om gerustgesteld te worden! Als diegene dan reageert met ‘je zit achter mijn rug om over mij te praten’ terwijl ik gewoon aan het overleggen was met een andere dierbare om samen mijn gedachten en gevoelens over de situatie helder trachtte te krijgen én het terugkoppelde naar de dierbare(dus niets achter de rug om deed!)- die het vervelend vindt als er over hem gesproken wordt- dan voel ik mij diep gekwetst.  Dan voel ik mij zeer beperkt in mijn vrijheid van meningsuiting. Ik ben er klaar mee. 

Communiceren en delen zijn pijlers van het leven.

Tja, als die zeer dierbare zegt: ik vertel je nooit meer wat en ik neem je nooit meer in vertrouwen? Dan heb ik iets van ‘help.’ Daar kan ik niet tegenop met woorden. ik vind het  zeer onrechtvaardig en het doet zo’n gemeen pijn. Later was ik zo ontiegelijk boos en tevens machteloos door de onrechtvaardigheid, Hoewel ik de machteloosheid er wel door middel van een zooi schilderwerkjes eruit te kwakken en tussendoor het dorp rond lopen, enigszins gesublimeerd heb. Hm, gesublimeerd? Nou ja, een ompolen van mijn steeds bozer (voorbij de verdrietigheid) wordende bui.

Daarom nu open en bloot:-D.

Mis-communicatie vind ik afschuwelijk, vooral omdat ik zó graag verbindend wil zijn. 

En ja, ik kan ook dingen verkeerd interpreteren en daardoor bevooroordeeld zijn. Dit, terwijl ik tegen generaliseren en vooroordelen ben. En ja, ik heb mijn tekortkomingen op het gebied van communicatie. Hm, heb ik dat? 

Ik ben het zat om áltijd alleen de ‘schuld’ bij mijzelf te zoeken.

Ik kan prima communiceren. 

Moeder zijn valt niet mee. Zeker als je kinderen volwassen zijn is het jezelf wederom uitvinden. Keer op keer op keer weer. Echter, ik heb mijn grenzen! 

In gedachten zeg ik sorry tegen míjn overleden ouders. Sorry, dat ik zo ontiegelijk weinig mededeelzaam was.  Nog veel minder dan zoonlief die eigenlijk best veel deelt:-). Mijn dochter ook. 
Tegen mijn kinderen zeg ik: sorry dat moeders schrijft (meen ik niets van). Echter, ik val wel mee. Sommige ouders schrijven wekelijks columns over hun kinderen met ál hun wel en wee.

Hm, misschien wordt het daar nu tijd voor? 



 

Geen opmerkingen: