maandag 13 juni 2016

Kalkspatten *

Over een half uur ga ik voor het eerst weer- na in het borstkanker circuit te hebben gezeten- naar de bus van het bevolkingsonderzoek. Ondertussen heb ik de paniekknop van de Valk app aanstaan ( om met allerlei  angsten rond vervoer om te leren gaan, in het bijzonder vliegangst. Echter, ik gebruik hem nu om de  paniek voor eventueel kanker eruit te ademen. De angst voor dat wat zou kunnen zijn?Volkomen normaaaaal.) 

Voor zover ik weet ben ik nu elf jaar en drie maanden schoon. Kankervrij. Ik werk aan mijn gezondheid, voldoe meestal aan de beweegnorm ++, eet gezond,  ben er voor anderen en mijzelf. Voel mij over het algemeen goed in mijn vel zitten. Ben dankbaar voor het leven. Ook ben ik meer mijzelf dan destijds.(Ondertussen heb ik nogmaals de Valk.app paniekknop aangezet onder dit schrijven. Ja ik ben bang, ik denk in gevaar te zijn? Dat mag. Ik mag bang zijn, is oké en ja ik interpreteer mij suf. Jammer dan.)

Adem in, adem uit, adem in en uit. Loslaten tijdens dit schrijven.

Twee jaar terug was ik voor het laatst bij de oncoloog-chirurg. Alles was goed. Maaaarrrr hij zag  kalkspetters*/kalkspatten/ microcalcificaties in mijn nog bestaande borst.  Toen had ik het niet op kalkspetters en …nu nog steeds niet. Doch, hij ontsloeg mij.  'Voortaan hoeft u alleen nog maar naar de controles van  het bevolkingsonderzoek, mevrouw.' 

Hiephoi. Ik vond het best. Echter, als ik erg moe was dan was ik mij wel bewust van die kalkspatten en had er een onderonsje mee. Jullie houden je koest he?

Vandaag is het zover. Naar DE bus. Ik héb het niet meer. 

11 jaar en 3 maanden geleden is het dat ik voor de eerste en voorlopige laatste keer naar deze borstkankerbus ging. Destijds (het voelt als gisteren) waren er óok kalkspetters te zien. Het was foute boel. Er bleek een kwaadaardige tumor tegen het borstbeen aan te zitten. Botkanker en Borstkanker wil je niet hebben. Dus mijn rechter borst werd geamputeerd nadat ik er een weekend over mocht nadenken. Uiteindelijk won de gedachte dat kanker een dodelijke ziekte kan zijn en ik werd geamputeerd.

Eerst moest de diagnose via weefselonderzoek bepaald worden. Daarvoor was/is een  biopsie nodig, een rottige biopsie -die al fout ging en waarna als een  harde toegift  het mammogram apparaat naar beneden stortte, waardoor mijn borst- ik weet niet hoe lang, heeeeel lang- muurvast geklemd vastzat, met de biopsie naald erin, tussen de twee koude bladen van het apparaat. Klem, zo pijnlijk klem en eindelijk door technici (zeer gênant) werd bevrijd. 
 (Nog twintig minuten voor ik naar DE bus moet/ga, hoppa nog een keer de Valk.app paniekknop tegen de stress op de achtergrond aan) 
Naderhand scheurde de naald mijn borst, die er nu allang niet meer is, kapot. Traumatisch.Tijdens het klem zitten stond de röntgenologe tegen mij aan te praten. 'Ja, het doet vast flink zeer, mevrouw. het spijt ons. Het apparaat is pas nagekeken. Maar uw lichaam maakt zo endorfinen aan, hoor. Heeft u kinderen? Ja? Oké, denk dan maar terug maar hoe het er bij de bevalling aan toe ging. Dát kon u ook aan. Was het een pijnlijke bevalling?' Ik knikte 'ja.' 

Pff. Ik had te veel pijn om uit te leggen dat ik ze helaas niet zelf heb kunnen baren en dat de reden daarvan ook niet zo’n fijne was. Plus dat ik in de overgebleven eileider een buitenbaarmoederlijke zwangerschap had die qua pijn onaardig overeen kwam met dat vast zitten met naald in dat rottige vrouwonvriendelijke borst plet apparaat. Nee, daar stond mijn hoofd niet naar. Echter, de laborante riep wel van alles op. Alles was een bevalling. Ze bedoelde het wel goed en naderhand stopte zij me een kaart toe waarop stond: wat nu het einde van de weg lijkt, kan ook slechts een bocht in diezelfde weg zijn. Lief he? Ja, ik leefde nog 11 jaar en 3 maanden door. En nu?

Nu komen de tranen over dat gebeuren, alsof ik er nog niet genoeg verdriet over heb gehad. Nu is het met boosheid. Ook over het feit dat ik mijn kinderen niet zelf heb kunnen baren. En over het feit dat er kinderen worden verwekt bij vrouwen die ze dan afstaan. En ... over van álles. 

Adem in, adem uit, adem in. Lossssslaten.

Pff. Ik heb het dus niet op mammogrammen en op kalkspetters, begrijp je? 

Even adem inademen, uitademen en de stress nu echt loslaten. 
Geeft mijn pc opeens een sein dat ik hem opnieuw moet opstarten. Pfff.
Ja, er is paniek in mij. Echter, ik ben nog steeds in de neutraal stand. Oh ja? Ja. Geen vertrouwen en geen wantrouwen. Toch een rot gevoel. Want ik moet toch íetsje anticiperen? Als het goed zal blijken te zijn dan zal ik heel dankbaar zijn. Als het niet goed is, dan weet ik dat en laat ik nieeeets doen. Geen borst eraf. Geen niets. Misschien éen bezoek aan het ziekenhuis voor een biopsie, maar verder basta. Het leven is eindig. Mijn kinderen hebben mij toch niet meer nodig.
Sprak zij nu, maar ja er is nog geen doodsangst. Neutraal. Je wilt heus wel leven, Til, als het foute boel is. Ook voor de kinderen. Juist voor de kinderen. Hm, ik ben boos en verdrietig op zoon.

Oh neeeee, mijn borst gaat er niet af. Niet nog eentje. Al kunnen andere vrouwen of mannen er nog zo stoer over doen. Ja, ik weet dat een been of twee erger is. Ja, sorry hoor  indien ik mij aanstel. Iedereen met alle goed bedoelde opmerkingen kan even de pot op! Stél dat ik ooit in een andere tijd reïncarneer als man? Chips. mijn pc doet  raar en zegt dat ik contact heb met een onbekend netwerk. Echter, het is mijn eigen netwerk. Dat vertrouw ik.  Zowel letterlijk als figuurlijk.
Oh shit security gedoe van mijn virus scanner. Even checken.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Ben weer terug.
Mijn pc ging echt raar doen. Was mijn ID niet beschermd en moest ik opnieuw opstarten. Pggg, ik voel mij een briesende kat. Toch begin ik ietsje om mijzelf te lachen, want ondertussen was ik even aan de deur bij diegene met wie ik mee zou rijden. Echter, ik was een uur te vroeg. Wahahaha. Kan ik mij wederom drie kwartier druk maken. Hm, mijn overleden vader komt in mijn gedachten:
’ Humor is de smeerolie van het leven, Tol.’ ‘ Ja, Pap, dank je wel Pap. Ik heb geen zin in humor op dit moment en je gaat aan mijn gevoel voorbij.’ ‘Oh ja?’ ‘Ja.’

Waar was ik? Stel, dat ik ooit in een andere tijd reïncarneer dan ben ik vast een man- een transgender- indien mijn andere borst er binnenkort ook af zou moeten. Maar ik  ben een vrouw, ik voel mij een vrouw en ja als vrouw wil ik graag mijn overgebleven echte borst behouden. Geen reconstructiegedoe voor mij. Geen siliconen 'borst' die niets voelt.

Hm, stop met je verbeelding de vrije loopt te laten, Til. Zet een kalmerend jazz muziekje op, luister nog een keer naar de Valk Vliegapp. Lach om jezelf. Straks stijg je nog op. Lol. Als echt blijkt dat je weer kanker hebt dan praten we verder. Dán piep je anders. Dan piepen wij anders. Dan pas!
Plaats dit desnoods in je Blog, Til. Zet dansmuziek op en beweeeeeeg. Is goed voor je frontale hersenkwab. Kom op. Brrrr en ze zuchtte en kreunde als een boer die kiespijn heeft. Oké, nu kiezen om te bewegen of zen te worden door niet te bewegen. Verzet je gedachten, Til. Op een andere inner zender afstemmen. Schrijven is ook bewegen. Nog twintig minuten. Relax, smile and take it eaaaasy, Til.

* kalkspatjes/kalkspatten/ microcalcificaties noem ik kalkspetters omdat het vrolucker (=vrolijk) klinkt. Slaat nergens op als je erover gaat doordenken.


2 opmerkingen:

Roely zei

Sterkte, Til.
Dat apparaat is uitgevonden door een man. Niets vrouwvriendelijks aan te ontdekken.
Tegenwoordig kunnen ze naar de maan of verder, maar een apparaat dat lief is voor onze borsten.
Vast te moeilijk. ;-)
En dan moet je ook nog een eeuwigheid wachten voor je de uitslag krijgt.
Dat moet toch anders kunnen??

Tilly Kuiper zei


Roely, ik ben het helemaal met je eens.
De verfijnste apparatuur die nauwelijks pijn doet, ook bij de tandarts, doch een vrouwvriendelijk mammografie apparaat? Nog steeds niet!
Ik krijg dan - nu je het over mannen hebt- het idee: laat 1 man er eens zijn scrotum of penis in een mammogram apparaat laten samendrukken. Even laten voelen hoe dat strak klemmen voelt.
Misschien dat er dán wel inspiratie indaalt voor een andere vriendelijker, minder pijnlijke vorm van
foto's maken van het inwendige van borsten!?

Laten we goede hoop houden, Roely. Zelf kan ik nog niets bedenken.